18e zondag door het jaar A 2008

Vijf broden, twee vissen. Het is helemaal niets. Niets om een menigte te eten te geven. Niets bijzonders ook. Is dat alles waarmee Jezus het moet doen?
Een schaal met brood, een beker wijn. Het is ook helemaal niets. Allemaal een klein stukje. Niets bijzonders. Komen we daarvoor elke zondag naar de kerk?
Een mens van vlees en bloed. 33 jaar oud geworden. Een landstreek in het Romeinse Rijk. Het is ook helemaal niets. Een Jood die het Rijk van God verkondigde, gekruisigd en volgens de getuigen weer verrezen. Is dat zo bijzonder?
Wij mensen in de kerk. Een speldenknop op de wereldkaart, deze parochie. Op een miljard katholieken helemaal niets. Hele gewone mensen, met hele gewone producten van het land: brood en wijn, met Jezus, die zo gewoon lijkt. Het lijkt helemaal niets, maar…
Ja, menselijk gezien lijkt het allemaal helemaal niets misschien. Wijzelf, Jezus, de gaven van het altaar en de paar broodjes en vissen in het evangelie. Maar als God medelijden heeft met zijn mensen, als Jezus - zoals er staat - diep medelijden heeft met zijn volk, dan telt niet of het voor mensen helemaal niets is. God lijkt zelfs een voorkeur te hebben om wonderen te doen met mensen en op plaatsen waar niets bijzonders te doen is. De 5000 en meer worden niet in de tempel van Jeruzalem verzadigd, maar op een eenzame plaats, aan de rotsige oever van het meer. Zijn geboorte in een grot, tussen de os en de ezel in een kribbe - het was een minderwaardige omgeving voor de nieuwe koning. Maar zo wilde Hij het. De verrijzenis - het grootste geheim van het christelijk geloof - gebeurt in een tuin buiten de stad, zonder iemand erbij. Niets bijzonders, maar zo wilde Hij het. De kerk die men op die plek heeft gebouwd - het is helemaal niets vergeleken met de eerste de beste grotere kerk in Brabant en je kunt er alleen komen door kleine deurtjes zoiets als de zijdeuren in een gemiddelde parochie. Als moeder Maria wonderen doet - in Brabant en over de hele wereld - dan kiest ze kleine wonderbeeldjes, boerenmeisjes op afgelegen plekken (Lourdes, Banneux). Als er grote heiligen opstaan, zoals recent pater Pio en moeder Teresa, dan gaat het om héél eenvoudige mensen in héél eenvoudige of beroerde omstandigheden - de heilige van deze 4de augustus, de pastoor van Ars, was een heilige priester in een van de meest onooglijke gaten in het 19de-eeuwse Frankrijk… Als God zich om mensen bekommert, dan moet het misschien juist in de ogen van mensen helemaal niets zijn om een wonder te worden.
Zo vieren wij eucharistie, week in week uit. Mensen om ons heen of in de familie vragen misschien wel eens waarom we dat doen. Het lijkt zo gewoon, zo weinig spectaculair en zo is het ook. De wereld om ons heen zoekt sensatie, prestige, nieuws en grootse dingen. Nee, hier komt SBS niet om het wonder te filmen. Sowieso gebeuren er in … [onze parochie] geen sensationele dingen die op teevee moeten komen. En zo is ons leven ook niet…
Nee, als wij hier eucharistie vieren en Jezus zijn eenvoudige levensbrood laten uitdelen, dan is dat een wonder omdat het zo gewoon is voor gewone mensen in een gewoon leven. Niet de mediashow, niet het spektakel, niet de bijzondere toestanden sluiten aan bij ons leven, maar Jezus, zijn broodjes en zijn visjes, zijn dagelijkse brood in de eucharistie. Voor ons alledaagse leven, niets bijzonders, hebben wij Jezus die ons menselijk nabij is in al zijn eenvoud. En op die eenvoudige manier… kan Hij diep medelijden met ons hebben. Zo is Hij mens geworden in alle kleine dingen, heeft Hij geleefd met alle kleine dingen en zo kan Hij ons helpen in alle kleine dingen. Het enige wat Hij vraagt is: geloof je dat Ik in al die kleine dingen met al die eenvoudige tekenen jou goed kan doen? Dat Ik aan jou kleine wonderen kan laten gebeuren? Dat Ik echt medelijden met je heb, juist omdat ik naast je sta in je dagelijkse zorgen? Omdat ik mijn leven aan je geef, werkelijk aanwezig in het eenvoudige teken van het dagelijkse brood? Nee, het is in mensenogen niets bijzonders. Maar als jij maar gelooft, dan gebeurt er iets bijzonders in jouw leven. Vandaag, bij deze eucharistie, en morgen als wij Hem nodig hebben, heel ons leven. Ja, er gebeuren wonderen, nog steeds. In kleine plaatsen, in gewone mensen. Hier en nu. Amen.