Om een groot project tot een goed einde te brengen daar komt heel wat bij kijken. Het aanleggen van een Betuwelijn, het bouwen van een torenflat midden in een stad of het realiseren van een woonwijk dat doe je niet zo maar eventjes. Behalve bouwtechnische problemen moet er b.v. ook gedacht worden -en meer dan dat- aan de aan-en afvoer, aan onteigeningsproblemen, doorgang van het verkeer enzovoorts. Het uitzoeken van wie, wat, waar en wanneer moet doen noemen ze projectmanagement. Bij de bouw van de toren van Babel liep dat afstemmen op elkaar helemaal fout en het zaakje zakte in.
Een heel groot project waar we met z’n allen voor staan is de zorg voor de zwakken in de samenleving: de zieken, de bejaarden, de gehandicapten, de kinderen en nog velen meer. Dus hebben we daar professionele mensen voor en dan lijkt het opgelost. Vervolgens zien we dat in een verzorgings- of verpleegtehuis de ene regelmatig bezoek krijgt en de ander vrijwel nooit. De ene gehandicapte heeft een aangepaste auto, en een elektrische rolstoel, een lift in huis en wat al niet en de andere mag wachten op de toewijzing van een rollator. Die professionals hebben natuurlijk ondersteuning nodig. Dat heet soms mantelzorg. De familie wordt in geschakeld, als die er is. Ze zijn er gelukkig, maar een groot deel van de bevolking heeft het te druk met geld verdienen, met sporten of iets anders leuks en vrijwilligerswerk van jongeren is een zeldzaam verschijnsel. Totdat henzelf wat overkomt en menigeen neemt het besluit daar ook in te gaan meedraaien.
Er ontbreekt nog wel het een en ander aan het management van dit landelijk en wereldwijd project. De verdeling van mensen en materieel vraagt om projectmanagement van de hoogste orde.
Natuurlijk is het niet alleen een kwestie van management. Als eenmaal is uitgedokterd hoe het moet en wanneer dan komt het aan op de uitvoering. Om mensen te vinden en die op elkaar af te stemmen is nog een kunst apart. Soms zegt men met waardering wel eens van iemand: “Hij stond altijd voor iedereen klaar”. Bij navraag blijkt dan dat het daar ook vrijwel bij gebleven is; het is er nooit van gekomen. Erg jammer toch wel. En zo kan het gebeuren dat het totale zorgproject er uit ziet als het leger in sommige landen: Veel generaals en dergelijke, maar slechts heel weinig manschappen.
Het is een enorme en oude opgave. Jezus van Nazareth zette in opdracht van zijn Vader die zorgopdracht neer voor de voeten van al degenen die zich nog ooit christen zouden noemen. Niet als punt twee of drie, maar als punt één. En daarmee meteen de vraag naar projectmanagement. We lazen dat het ontbreken daarvan bij die eerste christenen de te verwachten wrevel veroorzaakte: de zorgverdeling raakte uit het evenwicht. Dus wijst Petrus enige professionele projectmanagers aan om dit op te lossen. Die hebben door de eeuwen heen heel wat hulptroepen geïnspireerd en georganiseerd.
Aan ons vandaag de vraag waar wij onze plaats hebben ingenomen, als professional, mantelzorger, als vrijwilliger binnen de familie, de buurt, het dorp. Als het waar is dat we ervoor klaar staan, dan mag het er eindelijk ook wel eens van komen.