“Pech onderweg? VAB is al onderweg!” Het is een gekend spotje dat zich richt tot automobilisten. Heb je zeker allen al gehoord. En inderdaad, we kunnen met onze wagen onderweg zijn naar één of ander dorp, en die wagen heeft het al jaren heel goed gedaan, en ineens, tot onze grote ontgoocheling: hij laat het afweten. Panne, en daar staan we dan.
Ik kan best geloven dat jullie zich nu afvragen: wat komt dat hier nu doen? In hoeverre staat dat nu in verband met de liturgie van vandaag. Maar dan mag ik je doen terugdenken aan het wondere evangelieverhaal dat we komen te aanhoren. Twee leerlingen die onderweg zijn naar één of ander dorp. En ze hebben pech gehad: ze hadden hun hoop gesteld, niet op een Mercedes of een Volkswagen, maar op een persoon die furore had gemaakt: Jezus van Nazaret “En wij maar hopen dat Hij het zou zijn die Israël zou verlossen…” Dat is hun ontgoocheling, dat is de panne van hun wagen. En dan is de VAB niet onderweg maar naast hen. En de man vraagt wat er scheelt, wat er gebeurd is met ‘hun auto’. En zij maar uitleggen. En de man van de VAB die luistert naar hun klachten, naar de beschrijving van hun panne, en hij verwijst naar de inhoud van het begeleidingsboekje dat in hun auto ligt, maar dat ze nooit hebben gelezen, of ze hebben het niet begrepen. En dan begint hij dat boekje zelf open te slaan en te zeggen: ‘Kijk, hier staat het’. Laat me terugkeren naar het evangelieboek: ‘Beginnend met Mozes verklaarde Hij uit al de profeten wat in al de schriften op Hem betrekking had…’
Vrienden, ben je akkoord dat wij soms ook een beetje de leerlingen van Emmaüs zijn? Ons leven wordt toch ook al eens op de proef gesteld. Er zijn verwachtingen die niet ingelost worden, dromen die niet uitkomen. Gevolg: ontgoocheling, diepe ontgoocheling en we gaan ontmoedigd verder, we kunnen wel niet anders. Maar dan kunnen we ook geluk hebben: dat er iemand naar ons toekomt en luistert. Dat luisteren alleen al is een heel waardevol iets, we zijn al blij dat we het eens mogen zeggen. En misschien, ja wie weet, krijgen we een andere kijk op wat ons op het hart ligt. Er kan ook voor ons een man van de VAB de redding betekenen, ons weer hoop geven door zijn wijze raad, door zijn toelichten van één en ander. En dan kunnen we hoopvol weer terug de baan op, al dan niet naar Jeruzalem, En ook voor ons kan het zo zijn: ‘Brandde ons hart niet in ons zoals Hij onderweg met ons sprak…’
Vrienden, dit is de nieuwe manier waarop de verrezen Heer voortaan onder ons aanwezig is. ‘Zij herkenden Hem bij het breken van het brood". Mag ik nog even naar de liturgie van de communie? Op het laatste avondmaal hebben die woorden voor het eerst in de geschiedenis geklonken: ‘Dit is mijn Lichaam dat voor u gebroken wordt’. En als straks de priester de hostie aanbiedt, dan kijkt hij de gelovige aan en zegt: Lichaam van Christus".En we antwoorden dan: ‘Amen’ wat betekent: ‘Ja, zo is het, ik geloof het’.
Och, we zijn al zo dikwijls te communie geweest in ons leven. TE dikwijls om ons niet te laten vangen aan de routine. Mochten we vandaag een beetje de leerlingen van Emmaüs zijn, en beseffen: het is de Heer. DAT vandaag beleven maakt er een echte zondag van.
Met een stukje inspiratie van Hans Callaert en van Frans Mistiaen.