Lezingen Hand 2, 42-47 · Ps 118 (117) · 1 Petr 1, 3-9 · Joh 20, 19-31
Ge hebt het gehoord in het evangelie, zusters en broeders: de verrezen Heer is in ons midden: toen zijn leerlingen op de avond van de eerste dag van de week - en in de joodse dagtelling is dat de zondag - toen ze dus die avond bijeenwaren, kwam Jezus in hun midden. Een week later waren ze in hetzelfde huis opnieuw bijeen, en weer verscheen de Heer in hun midden. Het teken is duidelijk: wanneer wij elke week hier in zijn huis bijeenkomen, is de Heer in ons midden. Hij is aanwezig in ons bidden en zingen, in ons luisteren naar zijn woord en in ons breken van het brood, in ons open hart, in onze open handen en onze open geest. En Hij is aanwezig in ons goed gevoel, in ons wegdromen en wegluisteren uit de sleur en de zorg van elke dag, in de innerlijke rust en de tijdloze vrede van ons samenzijn. Hij is hier en nu bij ons, de verrezen Heer, Hij die in zijn dood en verrijzenis richting geeft aan ons leven en aan onze wereld. Hij die elke dag, elk uur, elke minuut opnieuw in ons wil verrijzen en ons doen en denken zinvol en goed en vredevol wil maken.
Vredevol, inderdaad, want dat zijn de woorden waarmee Hij ons begroet: “Vrede zij u.” En hier staan we voor iets eigenaardigs. Immers, met Nieuwjaar wensen wij elkaar steevast een gelukkig jaar én een goede gezondheid. En als we het glas heffen, zeggen we: Gezondheid. En ook als we gewoon eens bij elkaar informeren hoe het ermee gaat, hebben we het altijd over de gezondheid, want, zeggen we, die is toch het voornaamste; als die al goed is, komt de rest vanzelf. Enfin, dat zeggen we toch. Jezus daarentegen wenst ons geen gezondheid, wel vrede toe. Welnu, hoe ouder ik word, hoe meer ik inzie dat Jezus ons het juiste toewenst. Niet gezondheid, wel vrede is het hoogste goed. Het is niet omdat iemand ziek of gehandicapt is dat hij of zij ongelukkig is, het is niet bij gebrek aan gezondheid dat relaties stuklopen en dat onze maatschappij zo verzuurd, zo hard, zo bitsig en ook zo gewelddadig is geworden. Neen, die zuurte en die bitsigheid en die hardheid hangen niet samen met ziekte of lichamelijk ongemak, wel met innerlijke onrust en koppige onvrede. En daartegenin zegt Jezus: Vrede zij u. Vrede zij u in en met uzelf, in en met uw gezin, in en met uw omgeving, in en met de wereld. Vrede zij u in deze tijd waarin mensen in het blinde weg andere mensen neerschieten, zomaar, omdat hun leven niet loopt zoals ze het willen. Vrede zij u in een wereld die gedomineerd wordt door één enkel land, met aan het hoofd een cowboy uit Texas die om de haverklap andere landen met kernwapens bedreigt. Vrede zij u in een wereld die dadenloos toeziet hoe een tot de tanden bewapend volk een ander volk systematisch uitmoordt. Vrede zij u in een wereld waarin de kloof tussen arm en rijk, tussen uitbuiters en uitgebuiten altijd maar groter wordt. Vrede zij u…. Heer, geef ons die vrede. Geef Gij ze ons, want wij slagen er maar niet in ze tot stand te brengen. Zusters en broeders, elke week geven we elkaar in deze kerk elkaar de hand en wensen we elkaar vrede toe. Dat is een zeer mooi, een zeer zinvol en ook een zeer gelovig gebaar dat recht van Jezus komt. Laten we daar straks aan denken. Dat die wens mag komen vanuit ons hart en vanuit ons geloof.
Ook vanuit ons geloof dus, want dat is het tweede woord dat Jezus tot ons richt wanneer Hij in ons midden verschijnt: “Zalig zij die geloven, en niet gezien hebben.” En dat slaat op ons, want: wij hebben niet gezien, en toch geloven we, op het woord en het getuigenis van de apostelen, zoals generaties voor ons dat al eeuwenlang gedaan hebben. Zalig zijn wij, omdat we geloven dat we kunnen leven zoals Hij ons heeft voorgeleefd. Zalig zijn wij, omdat we in zijn voetspoor willen leven. Zalig zijn wij, omdat we zijn weg willen gaan: de weg van liefde voor God en voor elkaar, de weg van respect voor onze medemens, de weg van inzet voor armen en verdrukten, de weg van bewust en zinvol leven. Zalig zijn wij, omdat we geloven dat over lijden en dood heen het leven bloeit. Zalig zijn wij, omdat we geloven dat Jezus Gods Zoon is en onze Broeder, dat we allen Gods kinderen zijn, en dat we in en door Hem één grote familie zijn, wereldwijd. Zalig zijn wij, omdat we dat allemaal tastbaar en zichtbaar kunnen maken. En als we dat doen, als we dat inderdaad allemaal doen, belanden we vanzelf in de welhaast utopische droom van de eerste christenen, zoals die in de eerste lezing tot uiting kwam: “Ze legden zich ernstig toe op de leer van de apostelen, bleven trouw aan het gemeenschappelijke leven en ijverig in het gebed en in het breken van het brood. Ze waren eensgezind en bezaten alles gemeenschappelijk, en ze verdeelden alles onder elkaar naar ieders behoefte. En door dat alles stonden ze bij het hele volk in de gunst, en bracht de Heer er elke dag meer bijeen die gered zouden worden.”
Geloof, trouw aan het gebed en het breken van het brood, eensgezindheid, oprechte zorg en inzet voor elkaar. Zusters en broeders, zalig zijn wij als we ons geloof en ons samenzijn op die manier willen gestalte geven, want zo brengen we Jezus’ vrede in de wereld. Amen.