Lezingen Zach 9, 9-10 · Ps 145 (144) · Rom 8, 9.11-13 · Mt 11, 25-30
Broeders en zusters,
De vakantietijd is aangebroken. U heeft de
buurman misschien al zien vertrekken. Uw eigen koffers staan al klaar
of u bent nog druk bezig met de voorbereidingen.
En zij die niet op vakantie gaan zullen toch uitzien naar een mooie dag om nog eens op stap te gaan.
Waarom
willen mensen op vakantie? Omdat ze hard gewerkt hebben, een jaar lang.
Omdat ze belast en beladen zijn. De werkdruk is in deze tijd erg hoog.
Als we alsmaar doorgaan, dan raken we overspannen.
Nu zegt Jezus
tot ons: “Komt allen tot Mij die belast en beladen zijt, en ik zal u
rust en verlichting schenken”. Betekent dit dat Jezus zegt: Ga maar
niet op vakantie, ga maar naar de kerk, daar vind je rust en
verlichting?
Nee, dat bedoelt het evangelie niet. Jezus nodigt zijn
apostelen ook wel eens uit om mee te gaan naar een eenzame plaats en
daar wat uit te rusten.
Wat bedoelt Jezus dan wel als Hij zegt:
“Komt allen tot Mij die belast en beladen zijn en Ik zal u rust en
verlichting schenken, want mijn juk is zacht en mijn last is licht”?
We moeten, denk ik, even onderscheid maken tussen twee soorten belasting:
de
ene last is die van je plicht, je werk, je zorg voor het gezin en voor
andere mensen of taken die je op je hebt genomen. Daarvoor moeten we op
zijn tijd rust, ontspanning en vakantie hebben.
Een andere last is
een last die we onszelf opleggen: onze zucht naar eer en aanzien, onze
drang om rijk te worden, om beter te zijn dan anderen, om wijs en
verstandig gevonden te worden door de maatschappij. Een nog zwaardere
last is die van onze fouten: alles wat wij verkeerd gedaan hebben en
proberen goed te praten of te verbergen omdat we ons groot willen
houden. En de zwaarste last is misschien wel die van ruzies en
conflicten die zich voortslepen: spanningen met onze levenspartner,
conflicten met onze ouders, kinderen, buren, familie, collega’s. Dat is
pas echt slopend. Dat spookt voortdurend door je hoofd. Dat sleep je
met je mee, dag en nacht. Daar sta je mee op en daar ga je mee naar
bed.
En om die last kwijt te raken helpt het totaal niet om op
vakantie te gaan, want die zorgen neem je met je mee en je komt er weer
mee thuis. En de reden daarvan is dat je op vakantie jezelf meeneemt.
Conflicten slepen zich voort omdat we zelf daarin betrokken zijn en
niet de juiste houding aannemen. We beschouwen onszelf als wijs en
verstandig en vinden dat de ander zijn hoofd moet buigen en schuld moet
bekennen. Maar die ander vindt dat ook van jou en zo blijven we gebukt
gaan onder een ondraaglijke last.
Dan kunnen we beter naar de kerk
gaan en tot Jezus gaan. Hij leert ons zachtmoedig en nederig van hart
te zijn. Daardoor zullen we rust vinden voor onze zielen. Het juk dat
Hij ons oplegt is de opdracht om anderen lief te hebben en alles wat we
doen uit liefde te doen voor God en de naaste. Dat is een lichte last,
want daarvoor zullen we veel dankbaarheid ontvangen.
Ook Paulus
spreekt daar over. Hij zei: “Broeders en zusters, wij hebben dus
verplichtingen, maar niet aan onszelf, om zelfgenoegzaam te leven. Als
Gij door de Geest de praktijken van de zelfzucht versterft, zult gij
leven.”
Als kinderen van God, mogen we helemaal op Hem vertrouwen en al onze zorgen op Hem afschuiven.
Een
journalist vroeg paus Johannes XIII een keer: “is het nu geen zware
last om de hele wereldkerk te moeten leiden”. En de paus antwoordde:
“Nee hoor, ik hoef de kerk niet te leiden, dat doet Hij zelf”.
Wat
een vrijheid geeft het, wat een heerlijk leven, als we ons zo aan God
kunnen toevertrouwen. God openbaart zich aan kinderen. Kinderen leven
zorgeloos. Waarom? Omdat ze zich aan ouderen toevertrouwen die voor hen
zorgen. Zo mogen wij ons aan God toevertrouwen. Prijzen wij de Vader,
de Heer van hemel en aarde, dat Hij dit aan ons heeft geopenbaard.