Lezingen Ez 18, 25-28 · Ps 25 (24) · Fil 2, 1-11 · Mt 21, 28-32
Jezus was op Palmzondag de stad Jeruzalem binnengetrokken. Hij botste er onmiddellijk op de oudsten en de priesters. Met zijn parabeltje over de vader met zijn twee kinderen wil hij deze bewust maken van hun vijandige houding. Zoals Johannes had Jezus gekozen voor de weg van de gerechtigheid. Beiden hebben zich gericht naar de wil van de Vader. De priesters en de oudsten deden dit niet, terwijl mensen van slechte reputatie die wel hadden gedaan. Tollenaars en publieke vrouwen hebben zich bekeerd. Zij komen daardoor eerder in het Rijk Gods. De oudsten en de priesters konden die woorden van Jezus niet slikken. De vijandschap verhoogt.
Wanneer Matteüs dit vertelt, denkt hij aan de spanningen die binnen zijn gemeenschap heviger waren geworden. Joden tegenover bekeerde Joden en bekeerde heidenen.
De twee zonen, waarover Jezus spreekt, zitten allebei in ons. Ons handelen beantwoordt niet altijd aan ons zeggen. “Het woord leeft als onze daden spreken. Laat je woorden zwijgen en doe je daden spreken. Wij zijn vol van woorden, maar leeg aan goede daden. Daarom was Jezus zo kwaad op de vijgenboom, aan dewelke hij geen vruchten vond maar slechts bladeren” (Sint Antonius van Padua). Wij zijn al dikwijls de oudste zoon of dochter geweest, een man of een vrouw met goede wil, schone beloften. Wij zijn al vaak de tweede zoon en dochter geweest, die met ons ‘neen’ God, vader en moeder en broer en zus hebben pijn gedaan. God geeft ons de kans te herbeginnen. Wij zijn dankbaar om het getuigenis van herbeginners (Tertio 422). Jezus suggereert dat er veel wegen zijn, dat wij mogen worstelen met zijn appèl. Blij dat hij ons tijd gunt. Hij doet ons verstaan dat hij van ons vruchten verwacht. “Waarden zijn meer dan woorden. Het verschil zie je in de daden” (Muurkranten).
Wij richten onze ogen op Jezus. Hij was geen ‘jein-zegger’, hij was niet de man van een half ja en een half neen. “In Hem was slechts ‘Ja’” (2 Kor. 1,19).
Naast de eerste zoon/dochter, naast de tweede zoon/dochter kan in ons de derde zoon/dochter worden geboren, die het aandurft een ‘ja’ te zeggen voor het leven en die zich elke dag inzet om het met Gods hulp te volbrengen.
Zoals zijn voorganger spreekt Frère Aloïs, de prior van Taizé, over de betekenis van dit ja woord bij jongeren. In zijn Brief, gericht aan wie Christus wil volgen,schrijft hij: “Mensen maken moedige keuzes om Christus te volgen in hun gezinsleven, in de maatschappij of door inzet voor anderen. Anderen vragen zich af hoe zij Christus kunnen volgen door de weg van het celibaat te kiezen. Het kan zijn dat er ten aanzien van zo’n verbintenis twijfels in je leven. Als je dieper gaat, vind je de vreugde om jezelf helemaal te geven. Gelukkig wie niet buigt voor angst, maar zichzelf toevertrouwt aan de aanwezigheid van de heilige Geest.”
“In het volgen van Christus zijn we niet alleen. We worden gedragen door het geheim van de gemeenschap dat de Kerk is. In haar wordt ons ‘ja’ tot lofzang. Het kan een stamelende lofzang zijn, zelfs één die opstijgt uit onze nood. Maar deze lofzang kan uiteindelijk een bron worden van vreugde voor gans het leven” (Brief van Taizé 2008).
Van 29 december 2008 tot 2 januari 2009 komen tienduizenden jongeren uit alle landen van Europa en uit andere continenten in Brussel samen voor de 31° Europese jongerenontmoeting. Ze zoeken naar wegen van vertrouwen: vertrouwen tussen mensen, tussen christenen, tussen volkeren, vertrouwen in God. De oecumenische gemeenschap van Taizé bereidt deze ontmoeting voor op uitnodiging van Kardinaal Danneels, en in samenwerking met de andere christelijke Kerken. Het programma bestaat uit enkele zeer eenvoudige elementen: gemeenschappelijke gebed in de gastparochies en op de Heizel, uitwisseling in kleine internationale groepen, gastvrijheid. Vragen rond wederzijds begrip tussen de volkeren, vrede, geloofsverdieping en sociaal engagement gaan de deelnemers ter harte (informatie over de ontmoeting en de voordbereiding op www.taize-bru.be).
Bij deze voorbereiding zijn veel jongeren betrokken als vrijwilliger. Lien, Elke en andere hebben er zelfs enkele maanden voor vrij gemaakt. Een ja-woord met de daad erbij draagt bij tot kerkwerk. Vrijwilligers zijn rode bloedcellen. Een dank aan jongeren die in het jeugdwerk ‘ja’ zeggen en tijd maken voor kinderen en leeftijdsgenoten.
De Europese ontmoeting in Brussel is voor jongeren en ouderen een kans om het ja-woord van trouw te laten groeien. Wij leren er kleine stappen zetten voor het werk in de wijngaard van de Heer en voor het engagement in de maatschappij waarin we mogen leven.