Leven is puzzelen.
Het is heel verschillende stukjes in mekaar doen passen: het werk en het gezin, de school, de sportclub. Het leven heeft zoveel verschillende facetten: er is ambitie en er is teleurstelling, verleden en toekomst, vreugde en verdriet, stress en verveling, volgzaam zijn en verantwoordelijkheid opnemen.
We proberen de stukjes elke dag zoveel mogelijk in mekaar te doen passen. Soms zoeken we even naar het eindbeeld. Dan stellen wij ons de vraag: ‘Waar zijn we nu feitelijk mee bezig?'
Misschien waren die twee kandidaat apostelen in zo’n fase van hun leven dat zij zich ook die vraag stelden: Waar zijn we nu feitelijk mee bezig?
En toen kwam die rabbi uit Nazareth en begonnen zij te vermoeden dat Hij wel eens het eindbeeld van hun levenspuzzel zou kunnen geven. ‘Vissers van mensen worden’ zei Hij toch.
Hij heeft hen de ogen geopend dat de zin van hun leven niet bij die vissen maar bij mensen lag. Mensen opvissen uit de leegte, uit de chaos van verwarring en vervreemding, hen de vrede geven.
Dit evangelie nodigt ook ons uit om het eindbeeld van ons leven bij te stellen. Als we alle stukjes mooi in mekaar krijgen, mogen we geen zelfbeeld zien, wel het beeld van andere mensen die wij samen met zoveel anderen een beetje geluk en een beetje vrede kunnen geven.
Het bleef niet bij een toevallige ontmoeting. “Kom, volg mij” zei Jezus. Een diepere betekenis aan ons leven geven gaat gepaard met een duurzame persoonlijke relatie met Jezus.
Onder zijn inspiratie brengen we de puzzel van ons leven op een hoger niveau: medemensen opvissen om samen meer deugd te hebben aan het leven.
Waar zijn we in Gods naam mee bezig? Het is een vraag als een gebed om inzicht en perspectief in het raadsel van ons bestaan.