Ik kan het mij als levensgenieter moeilijk voorstellen dat ik zou weigeren als ik ergens zou uitgenodigd worden op een feest. Ik ben geen partybeest maar een gezellig etentje sla ik nooit af. Tafelen is iets speciaals. Het is niet voor niks dat veel feesten bij ons met een maaltijd gevierd worden. Samen je voeten onder tafel steken schept verbondenheid, schept kansen tot ontmoeting. Wie de vier evangelies die in onze bijbel opgenomen zijn, leest zal ook wel tot het besluit komen dat Jezus wellicht niet op dieet was. Ook Hij ging vaak aan tafel, soms zelfs met mensen die door anderen gemeden werden. Als je daarbij dan nog bedenkt dat men in de bijbel de relatie God-mens vaak vergelijkt met een liefdesrelatie, dan begrijp je dat Jezus vandaag vertelt over een bruiloftsmaal. Ook vandaag nog nodigt God mensen uit om aan te schuiven voor het bruiloftsmaal. Ook vandaag constateren we dat velen niet op de uitnodiging ingaan. En dan kunnen we ons afvragen waarom.
Misschien moeten we gewoon maar naar ons eigen leven kijken om te zien in welke omstandigheden we wel of niet ingaan op een uitnodiging. Eerste vereiste is dat we nog vrij zijn. Enkel bij echt belangrijke personen willen we eerder gemaakte afspraken verplaatsen. En hier is meteen de eerste vraag: zijn wij nog vrij, willen wij ons vrij maken/houden voor God? Anders gevraagd: hoe belangrijk is God in ons leven? Hebben wij, Westerse mensen, die alles hebben en er vaak van overtuigd zijn dat we zelf ons leven kunnen beheersen, nog wel nood aan God? Hebben wij nog tijd of willen we nog tijd maken om God te danken voor alle zegeningen die we dag in dag uit mogen ontvangen? Ik weet het, we hebben nog zoveel andere dingen te doen. Heel wat mensen komen maar aan bidden toe op het moment dat het leven hen dwingt stil te staan en meestal zijn dat niet altijd de momenten waarop we het meest dankbaar zijn.
Een andere reden om in te gaan op een uitnodiging is dat we ons verplicht voelen. We maken aanstalten om te gaan, maar het eerste beste excuus dat passeert nemen we bij de strot en gebruiken we om niet te moeten gaan. Heel wat mensen zeggen gelovig te zijn, nemen deel aan sacramenten op belangrijke scharniermomenten maar verder niks. Het is bij hen dat we vaak te horen krijgen dat hun “mis” de dienstbaarheid is en dat iedereen op zijn eigen manier gelooft. Dat kan best zo zijn, maar geen enkele reden verhindert je om gemeenschap te vormen, een gemeenschap die je draagt en steunt, ook als je het moeilijk hebt. Je feesttafel vullen met mensen die zich verplicht voelen om te komen, is niet meteen een garantie voor een geslaagd feest, integendeel.
Of we gaan naar een feest omdat we iets te vieren hebben. Ervaren wij ons geloof als een vreugde? Herkenen wij in ons geloof de oproep om het leven te vieren? Weten we nog waarom christenen samenkomen om te vieren? Christenen komen nog altijd samen om te vieren dat God zich voor eeuwig met hen verzoend heeft door de kruisdood en verrijzenis van Jezus. Maar dat is niet alles: allen die in Christus geloven, mogen delen in dit leven dat geen einde kent. Fantastisch en heel wat meer dan een man vieren die toch wel goede dingen gezegd heeft. Dat laatste hoef je maar af en toe te vieren. Maar dat God zich helemaal voor ons en aan ons gegeven heeft, dat zou ons op elk moment dankbaar moeten stemmen.
Er zijn waarschijnlijk nog heel wat redenen waarom we ingaan op een uitnodiging voor een feest. Ik kan ze niet allemaal opnoemen, maar de volgens mij belangrijkste wil ik toch nog even aanhalen. We gaan naar het feest omwille van onze sympathie voor diegene die uitnodigt. Als er niks is of niks kan zijn tussen diegene die uitnodigt en diegene die genodigd is, dan kan zelfs het mooiste feest geen feest worden. Is er iets tussen God en mij? Voelen wij sympathie voor God of is Hij ook voor ons, excuseer voor de uitdrukking, een afgeschreven oude zak uit een lang vervlogen tijd?
Ik heb netjes op een rij gezet waarom mensen ingaan op een uitnodiging ingaan. Minder fraaie bijvoorbeeld omdat ze er profijt kunnen uithalen, heb ik bewust niet aangehaald omdat ik het positief wou houden. Als je al die redenen bekijkt waarom mensen ingaan op een uitnodiging, dan is het vrij eenvoudig te achterhalen waarom mensen niet ingaan op een uitnodiging. En zo komt het dat God maar moet blijven uitnodigen en dat Hij andere mensen zal uitnodigen dan diegene die wij als modelgelovige in gedachten hebben. Jezus had het over het joodse volk, maar we moeten ons daar niet achter wegsteken, het verhaal geldt nog evenzeer voor ons. Wij zijn uitgenodigd aan Gods bruiloftsmaal, aan ons om te beslissen of we daar al dan niet op ingaan. Als we willen gaan, dan weten we dat we gepaste kledij moeten dragen. Aan onze kleren mag geen onschuldig bloed hangen, er mag geen wrok aan hangen, geen onrechtvaardigheid, … Misschien is het wel omwille van die kledijregels dat sommigen het ook niet zien zitten om te gaan. En toch … voor wie zich echt bemind voelt en als antwoord daarop wil beminnen, is dat een peulschil. Ik wens je een “goeie fieste!”