“EEN VERHAAL VAN BLOEMEN EN VOGELS”
Als wij als bloemen zouden zijn, dan richten wij ons naar de zon,
frank en vrij, in onze mooiste kleuren, zonder ons zorgen te maken
over wat we morgen zullen ‘aantrekken’.
Geen angst of iedereen wel de kans krijgt om te groeien ,
maar vol vertrouwen dag in dag uit…
Als wij als vogels zouden zijn , dan trokken we er iedere dag op uit
op zoek naar voedsel en water, zonder ons zorgen te maken of het wel gaat lukken…
Geen angst of er wel genoeg is voor iedereen, maar vol vertrouwen dag in dag uit…
Maar wij zijn mensen… Altijd weer maken we ons zorgen over van alles en nog wat.
Als iemand iets heeft, willen wij dat ook, en we rusten niet tot we het hebben.
En als we het dan hebben, steken we het in grote kasten en kijken er nooit meer naar om…
Ons leven wordt beheerst door drukte en geloop ,van, hier naar daar,
constant bezorgd om ‘zoveel dat nog moet’.
Zorgen om partner en kinderen, om ouders en om vrienden, om mensen dichtbij en veraf
beheersen ons leven. ‘Zorgen voor’ houdt niet op, houdt nooit op…
En dan zie ik in de tuin tientallen gele krokussen de kop opsteken , zomaar, vanzelf.
Een merel neemt een bad in onze dakgoot. En dan besef ik: Niet alles hangt van onszelf af!
Laat je zorgen los, leg ze elke dag opnieuw in Gods handen,
en vertrouw erop, dat Hij ze helpt dragen.
Hij zal er altijd zijn voor ons, dag in dag uit, zomaar vanzelf…
Hopelijk mag ik dat morgen ook beseffen…
- bij 8e zdj-A- * bij Mt.6,24-34 * door Anne * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge