Openingswoord
ons parochieverband heeft als naam West-Betuwe;
in Arnhem zijn een aantal parochie samengegaan
en die hebben als naam gekozen: De Wijngaard.
Dat is heel bijbels, veel dichter bij de bijbel dan bijv. de boomgaard.
De wijngaard komt vaak in de bijbel voor;
vorige week hoorden we:
een vader met twee zoon die zijn zoons in de wijngaard liet werken.
Het verhaal van de werkers van het elfde uur,
ook werkers in de wijngaard.
Vandaag opnieuw, in beide lezingen,
de wijngaard van de Heer.
Wat zijn de vruchten:
de wijngaard Petrus en Paulus?
geeft die druiven of wilde vruchten?
Het gaat God om de druiven,
De Heer investeert, in ons,
brengen wij druiven voort of zijn het wilde vruchten?
Ik zal u zeggen dat ik deze week extreem lang hebben lopen dubben
hoe ik de problematiek van de parochie aan de orde zou stellen;
de vraag leeft natuurlijk : bestaan wij straks nog als wijngaard P+P?
wat zijn de druiven die in de toekomst van ons verwacht worden?
welke acties zijn wilde vruchten?
Lang dubben, want het is makkelijk om wat te roepen en uit te glijden;
bijv.: de bisschop verkwanselt deze mooie wijngaard.
Dat is te makkelijk gezegd en bovendien: wij zijn de bisschop niet,
maar de bisschop en wij:
we hebben vanuit het evangelie dezelfde vraag:
hoe ga ik verantwoord om met wat de Heer van zijn wijngaard verwacht,
hoe ben ik iemand die zorg heeft voor de druiven;
de bisschop en wij,
ieder op eigen plaats,
met een eigen verantwoordelijkheid.
We bidden en zingen om de ontferming van God,
want die hebben we nodig
bij ons werken aan de toekomst.
Homilie
Beste Vrienden,
De wijngaard P+Pparochie, geeft die druiven?
Of minder parochie-gebonden: daar waar U werkt op uw plekje in de wereld-wijngaard,
bent U iemand die vruchten voortbrengt? Druiven om trots op te zijn.
Jesaja bezingt in de eerste lezing de wijngaard, en hij doet dat met warmte, met liefde;
God houdt van zijn wijngaard, - en denk bij die wijngaard aan de wereld,
en Hij doet er alles aan, investeringen
en hij heeft verwachtingen, God heeft verwachtingen,
alleen…jammer helaas…er is geen oogst, er is alleen maar wildernis.
En Jesaja roept ons erbij : wat vind je daar nou van, zeg nou zelf
God mocht toch verwachtin-gen hebben, na al die zorg.
En we zeggen: natuurlijk.. we begrijpen het helemaal.
Maar let op : de clou zit op het einde :
net als we gezegd hebben : God heeft gelijk met zijn verwachtingen,
zegt Jesaja : jullie zijn die wijngaard, jullie zijn het die wilde vruchten voortbrengen.
Waar zijn jullie druiven?
God heeft verwachtingen van ons. Dat begrijpen we.
Mag God in dit woord van de profeet nou zomaar zeggen dat wij wildernis zijn,
wilde vruchten voortbrengen? Wij zijn toch serieuze mensen,
we nemen God en ons geloof serieus. Waarom het verwijt van wildernis?
Aan de ene kant denk ik: God dat moet U niet zeggen;
we zitten hier toch niet voor niets. Toch vanwege ons geloof,
vanwege onze liefde voor mensen.
en aan de andere kant : ik kan het ook wel wat begrijpen;
als je om je heen kijkt,\
- en dan niet hier in de kerk, maar straks als we weer buiten zijn, -
zie je wel veel wilde vruchten, er is wel veel onrecht,
mensen die in hun bestaan geknakt worden.
verkrachting van recht in plaats van betrachting van recht.
In het evangelie gaat het ook om het betrouwbaar beheer,
om God te geven waar hij met recht verwachtingen van heeft.
Betrouwbaar beheer,
ook in het evangelie gebeuren allerlei verschrikkelijke dingen,
het lijkt het journaal wel;
en ook in het evangelie worden we erbij geroepen :
zeg nou zelf, wat moet die eigenaar?
en net als bij Jesaja : we begrijpen het wel.
die mensen verdienen de wijngaard niet.
Maar opnieuw, de spiegel die ons wordt voorgehouden is de clou :
jullie zijn de wijngaard,
onze vruchten verraden de boom.
Is dat alles? Is dat niet erg negatief,
zit er geen wending in die het geheel van zijn negatieve klank
tot evangelie weet te maken.
Ja, want de steen die de bouwlieden afgekeurd hadden,
de zoon die de pachters van de wijngaard eruit gegooid hadden, vermoord,
dat is de zoon van de opstanding.
In Hem is het koninkrijk nabij,
en er begint een nieuwe geschiedenis van heil,
zo was het in den beginne,
zo is het in de doop van gelovige volgelingen van die Zoon nog steeds
en zo zal het zijn ten einde toe.
Het hangt niet enkel van ons af;
Jezus zelf is de hoeksteen, ook van de wijngaard P+P-parochie,
of van het parochieverband West-Betuwe,
Jezus zelf is de drager van de nieuwe oogst;
en hoe ziet die oogst eruit :
mensen die de roepstem van de Heer horen
om mensen te zijn die recht doen,
in kerk en wereld, aan de toekomst van kerk en wereld,
aan de toekomst van de kerk hier ter plaatse,
die vrede te brengen, gerechtigheid en heil.