Met Kerst hebben we gevierd hoe God in elke mens geboren wordt. Telkens opnieuw.
Want telkens weer licht er in jou een sprankel van leven op,
een zachte gloed die je verwarmt, vertedert, verlicht.
Telkens weer komt in jou het kind tot leven.
Het is je zachte, tedere zelf. Je pure , diepste levensbron die opwelt in de bodem van je hart.
Het is de mens in jou die naakt en weerloos helemaal zichzelf is.
Die verzoend met zijn diepste zelf door open ogen en handen naar de wereld kijkt.
Het is een glinster van goddelijke liefde die steeds beweegt, aanraakt, bevraagt en inspireert.
Die niet oordeelt maar durft dromen, die visioenen opentrekt
en het weerloze licht van liefde en acceptatie zachtjes omarmt.
Het kind in jou is die meest vitale bron van leven maar ook de meest kwetsbare.
Die kleine dromer, die zachte poëet, die weerloze hunker naar een wereld die
op de golven van de liefde drijft is vaak het eerste dat een mens in zichzelf het zwijgen oplegt.
Niet realistisch, niet haalbaar niet van deze wereld.
Laat het kind in jou niet sterven: laat het verder geboren worden
met een moederlijke tederheid en een vaderlijke zorg.
Word je eigen heilige familie.
- feest v.d. H. Familie * bij Mt. 2,13-15 * door Vincent Duyck * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge