Rust aan de vermoeiden (2008)

A-cyclus · Tijd door het jaar · 14e zondag · groen

In het evangelie van Matteüs is Jezus zeer actief. Hij voorzag weinig rustpauzes in zijn agenda. Nadat hij aan zijn leerlingen instructies heeft gegeven, trekt hij met hen verder door steden van Galilea. Geraakt door nood van mensen verricht hij de werken van de Messias. Toch ondervindt hij daarbij tegenstand. Het aanvankelijk succes en het groot gehoor vermindert. Hij merkt zelfs ongeduld en enig ongeloof bij de leerlingen van Johannes, die hem komen vragen of hij de verwachte Messias is. Hij voelt zich ongelukkig omdat de steden waar hij gewerkt heeft zich niet bekeren. Hij velt een hard en zwaar oordeel over zijn thuisstad Kafarnaum. “Het lot van Sodom zal beter te dragen zijn op de oordeelsdag dan dat van u.'

En meteen is er lichtpunt, een stralend moment. Je ontdekt het meest van een mens wanneer je voelt wat hem ten zeerste raakt, zijn diepste pijn, zijn grootste vreugde. Jezus jubelt en hij is blij omdat er mensen in het land zijn die vatten wat hij verkondigt en wie hij is. Gelukkig dat dit gebeurt. Als je alleen maar tegenstand merkt en weigering ontmoet, is de taak heel zwaar. Jezus is blij als mensen zijn boodschap aanvaarden. Hij dankt hiervoor zijn Vader. Wie zijn die stillen ten lande? Eenvoudige mannen en vrouwen uit Galilea. Zij vatten wie Jezus is, terwijl andere zweren bij hun eigen gelijk of dat van hun groep/ sekte of uitpakken met apocalyptisch gedachten.

Een lesgever is tevreden wanneer de studenten hem verstaan en begrijpen.. De vreugde neemt toe en is sterker, wanneer zij zijn inspiratie en bezieling delen. Geslaagde communicatie maakt blij. Wanneer mensen elkaar weerzijds verstaan en in liefde naar elkaar toe toegroeien, groeit communicatie uit tot “communio.”

Jezus straalt communio uit. Zij ontspringt in zijn verbondenheid met die Vader. Dit raakt zijn diepste zijn. Daarvoor dankt hij zijn Vader. Hij is door zijn Vader bemind. Met deze jubelkreet richt hij ons naar het hart van de Drievuldigheid. Het is niet meer de gewoonte deze tekst trinitair te verklaren. Toch zijn we hier dicht bij dit mysterie. De verwoording bij Matteüs is verwant met de “Ik ben” teksten uit het evangelie van Sint Jan. Dit gebed van Jezus is een schitterende parel. Het is een mystieke zwerfsteen, komend uit het vierde evangelie. Vreugde wanneer wij bij de bron van ons bestaan komen en onze kern vinden,. Daardoor zong Maria haar Magnificat en Zacharias het Benedictus.

Jezus ziet de bergrede in vervulling gaan, wanneer kleinen en eenvoudigen in het Rijk binnengaan. Wij zouden er ons kunnen verkneukelen dat wijzen en de geleerden ervan langs krijgen. Maar dat beoogt Jezus niet. Hij schrijft de wijsheid niet af. Jezus is zelf een wijze. De wijze heeft een plaats in de Joodse traditie. Het Oude Testament looft de Wijsheid die dicht bij God is en bij de mensen gaat wonen.

Jezus keert zich tegen de eigenwijzen. In dit geval tegen Farizeeën en schriftgeleerden, misschien tegen eigen volgelingen die niet kunnen aanvaarden dat de Messias het lijden zal kennen. Een Latijnse gezegde van Francke parafraserend “multi theologi gloriae, pauci crucis” kunnen we stellen dat velen applaudisseren bij succes, maar weinigen die volgen in het lijden. Zijn volgens Jezus wijzen degene die dit kunnen? Een beetje wetenschap verwijdert van God, echte wetenschap leidt tot God. Jezus geeft geen compliment aan dommen. Wanneer een vroom man een domme kandidaat wou aanbevelen omdat die jonge man zo vroom was mocht hij volgende boutade incasseren: “la sainteé passe, la bêtise reste”; “Heiligheid gaat voorbij, domheid blijft.”

In vers 27 horen exegeten dat het door het Paasgebeuren is gekleurd. Wat Jezus openbaart, geschiedt doorheen gans zijn levensloop. Het omvat zijn lijden, dood en verrijzenis. Dit inzicht geeft aan vers 27 een densiteit. De gemeente van Matteüs is zoals de andere jonge kerken ontstaat vanuit het verrijzenisgeloof.

Die zelfopenbaring van Jezus, die berust op zijn verbondenheid met de Vader, geeft hem innerlijke rust. Omdat hij is wie hij is, de Zoon in wie God zijn welbehagen heeft, kan hij de vermoeide, de afgematte, rusteloze mens uitnodigen naar hem te gaan. Dit derde woord van Jezus is het meest bekende. Dit evangelie is de krachtgevende boodschap op het Feest van het H.Hart en op elke eerste vrijdag.

Jezus noemt zich zachtmoedig, al was gestrengheid hem niet vreemd. Matteüs houdt in zijn evangelie de oordeelsdag steeds voor ogen, maar hij laat niet na herhaaldelijk de zachtmoedigheid van Jezus te belichten. Zachtheid is een kenmerk van dit evangelie van Matteüs (B. Standaert, Heiliging, 1992).

Jezus spreekt over het juk. Iets wat niemand graag heeft. Hij zou liegen indien hij elke vorm van last zou verzwijgen. Jezus wil geen onnodige lasten opleggen. Hij weet dat de Farizeeën en schriftgeleerden die doen, zoals de daaropvolgende conflicten over de sabbat aantonen. .

Deze drie sterke woorden van Jezus geven ons moed. Wij mogen hem vertrouwen schenken. Wij kunnen dit biddend uitzingen: “Mon ame se repose en paix sur Dieu seul. De Lui vient mon salut. Mijn ziel mag vol vrede rusten bij God. Van Hem komt alle heil” (Lied van Taizé).

Zoeken in Preken Online