Het vertrouwen van de zaaier

A-cyclus · Tijd door het jaar · 15e zondag · groen

Op suggestie van de interdiocesane dienst Gezinspastoraal groet de zaaier deze zondag al wie betrokken is bij het gezin. Elke opvoeder, a fortiori ouders, zijn zaaiers.

Het gulle gebaar

De zaaier met het brede gebaar bij het uitstrooien van het zaad is verdwenen (ZJ 596). Op grote velden gebeurt het zaaien mechanisch. Wie zaait in zijn tuintje gaat omzichtig om met het zaad zodat niets verloren gaat. Wij krijgen een generatie die niet meer weet hoe de gewassen groeien. In 1900 leefde de overgrote meerderheid van de bevolking van de landbouw. Hoeveel landbouwers zijn er nu nog in ons land (1%)?

Wij kunnen naar de Zaaier kijken aan de hand van het kleurig schilderij van Vincent van Gogh over de Zaaier en daarbij het lied beluisteren van Willem Barnhard ZJ 597:

Een zaaier ging uit om te zaaien,

Hij zaaide zo wijd als de wind,

Zo wijd als de winden waaien

waar niemand een spoor van vindt

Op eerste zicht lijkt de parabel van Jezus een gemakkelijke parabeltje. Toch is geen enkel van zijn parabels eenvoudig. De leerlingen hadden er moeite mee en Jezus moest hun de parabel van het zaad uitleggen. Hij waarschuwt daarbij voor de hardheid van het hart, die belet dat wij niet horen. Het gevaar van geestelijke hartsclerose kan elke christen bedreigen. Een hart dat zich afsluit, is erger dan een deur die op slot gaat.

Zaaien in het gezin

De zaaier staat symbool voor wie verkondigt, onderricht en opvoedt. Zaaiers zijn zij die het goede woord mededelen in de media, op school en vooral in het gezin. Kinderen, ouders, grootouders en familieleden zijn er bij betrokken. De familie rekent op een gezinsondersteunende omgeving. Ze verwacht veel van de school. Ze rekent op de geloofsgemeenschap. Hoe gezinsvriendelijk is de buurt, het verenigingsleven? Wat doen de nationale en federale regering voor gezinnen?

We zaaien door wat we voorleven, meer dan door wat we zeggen. We beïnvloeden zowel in het goede als in het kwade. Welke waarden wegen door in een familie? Hoeveel tijd hebben mensen voor elkaar? In de TV-uitzending over ‘Moeder’ werd bijna elke keer haar beschikbaarheid geprezen.

We moeten zelf oud worden om te beseffen met hoeveel zorg ouders voor hun kinderen hebben gezorgd. Bij een vormselviering zijn ouders meer ontroerd dan hun kinderen, omdat ze terugblikken over jaren van zorg vanaf de wieg. Daarvan hebben de vormelingen zelf geen besef.

Vertrouwen

Ouders zaaien als een vader en moeder die geloven. Kinderen kunnen onder de indruk komen wanneer ze hun ouders zien bidden. Deze geven in hun houding weer dat iets hoger en groter hen omgeeft. Zij belijden dat God de zaaier is aan wie ze vragen dat hij mag voltooien wat hij in hun gezin begonnen is.

Een mens groeit het meest door bemoediging. Je kunt iemand treiteren en pesten door hem iets af te pakken. Je kan hem ook verrassen door iets goeds te geven. Jan Ligthart, een Hollandse pedagoog, nu voor velen onbekend, zei dat je met belonen meer bereikt dan met straffen en gaf daar voorbeelden van .

Wat heeft ons werk uitgehaald? Hier kan een ondertoon van ontgoocheling meespelen. In gesprekken verwoorden ouders en nog meer de grootouders de pijn dat kinderen het geloofsspoor niet volgen dat zij hebben getrokken. Ze hebben frustraties omdat het zaad niet in goede aarde schijnt te vallen. Ze kennen gevoelens van ‘machteloosheid’ omdat kinderen, hun partner, hun schoonkinderen niet dezelfde waarden delen.

Ouders, zaaiers, ze leren van hun zonen en dochters, die zich gemakkelijk thuis voelen in een multiculturele wereld en die op een veld zullen zaaien, dat allicht moeilijker is en toch zoveel meer kansen biedt. We zullen niet afgunstig zijn over wat deze nu mogen en wij niet mochten. Een leraar vertelde in de klas hoe het in zijn tijd gesteld was, hoe ze met velen thuis samen in eenzelfde ruimte hun huiswerk moesten maken. Een leerling zei daarop: “Meester, het is toch niet mijn schuld dat mijn ouders thuis centrale verwarming hebben.”

Zaaien en alles wat er bij hoort is een werk van geduld tot aan de oogst. We vermijden de valkuil al te snel te oordelen dat er geen vruchten zijn. We zien deze soms niet omdat wij andere vruchten voor ogen hadden. We kunnen verrast zijn over hun engagement, hun zin voor solidariteit, stille zorg voor de anderen, aandacht en fijngevoeligheid voor mensen in moeilijkheden. We zullen deze inzet erkennen én uiten. Een woord van waardering doet iedereen deugd! Het versterkt de inzet. Wij mogen ons gedragen weten door de levenskracht van voorouders en de idealen van kinderen. Een zaaier leeft van de vreugde om wat is geweest en de verwachtingen naar wat komt (Pater Denneman).

Welk vertrouwen geven we aan de Heer van de oogst? Als zaaier weet Hij welke vruchten er zullen zijn en welke opbrengst.

O Zaaier, ga uit om te zaaien
de kiem waaruit leven ontstond,

Zo wijd als de winden waaien
en maak ons tot moedergrond (ZJ 597)

Zoeken in Preken Online