Zusters en broeders, hebt u ook met enige verbazing toegekeken hoe één mens een hele natie in vervoering kan brengen. Ik heb het over de verkiezing van de eerste zwarte Amerikaan tot president van de Verenigde Staten. Uiteraard maakt het kiessysteem in de V.S. dat er maar twee kandidaten zijn op wie je uiteindelijk je stem kan uitbrengen. Je bent dus voor de één en dus meteen tegen de ander. In aantal stemmen is het overduidelijk dat deze man een verpletterende meerderheid van de Amerikanen achter zich heeft kunnen scharen.
Op dit feest van Christus Koning stellen we vast dat mensen nog steeds houvast en hoop en toekomst durven verbinden met één mens, met een charismatische figuur, zoals een Barack Obama. Eerst en vooral, denk ik, heeft dit charisma te maken met erin slagen om zovele mensen warm te maken voor een groot visioen, voor een groot verhaal, voor een verhaal dat spreekt van toekomst, van vrede, van nieuwe hoop. En waarschijnlijk is het zeer Amerikaans ingevuld, de meeste mensen dromen wellicht de American Dream dat je nl. ongeacht je afkomst in Amerika de kans krijgt het te maken, er te komen. Zoals die zwarte jongen, ooit in Kenia, op het verloren continent Afrika geboren, het nu schopt tot 42ste president. Voor een dolle menigte verwoordde Barack die droom in zijn overwinningsspeech waar hij in de stijl van Luther King sprak over een Amerika waar iedereen zich thuis voelt over alle scheidslijnen heen van arm en rijk, republikein of democraat, blank, zwart of hispanic, gay or straight, van het noorden of van het zuiden… dat is een groot verhaal en de wereld, de mens heeft nood aan profetische figuren, aan Koninklijke figuren die zo een verhaal blijven oproepen als iets dat de moeite waard is om naar streven, ook al weet Barack Obama zelf wellicht goed genoeg dat hij niet God is.
Maar daarmee raken we meteen een gevaar aan dat in elk groot verhaal loert. Wanneer de droom van een perfecte wereld een eigen leven gaat leiden, een ideologie wordt dan wordt ze gevaarlijk want hebben we gezien in de geschiedenis: daar wordt de concrete, individuele mens geofferd om het grote communistische verhaal, of het kapitalistische verhaal te laten slagen. Daarom zijn godsdiensten zo gevaarlijk en gemakkelijk te misbruiken omdat ze mensen kunnen aanzetten te moorden, in naam van het grote verhaal van God of Allah.
Op dit feest van Christus Koning horen wij het grote verhaal van God met deze wereld. En we leren er belangrijke dingen uit: de geschiedenis die Hij gaat met zij volk zal uiteindelijk zijn voltooiing vinden als initiatief dat van Hem komt: anders gezegd: deze wereld zal alleen maar kunnen verlost worden door God zelf, geen andere koning kan de wereld omtoveren tot een perfect, vredevolle wereld waar het goed is voor iedereen, ook Barack Obama niet. Het koningschap van Christus is voorbode van de eindvoltooiing wanneer God alles in allen zal zijn. het gaat hier werkelijk over een universeel eindoordeel, waarbij alle scheidsmuren die er zijn zullen wegvallen: scheidsmuren tussen gelovig en ongelovig, tussen kerkelijk en niet-kerkelijk, tussen christenen en moslims, tussen arm en rijk, … en ga zomaar door: zie daar het grote christelijke verhaal.
Een tweede iets is dit: ik ben er zeker van dat het succes van Barack Obama te maken heeft met een zich persoonlijk aangesproken voelen van vele aanhangers om met zich in te zetten mee te werken aan het grote project van deze in hun ogen Koninklijke herderlijke figuur. Een beetje zoals Kennedy in de tijd stelde naar de jonge mensen van de jaren 60 toe: vraag niet wat het land kan doen voor jou maar eerder wat kan ik doen voor mijn land. Hier komen we aan het tweede aspect van dit grote christelijke verhaal: een vredevolle wereld, een wereld waar leven in overvloed is voor iedereen begint bij jou, begint bij elke concrete mens. Jezus spreekt in klare taal over het eindoordeel waarbij het enige criterium zal zijn: de concrete daden van menselijkheid en meeleven; de houding van ieder mens tegenover zijn hulpbehoevende naaste. De laatste maatstaf waarmee alle mensen geoordeeld worden is niet het behoren tot één of andere groep, of godsdienst. De laatste maatstaf is de liefde: een liefde die zich uit in concrete daden van solidariteit met de noodlijdende medemens. Dat maakt elk optreden van terreur, van moorden, van aan de kant zetten in naam van een groot verhaal tot een gruwel in de ogen van God of we Hem nu Vader of Allah benoemen. Daarom was het communisme een gruwel waar het de individuele mens opofferde aan het algemeen belang, daarom is het ongebreidelde kapitalisme een gruwel waar het ten koste van de gewone mens overvloed in miljoenen euro uitgedrukt in handen van enkelingen doorsluist.
Wanneer Barack Obama vanachter kogelvrij glas in de menigte tuurt ziet hij slechts een massa, misschien herkent hij op de eerste rijen nog een paar van zijn felste aanhangers, maar voor de rest is het slechts een grote zee van mensen. De Herder-Rechter die Christus is ziet elke mens, kent het gezicht en het hart van ieder van ons afzonderlijk. Meer nog de Koning die naar ons omziet kunnen wij slechts ontmoeten door zelf om te zien naar de zwaksten. In de minsten van zijn broeders en zusters is Hij werkelijk tegenwoordig. Onze God is de Heilige die woont in den hoge maar zich evengoed thuis voelt in het gebroken hart van de kleinste mens. Want de Mensenzoon die in de evangelielezing van deze dag in heerlijkheid komt en plaatsneemt op zijn troon van glorie wordt in de onmiddellijk daarop volgende passage in de handen van mensen overgeleverd om te worden gekruisigd.