Oktober is de maand van de druivenoogstfeesten. En daar horen liederen bij. Zo’n lied beluisteren we vandaag in de eerste lezing uit de profeet Jesaja.
Al hoort dit lied van de vriend en zijn wijngaard dan wel bij het wijnoogstfeest, het komt er op aan alert te zijn voor de kritische noot die de profeet in petto heeft. De poëtische aanzet van het lied wordt afgebroken en de stemming slaat om in een klacht. De wijngaardenier had op goede druiven gehoopt en zijn wijngaard gaf hem slechts zure vruchten.
Ervaren wij niet iets gelijkaardigs in de wingerd van ons leven, in de tuin van de schepping, waarin wij Adam en Eva zijn? Als we al vruchten dragen, we proeven dikwijls vooral hun bitterheid. Want ze smaken naar tranen en zorgen, naar droefheid en moeite, naar naijver en oorlog.
Te onnadenkend wordt de tuin van de schepping geweld aangedaan: vergiftigde grond, zure regen, verontreinigde lucht, vervuilde rivieren, wanverdeling van de vruchten der aarde, hongerende kinderen en vereenzaamde mensen.
De wingerd van het leven lijkt ten prooi aan misgroei en verwildering. Maar uit kracht van het hoopvol christelijk geloof geven christenen zich aan zulk doemscenario niet gewonnen niet gewonnen.
Intussen zet Jesaja’s lied zijn toehoorders, ook ons, er wel toe aan na te denken hoe het de wijngaard verder zal vergaan. Zijn lied confronteert met de onafwendbare vraag: Hoe moet het verder met de schepping, met de wereld, met de kerk, met ieder van ons persoonlijk? We dragen de verantwoordelijkheid om hierop een leef- en vruchtbaar antwoord te geven.
En dat is : vastberaden en doorzettend weigeren zich erbij neer te leggen dat de tuin van de schepping alsmaar onvruchtbaarder wordt gemaakt omdat grond, lucht en water stelselmatig worden vervuild.
Ons geloof zegt ons toch aan dat God zijn wijngaard aan ons heeft toevertrouwd en hem bedoeld heeft als een plek die goede vruchten kan voortbrengen voor allen; een plek ook waar geen mens door politieke, sociale of religieuze structuren wordt gekleineerd, onderdrukt of onmondig gehouden.
Daarom moeten gelovigen opstandig zijn, opstaan uit kracht van de opgestane Heer en onvermoeibaar Gods schepping en zijn wingerd in deze wereld blijven eerbiedigen en behoeden opdat hij wereldwijd vruchtbaar mag zijn. Pleiten voor een vruchtbare wijngaard is tegelijk zich inzetten voor de heelheid van elke mens zodat geen nog verhongert of vereenzaamt.
Laten we geen roofbouw plegen op wat de wijngaard ons aan goede vruchten te bieden heeft maar de diepste bronnen van leven op aarde in ere houden. Laten we in gedeelde verantwoordelijkheid samen werk maken van het behoud van de tuin van de schepping die ons in erfpacht is gegeven. En de wingerd van het leven zo cultiveren dat hij rijke, goede vruchten draagt.