3e zondag in de paastijd A (2008)

Twee teleurgestelde en ontgoochelde mensen zijn op weg van Jeruzalem naar Emmaüs, maar je vind ze ook op weg van Amsterdam naar de Bijlmermeer, van Johannesburg naar Soweto, van Rome naar Geneve. Emmaüsgangers, mensen die teleurgesteld zijn in hun verwachtingen, je kunt ze tegenkomen in China of Tibet, in Rusland of Amerika, in Zimbabwe of Soedan. Je vind ze in Brabant en Limburg en waarschijnlijk ook wel in Overloon of Stevensbeek.
Emmaüsgangers zijn er in alle soorten en kleuren, soms mensen die intens verdrietig zijn om de dood van iemand die heel veel voor hen betekende, zoals bij de eerste Emmaüsgangers.
Soms ook mensen die teleurgesteld zijn in het leven, omdat hun hoge verwachtingen niet uitkomen zodat ze niet meer weten hoe ze verder moeten, juist zoals die Emmaüsgangers van toen.
Soms ook mensen die in mineur zijn, zwaarmoedig, somber gestemd bij het zien van alle narigheid in de wereld zoals discriminatie, dictatuur, armoede, honger. of door vervelende dingen die zij in hun eigen leven ervaren zoals ziekte, invaliditeit, eenzaamheid, werkeloosheid en nog zoveel meer.
En voor al die mensen is het enorm belangrijk dat zij op hun levensweg iemand tegenkomen die een tijdje met hen optrekt, iemand die belangstellend vraagt wat er aan de hand is, waar ze mee zitten. Een mens die ook echt mede-mens is, iemand die echt luisteren kan, die de problemen misschien in de bredere context kan plaatsen, waardoor men toch iets gemakkelijker met die problemen kan omgaan. Een mede-mens die vraagt hoe hij kan helpen, verzachten, verlichten, soms met woorden maar meestal gewoon door er te zijn. Een mede-mens bereid is het levensbrood met hen te delen.
De klacht van deze tijd is dikwijls dat mensen zo vaak langs elkaar heen lopen, geen tijd meer hebben voor elkaar, want we hebben het toch allemaal zo druk.
Ik las onlangs het verhaal van een vrouw in New York die met de metro op weg was naar het ziekenhuis voor de bevalling van haar kindje. Maar de baby had geen zin om te wachten tot ze in het ziekenhuis waren aangekomen en koos ervoor geboren te worden op het station. Het was er een drukte van komende en gaande mensen maar ze hadden allemaal haast, ze liepen zonder te kijken langs die vrouw heen, op één na, die zo goed als zij kon hulp bood.
Je hoort wel meer van dit soort verhalen. Dat mensen zo vaak achteloos langs elkaar heenlopen, is natuurlijk een enorme verarming van onze samenleving.
Anderzijds moeten we er heel erg voor oppassen dat we dingen niet te somber gaan zien, alsof in deze tijd mensen helemaal niets meer om elkaar geven. Laten we a.u.b. niet die vele, vele medemensen uit het oog verliezen die, ook in onze tijd, ook in onze omgeving, wel wat over hebben voor een ander die het moeilijk heeft.
Kinderen die heel veel zorg dragen voor hun bejaarde ouders. Buren die zich ontfermen over een alleenstaande minder valide, mensen die vrijwilligerswerk doen op allerlei terreinen in een parochie of in een vereniging, in een ziekenhuis of verpleeghuis, mensen wier beroep, bijvoorbeeld in de gezondheidszorg, ook een roeping is, mensen voor wie liefde geen loze kreet is, geen versleten term, maar iets heel levensecht en tastbaar. We moeten ervoor oppassen dat we geen zwartkijkers worden want er zijn heel veel mede-mensen die voor langere of kortere tijd meelopen met hen die zich eenzaam voelen of verdrietig zijn. Ik denk dat we er allemaal wel een paar kunnen aanwijzen. En belangrijker is natuurlijk de vraag: ben ik ook een echte mede-mens, iemand die van harte meeleeft met anderen, die bereid is een eind mee te trekken op de levensweg van een ander.
Met Pasen hebben we gezongen: Jezus leeft, wat Hij begonnen is gaat door in mensen die juist als Hij het brood delen met anderen, brood, tijd, aandacht, zorg, medeleven, medelijden. Overal waar mensen die dingen doen die hij ons heeft voorgedaan, kan hij herkend worden, zoals de Emmaüsgangers hem herkenden toen die vreemdeling die met hen meeliep hun uitnodiging om bij hen te blijven aannam en het brood met hen deelde. Overal waar mensen echt mede-mens zijn, daar komt Jezus weer tot leven.
Dat is ons paasgeloof, een geloof dat ons in beweging moet zetten, om naar anderen toe te gaan en met hen mee te lopen, als meelevende mede-mens, als hartelijke en zorgzame vriend of als attente vreemdeling die echt laat merken dat hij hart heeft voor mensen.