2e zondag door het jaar Cyclus A 2019-20 Johannes 1,29-34)
Er moet zich toch iemand opofferen
Beste vrienden,
„Er moet toch door iemand gedaan worden“ zei de moeder, en ze offerde zichzelf op. Haar kinderen waren weer niet met stokken voor de TV weg te krijgen. “Iemand moet het toch doen“ zei ze, en ze droeg de lege flessen dan maar zelf naar de kelder. Elke keer weer hetzelfde liedje. Wanneer er in het huishouden mee moest geholpen worden, dan waren de kinderen er plots niet meer. Pedagogisch was het natuurlijk beter geweest wanneer ze de flessen gewoon had laten liggen en erop had aangedrongen dat de kinderen die zelf naar de kelder zouden brengen. Maar dan had ze waarschijnlijk nog lang moeten wachten tot alles op orde was. En daarom zei ze “Er moet zich toch iemand opofferen”. Dat was natuurlijk dom van haar. Ze had dat niet moeten doen! Er dwong haar toch niemand om andermans rommel op te ruimen. Maar haar woning had ze met zoveel liefde ingericht dat ze het niet kon aanzien dat er zo veel rommel bleef liggen. Wanneer er iets is wat u zeer nauw aan het hart ligt, dan kijkt ge niet toe hoe dat vernield wordt, dan bekommert ge u daarom, zelfs wanneer ge dat alleen moet doen.
“Iemand moet zich toch opofferen” – misschien heeft God dat bij zichzelf ook gedacht, toen hij de zaak toen uiteindelijk zelf in de hand heeft genomen. Zo stel ik me dat tenminste voor.
God had al lang genoeg, en soms met veel leed, ervaren dat wanneer hij uitsluitend op de mensen vertrouwde, er weinig of niets gebeurde en de wereld in de steek werd gelaten. En toen Hij zag dat zijn schepping werd verwaarloosd, moest Hij de zaak wel weer in eigen hand nemen.
En wanneer ik het beeld van die moeder en de rommel van haar kinderen vergelijk met het beeld van Jezus’ leven, dan kan ik alleen maar zeggen: Wanneer heel normale ouders hun leven al inzetten voor hun kinderen, een deel van hun leven aan hen wegschenken, hoeveel meer zal de hemelse vader dan zijn leven niet inzetten voor zijn kinderen! Hoe wreed en pervers het ook mag klinken en hoe onbegrijpelijk die gedachte voor ons mensen ook mag zijn, wanneer Jezus Christus zichzelf tot lam Gods maakt, wanneer God het offerlam wordt, dan ligt dat voor Hem op hetzelfde niveau als wanneer een moeder zich weer eens opoffert om voor haar kroost de kastanjes uit het vuur te halen. Achter die verschrikkelijke gebeurtenissen op Golgotha, achter de zelfopoffering van Jezus, verbergt zich een groot gedeelte van het moeder- en vader zijn van God. Een God die niet gewoon toekijkt wanneer datgene wat hem zo nauw aan het hart ligt, verloren dreigt te gaan. Een God die niet gewoon toekijkt, maar ingrijpt, en wel eigenhandig. Dat is een herkenningsteken van het christelijke Godsbeeld dat ons van andere religies onderscheidt. Het Christendom kent ook offers, maar in het christendom zijn het niet de mensen die offers brengen, God offert zichzelf op omwille van de mensen. Ik kan dat misschien niet begrijpen, het blijft misschien voor mij verborgen. Waarom moest God zich aan het kruis laten slagen, waarom was dat zo absoluut noodzakelijk? Alleen wanneer ik dan terugdenk aan die moeder en haar kinderen, dan komt de vraag in mij op: is iets wat een moeder voor haar kinderen doet, dan misschien minder noodzakelijk, of minder belangrijk omdat die kinderen het misschien niet begrijpen? De zin van datgene wat ouders doen, hangt er toch niet van af, of de kinderen het op dat ogenblik ook begrijpen. Ook wanneer ik het niet begrijp, de boodschap van Golgotha, de boodschap van Jezus Christus als offerlam aan het kruis is een geweldige boodschap. De boodschap van een God die geen offers wenst, die niet wil dat de mensen Hem offers brengen, maar die zichzelf voor de mensen opoffert. Die boodschap is tenslotte een van de grootst mogelijke blijken van liefde van God voor ons mensen. Wij vieren in dankbaarheid dat God zichzelf geheel voor de mensen geeft, dat Hij zich niet te goed vindt, om zich geheel voor de mensheid in te zetten, alle dagen opnieuw.
Amen.