Meer dan gewoon (2011)

Mag ik het eens even lekker met U over vroeger hebben toen voetbal nog echt voetbal was. De tijd van Ajax en PSV in oude tijden. Van Barry Hulshof en Suurbier. Van Rinus Israël en Jan van Beveren de beroemde keeper van PSV. Al die kerels speelden jarenlang bij dezelfde club. Ze verbonden zich aan hun eigen cluppie en gingen dicht bij de stad wonen om er voor jaren te voetballen. Er kwamen ook voetballers uit het buitenland zoals Kindvall, maar die bleef tot het einde van zijn carrière bij dezelfde club spelen. Alleen zijn naam bij velen nog bekend klonk nog Scandinavisch. Er waren toen vast ook al regeltjes voor transfers van de ene naar de andere club, maar de meesten bleven hun club jarenlang trouw en dat gaf de supporters het enthousiasme om pal achter hun idolen te staan. Nu weet ik niet meer wie bij PSV speelt en is Feyenoord een club geworden met onuitspreekbare namen die je niet kunt leren kennen omdat ze na een half seizoen weer naar de volgende werkgever gaan. Een beetje voetballer gaat van de jeugdopleiding hier in Nederland naar het eerste en na een paar doelpunten volgt de overgang naar Spanje of Engeland. Het barst van nog veel meer regeltjes van de UEFA dan vroeger, maar daardoor is het niet beter geworden. De schwung, de geest is eruit.

Jezus heeft het ook over wetten en regels in het evangelie. Hij wil de joodse wet niet afschaffen, maar wel de schwung, het leven, de geest, de eerbaarheid ervan, de diepere bedoeling ervan terugbrengen.
Die was uiteindelijk God te eren en de mens te dienen en tot geluk en het heil van mensen die met elkaar op aarde samen leven. Niet opheffen, maar versterken. Gij zult niet doden, wordt : je moet je broeder en je zuster een goed hart toedragen en een offer is niet zomaar een ritueel, wat je volgens de regeltjes met uitvoeren, maar is deel van je levensstijl en kun je pas echt als je vooraf een ander het licht in de ogen gunt, een ander kunt vergeven en het uitgesproken hebt met hem of haar. En dan de Joodse wet rondom echtscheiding, waarin een man zijn vrouw zomaar kon wegsturen met een scheidingsbrief om welke reden ook. Bij wijze van spreken omdat ze de spinazie had laten aanbranden. Jezus maakt die wet tot een opdracht om bij elkaar te blijven, met elkaar te praten te blijven praten, door de moeilijkheden heen te gaan. En als het echt niet gaat, kiest Jezus voor de zwakke partij (toentertijd dikwijls de vrouw in haar ondergeschikte positie en vandaag de dag zou Hij zeker kiezen voor degene die het slachtoffer is van psychisch of lichamelijk geweld van de ander).

Jezus heft de wet niet op, maar vraagt om meer te doen dan de regeltjes je voorhouden. Geloven is immers meer dan netjes ja zeggen op een geloofsuitspraak. Geloven is je len richten op Gods liefde. Van de regeltjes gaat niets af, maar hoe betrokken ben je op God en op je medemens. Dat zijn vragen die ook wij ons mogen blijven stellen. Gaan we net als de voetballers voor een goede transfer zomaar naar een andere club, of blijven we trouw aan de waarden,die Jezus ons leerde en leert. Het klakkeloos volgen van regeltjes is Hem niet genoeg. Alleen de anderen niet doden, is te weinig. De vraag stellen hoe je een ander goed kunt doen, kan jezelf ook gelukkig maken. Dat vraagt Jezus. Meer doen dan gewoon is. Meer doen dan de regel is, dan de overheid opdraagt. Meelopen met een mens niet één kilometer, maar verder, niet alleen je jas geven, maar zoveel als je kunt missen. De geest van God zichtbaar maken. Het levert geen transfer op naar een nog duurdere wereld, maar we uiteindelijk een overgang naar Gods rijk. Dat vandaag en hier en nu met ons steeds opnieuw beginnen mag.