Een herder die bij het krieken van de dag met zijn schapen de bergen intrekt…
Een idyllisch tafereeltje dat zo in een toeristische folder zou kunnen staan.
Het evangelie is echter geen toeristische folder. Hier gaat het over iets dat centraal staat in ons samenleven. Het gaat hier over gezag en leiding. Het plaatst een vraagteken bij de oprechtheid van diegenen die zich als leiders voordoen.
Mensen gaan altijd op zoek zijn naar een herder naar een figuur om zich aan op te trekken. De hogere scholingsgraad van vandaag heeft daar niets aan veranderd. Mensen blijven zoeken naar een idool, een figuur waarin zij zich herkennen, een leider om te volgen. En al te vaak laten zij zich daarbij leiden door oppervlakkige uiterlijkheden en niet door de boodschap die die mensen brengen.
Een Sergio barstensvol dynamiek en vitaliteit is aantrekkelijker dan een oude en zieke paus die zich slechts met moeite op zijn benen staande houdt. En de dreun van de housemuziek is nog altijd meeslepender dan de melodieën van ‘Zingt Jubilate'.
Ik wil maar zeggen : Om werkelijk invloed uit te oefenen is niet van belang wat men te zeggen heeft. Maar wel hoe men het zegt. De verpakking is belangrijker geworden dan de inhoud.
Zelfs ouders in een gezin ondervinden dat. Zij doen soms krampachtige pogingen om toch maar modern en jong over te komen. Omdat zij anders, denken ze, geen vat meer hebben op hun kinderen.
En de Christus ? Hoe bewerkt die de massa. Is Hij de verborgen verleider ? Of de goeroe die zijn volgelingen aan zich bindt met een onweerstaanbare morele dwang ?
Het antwoord van dit evangelie is verrassend duidelijk : Hij is de open deur. Vrije toegang en vrije uitgang. Wil je binnenkomen ? O.K. Wil je buitengaan ? De deur staat altijd open. Hij bindt geen mensen aan zich als een sekteleider.
Zijn leerlingen zullen vrienden worden en vriendschap veronderstelt vrijheid. Alleen diegenen die zijn naam misbruiken zullen dwang uitoefenen. Zijn enige band is de liefde. Maar wie ooit die liefde heeft ervaren, kan ze evenwel niet meer vergeten.