24e zondag door het jaar A (2005)

A-cyclus · Tijd door het jaar · 24e zondag · groen

Vergeving is de mooiste gave van de liefde Vergeven kan heel moeilijk zijn. In zijn boek “De Zonnebloem” geeft de Jood Simon Wiesenthal daar een voorbeeld van. Hij kon de vergevende woorden niet echt uit zijn mond krijgen, toen een stervende Duitse soldaat hem vroeg hem te bevrijden van die enorme schuld en hem niet in de totale wanhoop te laten sterven. Dan schrijft Wiesenthal dat hij zich dan van die soldaat afgekeerd heeft en hem heeft laten stikken in zijn schuld. Het is als een biecht zonder antwoord. Maar ook Wiesenthal moet toch wel wroeging gevoeld hebben, want later stuurde hij dit verhaal aan een aantal filosofen en geestelijke schrijvers met de vraag: “Vindt u dat ik die soldaat wel had moeten vergeven ?” Wellicht mogen wij hierover geen oordeel vellen, want wij hebben zoiets gruwelijks niet meegemaakt zoals de uitroeiing van de Joden door de nazi’s. Maar dan sta je wel verbaasd over Jezus’ antwoord aan Petrus, als hij hem vraagt: “Moeten we tot zevenmaal toe vergeven ?” Zeven is een heilig getal, het getal der volheid. En Jezus antwoordt tot Petrus dat die volheid nog moet overtroffen worden. Sterker kan men het niet zeggen: de wet van de vergeving kent geen enkele beperking; ze heeft geen grenzen. Een christen is voor Jezus van nature een vergevende mens. Zoals Jezus vaak doet, kleedt Hij deze christelijke wet in in een parabel. Vergeven is een ingrijpend proces. Geleden onrecht mag niet onuitwisbaar in het geheugen gebeiteld staan. Vergeven is ook een genezingsproces, namelijk de genezing van het geheugen. Ieder mens maakt in zijn leven feiten mee of ontmoet personen die hem diep kwetsen. Hij heeft de neiging om die gebeurtenissen in zijn onderbewustzijn op te slaan. En iedere keer dat hij aan die onrechtvaardigheid denkt of die persoon ontmoet die hem pijn gedaan heeft, komt hij erop terug rechtstreeks of zijdelings door op zijn weerhouden te zijn. We hebben er zelfs een slogan voor uitgedacht: “ik kan wel vergeven, zegt men dan, maar niet vergeten”. Christus verlangt dat we zozeer op de Vader gelijken dat we bereid zijn de ballast van wrok af te smijten, dat we langer vrijwillig eraan denken, dat we niet steeds opnieuw die film laten afdraaien, want dan is de kans groot dat we als een verbitterd mens door het leven gaan. Jezus leert ons bidden: “Vergeef ons zoals wij vergeven”. Wat Hij verlangt is zeker niet gemakkelijk, want heel vaak zijn er diepe littekens achtergebleven. Hoezeer Jezus de vergeving aan ons verbindt met de vergeving door ons aan de medemens, blijkt niet alleen uit het Onze Vader, maar ook uit zijn leer in de Bergrede: “Zalig de barmhartigen, zij zullen barmhartigheid ondervinden” en uit zijn gedrag op het kruis. Daar neemt Jezus de medemens met zich mee in het paradijs, ondanks het onnoembare verschil tussen beide. Maar ondanks dit alles zal het toch een ernstige inspanning kosten om vergevend in het leven te staan. Het is inderdaad de mooiste gave van de liefde, maar vergeving is ook de hoogte vorm van zelfverloochening. Dat “ik” van ons roept steeds om wraak, vergelding en berekening. Om te vergeven moet een mens los staan van al deze negatieve gevoelens. We moeten dus verder gaan dan “vergeven maar niet vergeten”. De herinnering blijft, maar ze mag onszelf, noch de andere schade berokkenen. Deze innerlijke genezing is inderdaad een lange en moeilijke weg. Maar laten we daarvoor bidden tot de H. Geest dat hij ons inspireert om daarin vindingrijk te zijn.

Zoeken in Preken Online