We kunnen ons allemaal wel een koppel voorstellen dat ruzie heeft, hoogstwaarschijnlijk hebben we dat zelfs al eens aan den lijve ondervonden. In de meeste gevallen gaat één van de twee dan het initiatief nemen om het weer goed te maken. Ons rechtvaardigheidsgevoel zegt dat het de schuldige moet zijn die de eerste stap zet, maar wie de schuldige is, lijkt niet altijd zo makkelijk te beantwoorden. Kunnen we ons ook voorstellen dat de partij die niks misdaan heeft het initiatief neemt om tot een verzoening te komen en daarenboven ook nog iets wil doen of schenken aan de ander om het goed te maken? Concreet: de bedrogen vrouw koopt bloemen voor haar man waarmee hij het weer goed kan maken bij haar. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik kan mij dat niet voorstellen. Het lijkt wel de wereld op zijn kop. Akkoord, je moet mensen graag zien en een tweede kans geven, maar dit gaat misschien net ietsje te ver. Voor God echter niet. Al in het verhaal van het offer van Isaak horen we dat Gd zelf voorziet in een offerdier. En als vandaag Jezus door de toenmalige omroeper van dienst – Johannes de Doper -voorgesteld wordt als lam van God, dan is het weer van dat. Het is niet de mens die moet zoeken welk offer hij kan brengen om het terug weer goed te maken tussen de mens en God, neen, het is God die ons iemand schenkt om het terug goed te maken. Wie nu nog twijfelt aan Gods liefde voor de mens, moet beroepstwijfelaar worden.
Als wij als christenen het Paasfeest vieren, dan hoeven wij geen éénjarig, gaaf lammetje te slachten, neen, Christus is ons Paaslam. Alleen daarvoor al zijn alle Gaia-aanhangers moreel verplicht Jezus een warm hart toe te dragen. Offers brengen voor God is dan ook iets waar wij als christenen niet mee vertrouwd zijn, behalve dan bij enkele uitspattingen van bijgeloof. Wij brengen elke eucharistie weer hetzelfde offer aan God: Jezus. De meeste mensen zijn er zich niet van bewust dat in de eucharistie geofferd wordt, vandaar dat er ook een altaar is. Ik denk dat ook veel christenen zich zouden afvragen waarom die God die liefde is nu opeens zou willen dat een arm beestje zijn leven zou moeten geven. Maar het probleem is dus gelukkig opgelost: er hoeven geen offers meer gebracht te worden, God heeft zelf een offer gebracht door Zijn eigen Zoon te laten sterven voor onze zonden. Allemaal goed en wel, maar welke vader offert nu Zijn eigen zoon op? Het is een Vader die de mensen zo graag heeft, dat Hij ons wil tonen hoe ver Hij daarin wil gaan. Natuurlijk, Jezus sterft, maar God doet Hem weer opstaan ook, het is dus niet dat Hij Hem helemaal in de steek laat. Het offer van Jezus is dus eigenlijk een teken van Gods grote liefde voor de mens. Welk offer stellen wij daar tegenover? Ik wil niet terug naar het doden van dieren voor God, maar misschien moeten we ons wel eens afvragen wat wij opofferen om zoveel liefde te beantwoorden? Het grootste offer dat de hedendaagse mens kan brengen is datgene wat kostbaar en zeldzaam is. En wat is er nu kostbaarder in deze tijd dan tijd? Offeren wij wat tijd op voor God of gaan we er van uit dat het niet nodig is dat te doen? Het is uiteraard niet nodig, liefde dwingt nooit maar als we geen tijd offeren aan God en onze medemensen in nood, dan blijft Gods liefde onbeantwoord. Iedereen zal wel weten hoe naar dit aanvoelt.
Maar Johannes zegt meer over Jezus dan dat Hij het lam van God is. Hij vertelt ook hoe Gods Geest op Hem rustte. Het is niet de eerste die dat overkomt: het overkwam bijvoorbeeld ook koning David. Dat rusten van de Geest is vrij actief: het betekent dat je helemaal doordrongen wordt van Gods Geest die je zachtaardig maakt. Het hele leven van Jezus, zowel zijn woorden als zijn daden, bewijzen dat Johannes hier gelijk heeft. Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat Jezus Zoon van God genoemd wordt. Misschien is die titel “zoon van God” net als andere titels die men aan Jezus geeft, voor jou nogal inhoudloos. Misschien antwoord je wel “zoon van God” als iemand je vraagt wie Jezus voor je is. Het wordt meestal pijnlijk als men dan doorvraagt: en wat betekent dat dan? Is Jezus voor ons meer dan een wijze mens? Een goed mens die het ook nog goed kon uitleggen en veel goede dingen deed? God is mens willen worden, maar heeft Jezus dan niks goddelijks meer in zich? Moeilijke vragen allemaal. Vast staat dat wie Jezus zoon van God noemt, dat niet zomaar vrijblijvend kan zeggen. Jezus belijden als Zoon van God is zeggen dat Hij een uniek mens is die verwijst naar God. Zoals Johannes hier verwijst naar Jezus, zo zal Jezus altijd verwijzen naar Zijn Vader. Jezus belijden als “zoon van God” wil dus eigenlijk zeggen dat Hij voor jou de mensgeworden Blijde Boodschap is. Maar ook dat je wil proberen in Zijn spoor een goed mens te worden, te zijn en te blijven. Je staat er niet alleen voor, elke gedoopte mag delen in het leven van die Jezus, Hij wil ons altijd helpen steeds weer opnieuw christen te worden. Dat is eigenlijk al een offer op zich. We kunnen vandaag dan ook maar als dankbare mensen naar huis gaan, dankbaar om zoveel liefde die we – laat ons eerlijk zijn – niet altijd verdienen.