Het leven is soms even onvoorstelbaar
als een Belgische zomerdag:
je voelt je schitterend, stralend als de zon
en alles loopt zoals je verwacht had.
En dan, heel onverwacht, zonder aanwijsbare reden,
kan het je overvallen: de wind die opkomt,
donkere wolken die zich samenpakken boven je bestaan,
voorboden van een al dan niet zware storm.
Alles zit je dan tegen, je wordt moedeloos,
je ziet het niet meer zitten…
Tot je die hand op je schouder voelt.
Je hoort een stem die zegt:
“Wees niet bang, ik ben er voor je…”
Dan richt je je op, je kijkt om
naar eens mens die naar je glimlacht,
ogen die je moed geven,
een uitgestoken hand die je overeind helpt.
De storm gaat liggen en je zegt:
“God, wat ben ik blij, dat jij er bent,
dat je me overeind helpt, dat je me draagt,
want alleen ben ik klein en bang,
alleen verdrink ik in de diepte…”
“Wees niet bang, ik ben er voor je…”
Heb vertrouwen, want God gaat in mensen met je mee!
En de storm verandert in een zachte bries…
- bij de 19e zdj-A- * Mt.22-33 * door Anne * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge