Zon 9 homilie bij Rom. 3,21-25a28; Mt 7,21-27
Lieve mensen, in de lezingen van vandaag worden belangrijke woorden of wetten verkondigd.
We worden opgeroepen juiste en edele beslissingen te nemen.
Kiezen voor het leven, kiezen voor zegen door een oprecht geloof.
Maar als je nu die oude wetten, voorschriften en verbondsteksten bij elkaar ziet, dan kan het best mogelijk zijn dat je ontmoedigd wordt.
Het lijkt allemaal niet zo makkelijk.
In het evangelie beroepen sommigen zich erop het werk van de apostelen te hebben gedaan en zij verwachten hun rechtvaardiging.
Waarschijnlijk hebben ze eerder gewerkt voor eigen gewin en comfort, waar horen we dat nog wel eens, ook in onze tijd.
Maar wat reikt Jezus ons nu eigenlijk aan, want daar gaat het om?
Zijn zending, lieve mensen, is niet meer, of niet minder dan de verkondiging van het Rijk Gods.
Dat begon toen, maar is het ook hier en nu, vandaag zowel als morgen.
Hij, Jezus, wil ons geen wetten opleggen, maar bevrijden, van de druk van wetten, van slaafsheid aan afgoden, en ik moet u niet opgaan sommen welke afgoden er zijn.
Eigenlijk wil Hij, Jezus, ons bevrijden, van alles wat edel leven belet, in de weg staat.
Hij is dan ook een redder, een verlosser.
Hij kiest voor het leven, dat wil zeggen, daarmee bedoeld Hij, dat hij nieuwe kansen geeft, en wat is daarvoor nodig, Geloof.
Voor velen is dat misschien een versleten woord, een woord dat hun niet meer aanspreekt.
Maar we kunnen het wel anders benoemen als we het dan ook maar doen.
Misschien kunnen we het liefdevol of gewoon vertrouwen noemen.
Vertrouwen in het leven, in God.
Maar ook vertrouwen op persoonlijk groei en bloei.
Wie stil staat, roerloos, is als dood.
Is er iets van beweging, komt er beweging in, dan is er leven, en dat niet alleen in de natuur maar ook in ons innerlijk leven.
Lieven mensen, tijdens ons leven, dienen we, als liefdevolle vertrouwende mensen, in navolging van Christus Jezus, altijd te kiezen voor het leven.
Leven is actief bezig zijn ,is meewerken, is mee bouwen.
Dood is passief, is tegenwerken, is afbreken.
Leven is genezen, is herstellen, ja inderdaad wellicht met achterblijven van littekens, maar dood is wonden openhouden of wegstoppen.
Leven is proberen, is investeren, is vergeven, is liefdevol zijn en vertrouwen. Is dat zogezegde oude woord van geloof gestalte geven.
Lieve mensen, het leven geeft groei en schoonheid.
Och lieve mensen ik moet het niet gaan verbloemen, ik weet ook wel dat leven niet altijd en voor iedereen gemakkelijk is, verre vandaan.
En we weten het allemaal wel als we eerlijk zijn, we moeten er zijn voor elkaar, ja liefdevol vertrouwen, vertrouwengevend. Dan is dat oude woord van geloof of geloven zeker ook nog hedendaags.
Als we steeds voor het leven kiezen dan bereiken we in onszelf en in de omgang met elkaar innerlijke rust en vrede.
Dan is het Rijk Gods, de hemel op aarde.
Dat, proberen, wetten, ons te zeggen. Ja zeker niet altijd gemakkelijk, laat ons dat toch goed verstaan.
Als we het leven van Jezus bekijken, dan zien we, dat Hij niemand veroordeelt.
Sterker nog, Hij geneest, Hij spreekt vrij, Hij roept op om barmhartig te zijn, om elkaar te vergeven of om elkaar soms geduldig te verdragen.
Het zou eigenlijk zo moeten zijn, dat ons leven gelijkenis krijgt met dat van Jezus, dat wij ook Gods Geest aan het werk mogen zien, in ons zelf en in onze naasten.
Wie zijn leven ten dienste stelt van het leven, die bouwt zijn huis op rotsbodem.
Als dan de storm komt, het onheil, dat vaak, uit menselijk falen voortkomt, dan verschuiven er misschien, wel wat dakpannen of wat schaliën, op ons huis of kerk maar het bouwwerk dat op rotsgrond staat, dat op dat zogezegde oude woorden van geloof of geloven staat blijft overeind. Laten we daar dan maar,
inclusief, met al die wetten en woorden, waar nodig is, liefdevol en in vertrouwen dat Rijk van God mee gestalte geven. Amen.