32e zondag door het jaar (2008)

Beste dorpsgenoten,
Drie dingen uit de afgelopen week spreken mij meer aan dan de voorgeschreven lezingen uit de H. Schrift. Toch slaan we de lezingen niet over!
“Stralend en nooit verwelkend is de wijsheid”, verfijnde woorden uit de eerste lezing. Zacht als de TV reclame voor de onzichtbare dingetjes die je op je koortslip plakt.
En het evangelie laat Jezus vertellen over de wijze en de dwaze maagden. Slim zijn ze zeker, die wijze maagden, uit op hun eigen voordeel, niet tot enig risico bereid door van hun olie te delen. Van dit soort wijsheid staat de wereld bol. En sporen ervan vinden we overal terug in de berichten over de financiële crisis. Die wijze meisjes vonden dat ze met barmhartigheid en vriendschap niet verder kwamen. Ze zouden hun schouders ophalen voor de barmhartige Samaritaan, de goede herder en de vader van de verloren zoon.
Komt die gelijkenis van Jezus zelf of had de schrijver van het evangelie een eigen boodschap die hij Jezus in de mond legde?
Drie dingen uit de afgelopen week: op dinsdag/woensdag de verkiezing van Obama als nieuwe president van de VS., op donderdag in Dagblad de Limburger: “OPROEP tot vriendschap in bewogen tijden.” En de hele week nieuws over de oorlog in Oost-Congo. We zijn het drama in Darfur pas aan het vergeten en dan worden we overvallen met nieuwe beelden van moord en doodslag uit een nieuw rampengebied.
Met veel andere mensen over de hele wereld heb ik geluisterd naar de toespraak van Obama. Wat me opviel was dat hij mensen aansprak op hun gevoelens. Hij kon inzien dat zij twijfelden, zorgen hadden, bang waren, en toch riep hij hen op om idealen te koesteren en wel samen, als Verenigde Staten. Hij herinnerde er aan dat een samenleving uiteenvalt als ze geen visioenen kent maar alleen partijen en kleur. Zonder visioenen en idealen zijn mensen vreemden voor elkaar, op hun eentje in de kou, zonder toekomst.
Zonder het te zeggen is hij zelf hun levend voorbeeld: president geworden onder de gegeven omstandigheden: met een oorlog in Irak en een in Afghanistan, de achteruitgang van het milieu, de grootste financiële crisis, riep hij de mensen op er samen op af te gaan. Niks domme en verstandige bruidsmeisjes maar samen de olie delen zonder bang te zijn dat er niet genoeg is. Hij neemt een enorm risico en hij durft de burgers te vragen hem daarin niet alleen te laten staan.
In Dagblad de Limburger las ik: “In bewogen tijden zoeken we naar vastigheid, vertrouwen, houden we ons soms krachtig vast aan elkaar. Vriendschap speelt daarin een cruciale rol.”
Vriendschap komt voort uit het gevoel dat je om elkaar geeft, elkaar niet alleen laat staan en dicht bij elkaar durft te komen en je binnenste durft te laten te zien. Samen het beetje olie delen in plaats van je met een “verstandige” smoes uit de voeten maken.
Er zijn mensen die zich zorg maken over de kerk. Aan vriendschap werken zal de kerken niet vol krijgen en toch gelukkige mensen bijeenbrengen.
Er is nog iets: vriendschap resoneert. Dat wil zeggen: vriendschap vindt weerklank tot ver buiten haar hart, ze gaat meetrillen over grenzen heen, zoals één steen in een vijver gegooid rimpelingen doet ontstaan over het hele oppervlak van het water.
Veel meer dan wat geld voor de oorlog in Congo, kan onze vriendschap hier, dààrginds diepgaande verandering brengen. Wij worden er hier rijker van en tevens wordt onze vriendschap een zegen en vreugde voor mensen ver weg.
Zo bouwen we aan een nieuwe wereld. Wat òns heilig is, gaat zo zijn werk doen. Die olie van vriendschap hier samen gedeeld, blijkt genoeg om elders de nacht te verlichten. \