In de mensengeschiedenis is het al vaak gebeurd dat men God probeerde “op te sluiten”. Mensen dachten God te vangen in een woord of een idee, een beeld of zelfs een volledige filosofie. Maar het bleek niet te benoemen, te becijferen of te bewijzen. Wie of wat we God noemen kan je niet opsluiten. Zelfs niet in het woordje “God”. Het is telkens weer anders, groter, onvoorstelbaarder, ongrijpbaarder…
Mensen dachten God te omvatten in een Ark van het Verbond, in een tempel, een uitverkoren volk of een landsdeel. Maar dat wou maar niet lukken. Telkens weer was het allemaal veel grenzelozer en overstijgender dan verwacht. Mensen dachten God samen te vatten in een religie en systeem, in een kerk, instituut of gemeenschap, een sacrament, een ritueel, een relikwie of tabernakel. Maar het mislukte telkens weer. Steeds leek het de Andere, de Ongrijpbare, de Stille Onvatbare.
Mensen dachten God te bevatten in een spiritualiteit of inzicht, een ideaal of engagement, een politiek doel of een sociale strijd, een moraal of waardepatroon.
Maar tot op vandaag lijkt dat maar niet te lukken. Zolang je wil “begrijpen” om te “grijpen” zal je God maar moeizaam ontdekken. Zolang je vasthoudt aan onze woorden, wetjes en taal, zal het moeilijk worden om God te ervaren.
Ga dus naar binnen, bij jezelf en durf te zwijgen in de stroom van je gedachten. Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk. Wees jezelf, stop met te “willen doen” en laat je “doen” in je diepste zelf. Je krijgt er jezelf terug op een manier die je niet voor mogelijk hield.
- 20ste zdj-A- bij Mt.15,21-28 * door Vincent Duyck * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge