Sinds het aantreden van paus Franciscus lijkt de Kerk volgens sommigen een nieuwe adem gevonden te hebben. Neen, er is nog niet veel veranderd in de standpunten die voor sommigen niet meer van deze tijd zijn, wel de manier waarop er over gesproken wordt, is anders. Meer nog: deze paus wil terug naar de kern van het geloof. De kern van ons geloof is bevrijdend, mensverheffend. Het mag ons daarom verbazen dat de Kerk, die toch drager van dit goede nieuws zou moeten zijn, de laatste jaren vooral in de media kwam als drager van geboden en verboden. Het is niet de weg die Franciscus wil gaan en dat lijkt te werken. Hij toont dat wie gewoon het evangelie verkondigt en ook probeert toe te passen, zich niet hoeft te verstoppen, integendeel.
Laat dat getuige zijn nu eigenlijk de kern van het evangelie van vandaag zijn. Iedereen kent die twee sympathieke zinnetjes: jullie zijn het zout en het licht van de aarde. Wat er op volgt, is minder bekend. Toch is ook dat belangrijk. Als wij als christenen door ons getuigenis geen smaak kunnen brengen in het leven van anderen, in de maatschappij, waartoe zijn we dan nog christen? Ons geloof “rendeert” maar als het in praktijk kan omgezet worden. Zout op zich is niet lekker, het dient maar om ons eten wat meer smaak te geven. Brengen wij als christenen nog smaak in de maatschappij? Zijn wij nog smaakmakers of hebben we dat omwille van een valse bescheidenheid uit handen gegeven? Durven wij nog getuigen van ons geloof? Het is op zich al vreemd dat we ons die vragen moeten stellen. Als ons geloof echt een geloof is, dan kan het niet anders of we vertellen er over. Dat brengt ons dus bij de vraag hoe belangrijk ons geloof voor ons is. Een belangrijke vraag, want als ons geloof geen smaak meer brengt in ons eigen leven, als we zelf niet meer weten hoe waardevol ons geloof is, hoe kunnen we er dan van getuigen? Jezus spreekt deze woorden uit op een berg aan een pak mensen die Hem wilden volgen. Om zout en licht te kunnen zijn in deze wereld, moeten we eerst het zout en het licht dat Jezus ons wil schenken opnemen in ons leven. Dat vraagt vertrouwen. En vertrouwen, dat vraagt tijd. Hoeveel tijd maken we in ons leven voor gebed, voor solidariteit met de zwaksten? De waarden die het evangelie ons aanreikt zijn niet altijd gemakkelijk: geloven, vergeven, liefde voor de vijand, … Ze zijn maar “leefbaar” in een christelijke gemeenschap waar broeders en zusters elkaar steunen en dragen, maar nog belangrijker: het kan maar als je jezelf gedragen voelt door God. Hebben wij dat geloof? Als ik eerlijk ben, moet ik zeggen dat het bij mij niet alle dagen lukt om zoveel vertrouwen aan de dag te leggen, maar ik ben dankbaar om de dagen dat het wel lijkt te lukken. En de woorden die Jezus vandaag spreekt in het evangelie kunnen natuurlijk wel helpen. Als wij er niet altijd in slagen tot een diep geloof te komen, dan is dat bij Hem wel aanwezig. Het getuigt van een enorm vertrouwen in de mensen om te zeggen dat ze zout en licht zijn voor de wereld. Misschien is dat net de por in de rug die we nodig hebben om ons geloof te durven beleven, ook buitenshuis. Als we voldoende vertrouwen en geloof hebben om dit te doen, zullen we echt zout en licht zijn voor de wereld. Een blik op onze wereld toont ons dat er enorm veel nood is aan “zout” “en “licht”. Nooit eerder waren er zoveel mensen die de smaak in het leven verloren hebben. Het leven lijkt voor hen geen zin meer te hebben omdat ze die zin misschien te veel zochten in het materiële of in één of ander verslaving en het daar niet vonden. Wij kunnen hen een andere schat aanbieden. Iets waar niet moet voor gewerkt worden, iets waar je niet moet voor buigen of betalen, het wordt je zomaar geschonken als je er je hart durft voor openstellen.
Maar er is ook veel duisternis in onze samenleving. De duisternis die de komende jaren wellicht het meest zal toenemen is die van de eenzaamheid. Langer werken is allemaal goed en wel, maar heel wat vrijwilligers zijn net die prepensioeners. En dus wordt de vraag naar mensen die een eenzame eens willen bezoeken steeds groter. Er ligt hier voor christenen een enorme uitdaging. Maar eenzaamheid is uiteraard niet het enige, er is ook de duisternis van ziekte en dood. Die duisternis kunnen we uiteraard niet oplossen, we kunnen enkel een lichtje van hoop zijn dat zich aanbiedt.
Maar dat kan natuurlijk maar als we in ons voldoende geloof hebben en dat ook durven tonen aan de wereld. Een mens die verliefd is, kan daar toch niet over zwijgen? Een mens die enthousiast is, geestdriftig, die kan daar toch ook niet over zwijgen? Wel, als wij echt enthousiast zijn over ons geloof, dan kunnen we daar ook niet over zwijgen. Als we dat wel kunnen, zegt dat misschien ook wel iets over ons geloof.