26e zondag door het jaar A (2005)

Om zijn blijde boodschap te verkondigen
vertelde Jezus parabels en gelijkenissen.
Dat zijn eenvoudige verhaaltjes uit het dagelijks leven.
Ze zijn onmiddellijk verstaanbaar.
Je hebt geen uitzonderlijke kennis nodig
om ze te begrijpen.

Jezus wist héél goed dat zulke verhalen méér zegden
dan alle mogelijke theologische beschouwingen
of geleerde uiteenzet­tingen.

Zijn verhalen openen ons de ogen
op een andere manier van leven.
Op een nieuwe manier van leven die uit God is.
En die meer toekomst biedt dan de oude,
omdat zij de liefde centraal stelt.

De parabel die Jezus vandaag in het evangelie vertelt
gaat over twee zonen die door hun vader gevraagd worden
om te gaan werken in de wijngaard.

De tweede reageert met een volmon­dig “ja”.
Maar daar blijft het bij:
hij gaat niet werken in de wijn­gaard.
De eerst zoon zegt aanvankelijk “neen”,
maar later krijgt hij er spijt van en gaat hij toch.

Jezus vertelt deze parabel
voor de hogepriesters en voor oudsten van het volk.
Aan het einde van de parabel vraagt hij hen:
“Wie van de twee heeft de wil van de vader gedaan?”
Hun antwoord is juist:
de laatste, degene die eerst “neen” zei,
maar zich dan bedenkt en die toch gaat.

En héél terecht leggen zij de nadruk
op wat de zonen doen!
Niet op wat zij zeggen!

Welke boodschap hebben wij vandaag aan deze parabel?
In deze parabel kunnen wij ons herkennen.
Sommigen zullen zich herkennen in de tweede zoon,
die”ja” zei, maar “neen” deed.

Anderen herkennen zich eerder in de eerste zoon.
Hij die begon met neen te zeggen,
maar er later spijt over kreeg.
Hij die zijn misluk­king niet meer kon verdragen
en opnieuw probeerde!
Op de goede wijze deze keer…!!!

Wij, christenen,
hebben vaak een héél goed gedacht van ons eigen.
Wij zeggen dat wij Christenen zijn,
maar tegelijkertijd kijken wij de andere kant
op als Jezus een beroep doet
op onze goedheid en onze bereidwilligheid.
In welke van de twee zonen kunnen wij ons herkennen…?

Hoe dan ook, het zullen onze daden zijn,
die écht laten zien wie wij zijn…!!!
En niet onze woorden of onze verontschuldigingen…!!!

Goede mensen,
laten wij er vooral bewust van worden
dat het mooie beeld dat wij van onszelf hebben
misschien niet bestaat.

Dat het alleen maar in onze fantasie bestaat.
Laten wij, zoals de eerste zoon,
onze kleinheid en onze gebrokenheid onder ogen zien
en aan de vriendschap en de tederheid
van God voorleggen…

Wij mogen rekenen op zijn goedheid en zijn vergeving.
En laten wij dan aarzelend en schoorvoetend
“Ja” zeggen op Gods uitnodiging
en samen gaan werken in Gods wijngaard.
En de Heer zal ons nabij zijn!