Lezingen Sir 27, 30 – 28, 7 · Ps 103 (102) · Rom 14, 7-9 · Mt 18, 21-35
Wij, mensen, hebben het moeilijk om te vergeven.
Spontaan hebben wij het gevoel
dat wij niet alles en niet altijd kunnen vergeven.
Wij hebben schrik dat mensen van ons gaan profiteren.
Dat ze misbruik gaan maken van onze goedheid.
Op een bepaald moment is ons geduld op
en dan zeggen wij: “Tot hier en niet verder!”
Maar Jezus doorbreekt in dit evangelie vandaag
ook deze laatste grens!
Misschien vinden we dat naïef en dom van Hem.
Maar voor Jezus is de liefde altijd groter dan de schuld.
Zo is het ook met de Vader.
Daarom vergeeft God ons ook altijd.
Omdat Hij één en al liefde is.
Waar voor andere mensen de maat vol is,
en de grenzen voor vergeving al lang overschreden,
nodigt dit evangelie ons uit tot grenzeloze barmhartigheid.
Elke dag opnieuw.
Omdat onze God grenzeloos en warmhartig is.
God beminde ons als eerste, nog voor wij geboren waren!
Zijn liefde was onmiddellijk al vergiffenis!
De liefde van God is juist zijn barmhartigheid!
Het is uit barmhartigheid
dat God gebogen stond over het arme kind
dat de profeet Ezechiël in zijn bloed zag liggen spartelen.
God waste zijn onreinheden af.
Hij kleedde het aan.
Hij sierde het met de mooiste juwelen
om er de vrouw van te maken
die hij uit liefde zal kiezen om er zijn bruid van te maken.
Goede mensen,
dit verhaal van dat arme kind,
dat is het verhaal van onze roeping.
Dat is het verhaal van de roeping
van elk van jullie hier aanwezig!
Het verhaal van elk van ons is zo begonnen:
met God die ons alles gaf wat wij nodig hadden.
Opdat wij gemeenschap zouden vormen met Hem!
Indien God ons zó lief heeft,
indien God ons zó vergeeft,
dan moeten wij op onze beurt
aan onze broeders vergeven.
“Als Gods heilige en geliefde uitverkorenen,
doe dan aan tedere ontferming,
aan goedheid, aan deemoed,
aan zachtheid en geduld’’,
zo zegt Paulus.
Een mensenhart dat zich laat raken door ontferming,
zal door die tedere, vergevende liefde verteerd worden.
En er héél anders uitkomen.
Het is geen hart van steen meer!
Het is een hart van vlees geworden!
Het is het hart van God geworden.
Ons hart is wordt dan déél van Gods hart.
Op zo’n ogenblik worden God en mens één!
God leent zijn eigen hart uit
aan de zondaar aan wie Hij vergiffenis schenkt.
Dat kunnen wij proeven
in de vreugde die wij ondervinden
als wij op onze beurt anderen mogen vergeven.
Het is een onweerstaanbare vreugde
waarvan de bron niet meer in ons ligt.
Die bron ligt in het leven van God
dat wij héél diep in ons hart dragen.
Om dat duidelijk te maken,
vertelt Jezus over een koning
die met zijn dienaren afrekening wilde houden.
Waarom vertelt Jezus deze gelijkenis?
Wat wil Hij er mee zeggen?
Zoals bij elke gelijkenis
wil Jezus ons ook nu een spiegel aanreiken.
Een spiegel waarin wij iets van onszelf kunnen ontdekken.
De koning in het verhaal is God.
Die nooit ophoudt vergeving te schenken,
hoe groot onze schuld bij Hem ook is.
En de man die zijn vriend tot de laatste cent doet betalen,
dat zijn wij: jullie en ikzelf.
Ondanks het feit dat God
ons telkens opnieuw vergeving aanreikt
en elke dag nieuwe kansen geeft,
slagen wij er nauwelijks in hetzelfde te doen voor anderen.
Gelukkig is de liefde van God
groter dan onze liefde!
Gelukkig is zijn hart
véél warmer dan ons hart!
Vandaag zegt Jezus ons:
eigenlijk is er maar één weg van leven voor iedereen!
De weg van de vergeving!
Het is niet de gemakkelijkste weg,
maar het is wel de méést vruchtbare!
Vergeven is de overwinning van het volle leven
op dood en duisternis!
Want door vergeving verandert de duisternis in licht!
Door vergeving worden dode mensen weer levend!
Door vergeving worden vijanden broeders!
Vergeven belet het kwaad
zijn vernietigend werk verder te doen.
Elk van ons hier aanwezig,
allemaal zonder uitzondering,
leven wij van Gods barmhartigheid en vergeving.