27e zondag door het jaar A (2008)

A-cyclus · Tijd door het jaar · 27e zondag · groen

Welkom in deze viering. Zoals altijd staat het koninkrijk van God centraal. We vieren dat wanneer we God ervaren als hart van ons bestaan, dat dan ons leven vrucht zal dragen. Het zijn vruchten die de samenleving opbouwen, die mensen weer tot elkaar kunnen brengen. We vieren de bronnen van deze vruchtbaarheid in de eucharistie waarin we weer opnieuw de verbondenheid met Gods Zoon ervaren. Hij heeft ons dat koninkrijk verkondigd, Hij heeft het voorgeleefd. Mogen wij ervaren dat dit koninkrijk dat Hij ons beloofd nu hier al begint en bij ons wordt uitgezaaid. Voor sommige mensen lijkt het einde der tijden dichtbij gekomen. De crisisverhalen die ons de afgelopen weken en dagen overspoeld hebben, zorgden voor veel onrust bij het publiek. Soms leek het wel alsof er geen ander nieuws in de wereld meer leek te bestaan. Maar hoe is het met de slachtoffers van de orkanen in Haïti en het Caribische gebied? Met de kinderen die ziek geworden zijn van de vergiftigde producten in China? Hoe staat het met het religieus geweld in India en China? Hoe staat het met de slachtoffers van de oorlogsgebieden in Afrika en het Midden en Verre Oosten? Het lijkt alsof we die mensen uit het oog verloren omdat andere zaken onze aandacht opeisten. Als het nog niet duidelijk was, dan konden we er nu niet meer om heen: het materialisme heeft enorme vormen aangenomen. Alles draait nu om het wel en wee van de financiële sector.

Ik wil de problemen niet onderschatten en als een wereldvreemde idealist stellen dat we deze sector niet nodig hebben en dat de problemen geen serieuze problemen zijn. Allerminst. Ik denk dat in deze periode de financiële bakens voor onze samenleving verzet worden en dat er andere verhoudingen zullen gaan ontstaan.

Waar ik moeite mee heb is de toon waarmee het nieuws gebracht wordt en het gewicht waarmee dit nieuws de rest van de gebeurtenissen wegduwt. Bovendien wordt het nieuws voornamelijk vanuit één perspectief gebracht: alsof Wall Street het hart van de wereld is. Het gevoel van de beurs moet bijna ook ons gevoel gaan bepalen.

Aan het begin van deze missiemaand oktober denken we na over onze opdracht om vruchten voort te brengen die blijvend zijn. De schrift spreekt van de wijngaard die ingericht wordt door God om vruchten voort te brengen. De opbrengst is teleurstellend. Bij de profeet Jesaja is het de wijngaard zelf die in gebreke blijft. Deze wijngaard staat voor het volk Israël die in de ogen van de profeet te weinig verbonden blijft met de geboden van God. Die verbondenheid zou vruchten moeten dragen waardoor het zichtbaar wordt dat mensen in deze wijngaard gelukkig zijn. In de vergelijking van Jezus zijn het de pachters in de wijngaard die de opbrengst voor zichzelf houden en niet willen doorgeven aan de eigenaar en van de wijngaard die aan het begin deze wijngaard zo heeft ingericht dat deze vruchten zou kunnen dragen. Voor Jezus is het probleem niet de wijngaard, maar hij spreekt de werkers in de wijngaard aan op hun gedrag en hun manier van leven. Zij dragen een grote verantwoordelijkheid en zij zullen daarop beoordeeld worden.

Opvallend is in de parabel van Jezus hoezeer de eigenaar van de wijngaard vertrouwen blijft houden in zijn pachters. Hij blijft steeds weer dienaren sturen om hen te herinneren aan de afspraak, aan de oorspronkelijke verhoudingen. Hij wil steeds weer duidelijk maken dat hij aan de oorsprong van de wijngaard stond. De pachters danken hun werk en brood aan de wijngaardenier die de zaak begonnen is, maar de pachters lijken daar geen boodschap aan te hebben. Ze houden de opbrengst voor zichzelf en ze vervallen tot gewelddadige acties jegens de boodschappers van de wijngaardenier en uiteindelijk jegens de Zoon zelf. Zelfs de schriftgeleerden die toehoorder zijn aan dit verhaal, beseffen dat deze opstelling van de pachters tot een heftige reactie van de wijngaardenier zal leiden. Beseffen zij wel dat zij over zichzelf praten?

De vraag die Jezus ons stelt is hoe wij zelf in de wereld staan en hoe wij omgaan met de materiële wereld waar we onderdeel van uitmaken? De wereld is Gods wijngaard en God heeft ons daarin een eigen verantwoordelijkheid gegeven. Dat betekent dat we met onze bezittingen redelijk afstandelijk om kunnen gaan. Vergaren van bezit en beheren van bezit is direct of indirect ook gericht op het koninkrijk van God; het zijn middelen om een hoger doel te bereiken. Verbinden we ons dagelijks leven voldoende met ons materiële leven? Zien we eventuele voorspoed ook als een verantwoordelijkheid om deze te delen? In deze missiemaand realiseren we ons dat deze opdracht een wereldwijde opdracht is en dat missionarissen mogen rekenen op onze steun.

Ik hoop dat de onrust die deze weken ons overspoelt ons des meer herinnert aan onze opdracht als christenen niet vast te zitten aan onze goederen, maar ze beschikbaar te houden voor wat het koninkrijk van God van ons vraagt. Zoals Paulus aangeeft, dienen we gericht te zijn, ook in deze financiële crisis die onze samenleving treft, op wat rechtvaardig en rein is, op de deugden. Die kunnen de richting aangeven voor ons leven, ook ons materiële leven. Als we daarbij de juiste bronnen aanboren, kunnen we vruchten dragen, vruchten die horen bij het evangelie en bij de boodschap van Christus, vruchten die blijvend zijn.

Amen

Zoeken in Preken Online