10 –07 – 2011 Vijftiende zondag A DADIZELE
Goede vrienden,
GOD ZAAIT ZIJN GOEDHEID OVER DE WERELD,
zoals de zaaier zijn zaad. En God nodigt ons uit vandaag ZAAIER te zijn van het GOEDE.
Maar er kunnen van die dagen zijn, dat ons hart verhard is, als een platgelopen weg. Wij moesten misschien een verwijt aanhoren, dat ons diep vernederde.
Of we werden ergens afgewezen, niet beluisterd of niet uitgenodigd.
Dan kunnen wij de indruk krijgen, dat mensen ons hart hebben platgetrapt.
Op dat ogenblik is GODS GOEDHEID er nog wel, maar gekwetst als wij zijn,
ervaren wij die goedheid niet meer.
Het zaad blijft op de weg liggen en de vogels kwamen het opeten,
zegt de wondermooie parabel vandaag.
Er zijn andere dagen, dat ons hart zo verdord is, als de steengrond, de rotsgrond, DOOR DE HITTE. Het zijn de momenten waarop één tegenslag,
door ziekte of ongeluk of een overlijden, voor ons een levensgroot probleem wordt.
Dan lijkt het, alsof die éne ontgoocheling, die éne tegenslag, als een loodzware hitte, heel ons bestaan uitdroogt of verschroeit.
We zien dan niet meer, AL HET GOEDE IN ONS LEVEN;
We worden opstandig of bitter, OOK tegenover die God van GOEDHEID of tegen de kerk…
De parabel zegt: het zaad viel op ondiepe grond, op rotsgrond en het verdorde bij gebrek aan wortel.
Goede vrienden, er zijn nog andere dagen, dat ons hart overwoekerd wordt door de distels, de zorgen van het alledaagse leven, door genot, geld en macht, door weelde of overdaad.
Wij kunnen ZO veeleisend worden op alle gebied. Zoals de distels, die voortwoekeren, willen wij dan van alles veroveren, onszelf in de kijker plaatsen of zelfs andere mensen overheersen, zodat de LIEFDE in ONS HART verstikt.
GELUKKIG ZIJN ER OOK DE DAGEN dat ons hart DANKBAAR IS, en OPEN en dus VRUCHTBAAR !
Het zijn de momenten waarop wij ons dankbaar kunnen voelen, voor al de mogelijkheden die wij dagelijks, ELKE DAG OPNIEUW , UIT GODS HAND ONTVANGEN.
Goede vrienden, er gebeuren nog zoveel mooie dingen in de kerk.
Kleine gebaren van GOEDHEID en LIEFDE, VAN GELOOF EN DIENSTBAARHEID dragen dagelijks vrucht !
Wij kunnen zoveel GOED DOEN met één aanmoedigend woord,
met één tedere attentie, met één stap van vergeving .
Je hoeft de vruchten niet dadelijk te zien.
HEB GEDULD MET JEZELF EN MET ANDEREN.
Goede vrienden, GOD ZAAIT. DE GROND IS HET HART VAN DE MENSEN. Bieden wij HEM GOEDE GROND ?
Als wij ons talenten niet voor onszelf houden, maar delen met anderen, dan zijn de vruchten dertigvoudig, zestigvoudig , honderdvoudig.
ZAAIEN en erin GELOVEN, met geduld het zaadje laten ontbinden, sterven aan zichzelf, vertrouwend op God , dan zal ons leven vruchtbaar worden.
En de lege plekken in de kerk. Mensen die wegblijven ?
We doen toch ons best ! Maar die lege plekken stellen ook de vraag : of we wel goed zaaien. En: zoeken we wel de goede plekken uit om te zaaien.
Misschien preekt de kerk wel te veel en LUISTERT ze te weinig.
Misschien zaait ze te veel en graaft ze te weinig naar wat er omgaat in het HART van de mensen “ aan hoop en twijfel, aan verdriet en zorg , aan onrust en onzekerheid. “
De Duitse theoloog Bonhoeffer zei over dominees , wat ook voor roomse predikanten geldt: “ Ze menen altijd iets te moeten “GEVEN “.
Ze vergeten dat LUISTEREN een grotere dienst kan zijn dan PRATEN…”
Ook doodgewone mensen zaaien woorden, de moeite waard om te beluisteren.
GODS GEEST WERKT OOK IN HEN.
Goede vrienden, het evangelie van vandaag nodigt ons uit, in de tuin van ons hart te trekken, om de verharde stroken van onze zelfzucht om te spitten, om de stenen van onze ontgoochelingen te verwijderen en het ONKRUID van onze trots en hoogmoed te wieden. Zingen we niet in het lied:
“God, die leven hebt gegeven in der aarde schoot,
wil dan geven dat ons leven zelf ook vruchtbaar zij.”
En ter gelegenheid van Vlaanderens feest 11 juli, eindig ik met het lied dat we vroeger , ook in onze kerken zongen:
“O kruise de Vlaming door moeders hand,
op ’t voorhoofd gedrukt en in ’t harte geplant !
O kruis voor de nachtrust! O kruis voor het werk.
O kruis op de haardstee! O kruis op de kerk.
Geen hand zal u schenden. Geen storrem geweld.
Dat ’t kruisbeeld in Vlaanderen ooit nedervelt. “
Amen. Deo gratias. Diaken Frans Gheysen