27e zondag door het jaar A (2002)

Het evangelie van vandaag is een verhaaltje met een boodschap. Ik wil ook een verhaaltje vertellen, ook met een boodschap.
In het jaar 2005 zei Jezus tegen Petrus: kom, laten we eens naar de aarde gaan om te kijken hoe het gaat in mijn wijngaard. Ik wil wel eens kijken wat er van mijn werk terecht is gekomen, of er goed gewerkt wordt en of er veel goede vruchten zijn.
En zo gebeurde het dat Jezus en Petrus op een zondagmorgen anoniem te gast waren in een van de vele kerken. Ze zagen een handjevol mensen, hoorden een lange preek en zaten zich een beetje te vervelen. Na de preek zei Jezus tegen Petrus: Begrijp jij iets van wat die man daar gezegd heeft. Ik kan er geen touw aan vastknopen. Maar Petrus wist er ook geen raad mee. Na de mis ging Jezus naar de sacristie en zei tegen de pastoor: Ik snap niets van die preek van u. Die had volgens mij niets te maken met de boodschap van het evangelie. De pastoor keek hem eens aan en vroeg: Heb jij theologie gestudeerd? Nee, zei Jezus. Dan moet je je ook niet met mijn preken bemoeien. Met dat antwoord moest Jezus het doen en hoofdschuddend ging hij weg.
De volgende zondag zat hij met Petrus in de kathedraal, waar de bisschop met veel priesters en dienaars een lange viering hield. Op een gegeven ogenblik fluisterde hij Petrus in het oor: wat heeft dat gedoe eigenlijk te maken met wat ik toen gezegd en gedaan heb? Maar Petrus wist dat ook niet. Na de mis vroeg hij aan de bisschop waarom de viering zo verliep. Zo staat het in de rubrieken, en daar moet ik me aan houden, was het antwoord, maar Jezus snapte er niets van. Zwaar teleurgesteld trok hij verder. Was hij wel goed? Was hij misschien de verkeerde wijngaard aan het inspecteren?
De derde zondag had hij geen zin meer om naar een kerk te gaan. Toevallig kwam hij langs een verpleeghuis en hij besloot eens binnen te gaan kijken. Hij zag personeelsleden heen en weer draven om de bewoners uit bed te halen, te helpen bij het wassen en aankleden, anderen zag hij geduldig bezig met gehandicapte mensen te helpen met eten. Hij zag ook hoe verschillende vrijwilligers een handje hielpen. Bij het zien hiervan begon zijn hart sneller te kloppen. Hier gebeurde wat hij bedoeld had toen hij rondtrok op aarde, dit was zijn wijngaard waarin zijn werk gebeurde. Hij vroeg aan een ziekenverzorgster: Geloof jij in de boodschap van het evangelie? De zuster fronste haar wenkbrauwen, keek hem aan en zei: Ben jij soms een Jehovagetuige? Ik heb geen tijd voor dat gezeur. Waarom doe je dan dit werk? vroeg Jezus. Gewoon omdat ik het fijn vind mensen te helpen, was het antwoord. Ben je katholiek, vroeg hij nog. Ik ben wel gedoopt maar ik doe er niets meer aan. Tot zover mijn verhaaltje.
Sommigen zullen zeggen: daar klopt niets van, of dat is verschrikkelijk eenzijdig en overdreven. Dat was Jezus’ verhaaltje ook en toch had hij een boodschap. Zijn verhaal was in feite een scherpe aanklacht tegen de joodse leiders die het beheer hadden van Gods wijngaard, maar meer aan eigen belangen dachten dan aan Gods bedoelingen. Daarom werd de wijngaard, volgens Jezus’ verhaaltje, toevertrouwd aan andere beheerders, in feite aan de kerk van Jezus, aan ons dus. Maar doen die nieuwe beheerders het zoveel beter? Dat is een vraag die we onszelf moeten stellen.
Maken we niet dezelfde fouten als toen? Is de kerk van nu niet verstard,juist als het jodendom in Jezus’ tijd? Raken Jezus’ idealen en dromen niet vaak ondergesneeuwd onder allerlei dogma’s en regels, en soms ook wel eigen belangen? Maken we ons in de kerken vaak niet druk over allerlei formaliteiten, en komt het gebod van de liefde, van de dienstbaarheid, vaak niet in de verdrukking?
De vraag of Jezus zich wel thuis voelt in onze officiële kerk, in onze kerkelijke vieringen en praktijken, is best een realistische. Het antwoord is niet zo eenvoudig te geven, maar een gewetensonderzoek in die richting kan een grote stap in de goede richting zijn.