Het geschenk van het Kerstfeest (2013)

Hondsmoe oogde hij - onze nieuwe paus Franciscus. U weet, of niet maar dan weet u het nú: u kunt hem op de voet, van dag tot dag volgen, de paus, door middel van de website van het Vaticaan (www.vatican.va) en op die website via de Vaticanplayer. Ik doe dat regelmatig. En de laatste keer dat ik dat deed, viel het mij op dat Franciscus er hondsmoe uitzag, uitgeput, afgepeigerd. Hij sprak met zwakke stem en leek wat in zichzelf gekeerd. Nou ja, ga er ook maar aan staan: om als 78-jarige de leiding te krijgen over die grote, oude, logge, vermolmde, afbrokkelende maar standhoudende en steeds weer oplevende Roomse kerk van ons. “Het vuur is steeds weer opgelaaid, alwaar zijn Geest en adem waait” zingen we in een adventshymne. Sinds zijn aantreden, afgelopen maart, hebben we het met paus Franciscus meegemaakt. Door zijn eenvoudige, ontspannen, hartelijke en spontane manier van aanwezig zijn raakt hij vele harten. Dingen die hij doet en zegt verheugen vele mensen. Met paus Franciscus als opperherder en boegbeeld is katholiek-zijn en ’er in geloven’ weer gemakkelijker geworden. Wie weet wordt het weer eens ‘hip’. Hoera! Ook geloof en kerk kennen hun conjunctuur. Intussen houd je wel je hart vast voor onze paus. Houdt hij het wel vol? Dag in dag uit gaat het maar door voor die arme Jorge Mario Bergoglio in een onverbiddelijk ritme: de missen, de audiënties, korte en verre reizen, en steeds weer die toespraken… Laatst op de Vaticanplayer leek hij werkelijk aan ’t einde van zijn latijn. Nu hebben natuurlijk meer mensen daar last van. Vaak kunnen mensen het gevoel hebben dat zij hun eigen leven, hun gewone dagelijkse taken, hun zorgen voor allerlei mensen, kinderen, bejaarde ouders, een ziek familielid, vrienden, buren, collega’s, hun werk, studie en huiselijke taken nauwelijks aankunnen. Er wordt veel van mensen verwacht en gevraagd, op de eerste plaats vaak door onszelf. Dat probleem speelt ook in verband met het komend Kerstfeest. We willen er wat van maken, iets moois, iets fijns, iets innigs, zowel in de kerk als thuis. We willen dat ons Kerstfeest kwaliteit heeft. Daarvoor doen we ons best, daarvoor spannen we ons in. En toch, wij ‘maken’ het niet. Kerstmis, kerstavond, het komt vanzelf, of wij dat nu willen of niet, of wij er klaar voor zijn of niet. En dat is maar goed ook. Kerstmis komt op Gods tijd, niet op de onze. Kerstmis is en blijft een geschenk. De kunst van Kerstmis-vieren lijkt mij: als het moment daar is, alles uit je handen laten vallen en het laten komen zoals het komt. Of beter nog: Hem, Christus, laten komen, doorheen mensen en omstandigheden, zoals Hij komt. Ik wens iedereen een aandachtig en vreugdevol toeleven naar Kerstmis en veel warmte en vreugde als het zover is. Zet een stalletje en ga er eens een half uur met een kaarsje stil bij zitten, alleen of samen. Ik denk: dan kun je het al ervaren, die warmte en die vreugde. En bid voor die goede paus van ons. Dat hij het volhoudt. Dat we zo lang mogelijk van hem kunnen genieten. Dat hij de tijd krijgt om ervoor te zorgen dat dingen in onze kerk waar we niet blij mee zijn en die gewoon niet kloppen, om daar verandering in te brengen. Heb ’t goed allemaal!