En hij liep met hen mee (Lc. 24,15)

A-cyclus · Paastijd · 3e zondag van Pasen · wit

Mag je nog wel een vreemde aanspreken? Hij en zij zijn zo gebonden aan hun smartphone, dat je hen stoort met een groet. ”Bonjour zeggen was ooit een teken van beleefdheid, vandaag lijkt het bijna een schending van de privacy!” Dit was een beschouwing van Lieve Van de Velde in een artikel Waarom zou ik praten met een onbekende? (DS 25.03.23).

Een ontmoeting begint met een goeie dag. Zo ging het in het gesprek van de man met een koppel op de terugweg van Jeruzalem naar Emmaüs. Het was kort nadat er in Jeruzalem wat commotie was geweest bij de kruisiging van een zekere Jezus van Nazareth. Het gaat er deze dagen evenmin goed door de reacties op een nieuwe regering en door de blijvende spanningen tussen Palestijnen en Joden, tegen elkaar en onderling.

Het Emmaüsverhaal is een heel mooi verhaal. In het aprilnummer van het maanblad Maria, Middelares en Koningin, dat dit jaar aan zijn negentigste, jaargang begonnen is, schreef pater Ghislain Kasereka, een pater montfortaan uit Congo, een bezinning bij dit prachtig paasverhaal van Lucas over de ontmoeting van Jezus met het koppel op weg naar Emmaüs. Hierbij zijn tekst.

Blijf bij ons, want het is bijna avond (Lc. 24, 29)

We kruisen het pad van twee mannen. Diep teleurgesteld zijn ze. Een tijdje geleden hebben ze Jezus ontmoet, de profeet uit Galilea. Wellicht raakten ze gefascineerd door zijn persoonlijkheid en zijn leer, want ze zijn Hem gevolgd.

Misschien heeft Hij hen een beetje in de war gebracht: zou Hij de profeet zijn die het Joodse volk zou bevrijden van het Romeinse juk? Zouden ze geraden hebben dat het om een ander soort bevrijding ging, die van het hart van de mensen? Wat er ook van zij, alles is voorbij nu. Jezus werd gearresteerd, in ijltempo berecht door religieuze leiders en de Romeinse autoriteiten, en tot slot gekruisigd op Golgota. Wat een tragisch einde!

Een beslissende ontmoeting …

Twee leerlingen gaan ontgoocheld huiswaarts, richting Emmaüs. Maar dan volgt een beslissende ontmoeting. Ze doen hun verhaal tegen een onbekende die een eindje met hen meeloopt: ‘Heb je dan niet gehoord wat er met Jezus is gebeurd? We dachten echt dat Hij Israël zou bevrijden!’ Ze uiten niet alleen hun teleurstelling, maar ook hun twijfels: ‘Enkele vrouwen zijn naar het graf gegaan, maar ze vonden Hem niet. Nadien zijn een paar mannen een kijkje gaan nemen: niets te zien!’

De onbekende man reageert op een vreemde manier. Hij begint de Schrift uit te leggen en vertelt hun alles wat er geschreven staat over de Messias, te beginnen bij Mozes … De leerlingen raken geboeid door zijn verhaal en nodigen Hem uit om een stukje mee te eten: ‘Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.’ Wanneer de vreemdeling aan tafel het brood breekt, gaat hun hart open.

Geef de moed niet op!

In de Emmaüsgangers kunnen we onszelf herkennen. Ook wij ‘herlezen’ gebeurtenissen die achter ons liggen, waarbij vaak twijfel de kop opsteekt. Ook wij hebben baat bij iemand die ons door de Bijbel gidst. Ook wij laten onbekenden in ons hart toe en herkennen Christus in de eucharistie. Is het verhaal van de Emmaüsgangers niet dat van onze eigen christelijke levensweg? Zeker bevat het een oproep: geef de moed niet op! We kunnen het verhaal ook als een handreiking lezen om, op onze beurt, binnen te treden in het paasmysterie en te herleven met de Verrezene.

Problemen thuis, op het werk of in onze vriendenkring: soms wordt het ons allemaal te veel. Het lijkt alsof Jezus op zulke momenten afwezig is

Het wedervaren van de mannen op weg naar Emmaüs zou het onze kunnen zijn. We gaan allemaal weleens door crisisperiodes. Teleurstelling en eenzaamheid, twijfel en moedeloosheid zijn ons niet vreemd. Problemen thuis, op het werk of in onze vriendenkring: soms wordt het ons allemaal te veel. Het lijkt alsof Jezus op zulke momenten afwezig is. De moed zakt ons in de schoenen. En toch loopt de verrezen Jezus voortdurend aan onze zijde, net zoals Hij met de leerlingen optrok naar Emmaüs.

Hoe we Hem kunnen herkennen? Wat dacht je van de zondagmis? Dat is de plek bij uitstek om naar zijn Woord te luisteren, om Hem de Schrift te horen verklaren. De priester, die handelt in Jezus’ naam, neemt het brood, breekt het – net als in Emmaüs! – en geeft het ons met de woorden: ‘Het lichaam van Christus.’ We antwoorden met ‘Amen’.

Ja, Hij is het. Dezelfde die de twee leerlingen aan tafel de ogen opende toen Hij het brood brak. Laten we God om genade vragen, opdat we Hem altijd mogen herkennen. Heer, help ons de Schrift te leren begrijpen. Help ons om ons eigen leven te ‘herlezen’, uw aanwezigheid erin te herkennen en erin op te gaan. Heer, blijf bij ons, het wordt laat, het leven is niet altijd makkelijk. Moge Maria, uw en onze moeder, ons ondersteunen bij onze roeping.

Laten we zonder ophouden voor elkaar bidden.

pater Ghislain Kasereka, montfortaan Info. Mariaal centrum Leuven.

Spiritualiteit van de weg

Het Emmaüsverhaal voedt de spiritualiteit van de weg en deze van de pelgrim.

De weg kan effen zijn en vlot zijn.

Hij kan hobbelig zijn, eentonig en verrassend,

Hij kan leiden tot onverwachte ontmoetingen.

Iemand kan met ons meegaan en ons veel schenken door te luisteren en te spreken.

In de kloostergang van San Domingo de Silos, een van de vele kloosters op de weg van Santiago de Compostella, is een afbeelding van de Emmaüsgangers, Jezus op weg met de twee leerlingen. Op zijn tas staat het teken van de weg, de Jacobsschelp. Jezus is zelf pelgrim en reiziger, beeld van de mens onderweg.

Een Luthers avondgebed

Heer, blijf bij ons, want het is avond
en de nacht zal komen.
Blijf bij ons en bij uw ganse Kerk
aan de avond van de dag,
aan de avond van het leven,
aan de avond van de wereld.

Blijf bij ons
met uw genade en goedheid,
met uw troost en zegen,
met uw woord en sacrament.

Blijf bij ons
wanneer over ons komt
de nacht van beproeving en van angst,
de nacht van twijfel en aanvechting,
de nacht van de strenge bittere dood.

Blijf bij ons
in leven en in sterven,
in tijd en eeuwigheid.

Jerusalem- Emmaüs, heen en terug. Jezus in ons midden. Wij vragen hem onder ons aanwezig te blijven zodat wij hem blijven horen met hart en ziel hem toegewijd (Cf. Huub Oosterhuis, Wees hier aanwezig ZJ 25C).

Zoeken in Preken Online