De vrouwen konden het blijkbaar niet nalaten
weer naar het graf te gaan kijken.
Het is toch wel vreemd hoe wij dikwijls de neiging hebben
naar de dood toe te trekken.
Wij keren regelmatig terug naar die dode punten in ons leven,
waarvan wij eigenlijk wel weten dat ze toch geen toekomst hebben.
Onze zwakheden lokken ons regelmatig
naar plekken waar wij eigenlijk vastlopen en innerlijk dood gaan.
Eigenaardig toch, hoe de dood ons aantrekt.
Voor teveel jonge mensen in onze tijd
lokt de dood zelfs te vroeg.
Wij kennen allemaal in onze omgeving wel
een vriend of vriendin, een familielid of verwante
die moedwillig koos voor de dood.
Zo moeilijk te begrijpen.
Hoe is het mogelijk dat mensen zo naar de dood worden gezogen?
Onze God zet ons op de andere weg.
Wij hebben het vanavond weer gehoord en gevierd.
Hij stuurt ons altijd maar opnieuw juist de andere kant op, naar het leven.
God doet dat met behulp van één of andere ‘engel’
die een troostwoord brengt in Zijn Naam.
Hebben wij niet allen reeds zo’n engel ontmoet in ons leven?
dwz. één of andere heel gewone mens
maar die, door een eenvoudig gebaar van goedheid,
wat warmte bracht in de kilte van onze nacht.
Een vriend of vriendin
wiens woord van troost of teken van tederheid
een stuk dood uit ons hart wist weg te rollen,
zoals die stralende engel die de grafsteen wegrolde
en erop ging zitten, ten teken van overwinning op de dood.
Eigenlijk brengt zo iemand aan ons op zijn of haar manier
de verrijzenisboodschap van godswege.
“Wees niet bevreesd!
De levende Jezus is niet hier.
Ga naar Galilea, daar zult gij het echte leven vinden!
Zoek het toch niet bij de dood.
Blijf toch niet stilstaan
bij die dode punten van mislukking in je leven,
bij die eeltige plekken van je hart
waar je geen liefde meer doorlaat.
Ook voor jou is er een nieuwe liefde mogelijk,
een belangeloze liefde, en die is sterker dan de dood.
Zoek de plaatsen op waar die liefde mogelijk is.
Daar is het echte leven!”
Wij worden dus weggestuurd van het graf,
weg van alles wat de dood brengt… naar Galilea,
voor ons wil dat zeggen,
naar de plaats waar voor ons echt leven mogelijk is,
waar een nieuwe liefde kan geboren worden.
Wij durven nauwelijks geloven dat zoiets nog mogelijk is,
zoals de vrouwen: “Zij gingen weg met vrees en grote vreugde”
Er is nog een persoonlijke ontmoeting met de verrezen Jezus Zelf nodig.
En voor ons gebeurt dat in de stilte van een gebedsmoment,
een halte langs onze drukke levensweg.
Jezus noemt dan Zijn leerlingen “Mijn broeders”.
“Ga het zeggen aan Mijn broeders!”
Zijn vrienden, die bijna allen waren weggevlucht
op het moment van het verraad,\
- zoals wij waarschijnlijk trouwens ook zouden hebben gedaan -
noemt de Heer opnieuw “Mijn broeders”,
als om te zeggen:
“In Galilea zult gij Mij terugzien in elkaar,
omdat gij broers en zussen wordt van elkaar,
als gij samenkomt rond Mijn Liefde.”
Dat is onze opdracht van vanavond:
door kleine woorden en gebaren
boodschappers worden van de hoop tegen alle wanhoop in,
dat er voor elke mens nieuw leven mogelijk is.
Laten wij allen van hieruit gaan naar de plaats
waar de Liefde ons uitnodigt
om broers en zussen te worden van elkaar,
rond de Heer van het echte Leven, de Verrezene.