14e zondag door het jaar A - 2005

Beste vrienden,

het Evangelie dat we zopas beluisterd hebben, past eigenlijk heel goed bij het begin van de vakantie. Ik kan mij voorstellen dat er velen zijn die “uitgeput zijn en ander lasten gebukt gaan”; mensen die snakken naar een beetje “rust en verlichting” en daarom toe zijn aan vakantie. Een juk alsdusdanig, dat werkinstrument om vrachten te dragen, hebben we naar het landbouwmuseum verbannen. Maar dat wil niet zeggen dat een juk niet meer bestaat.

Mensen gaan dikwijls gebukt onder allerhande jukken, onder allerlei lasten van het leven: ziekte, examens, eenzaamheid, familieproblemen bijvoorbeeld. En leggen we niet onszelf dikwijls een juk op ? We houden er een luxueuze levensstijl op na; we willen allen een mooi, comfortabel huis, met de nodige ruimte en privacy, op tijd en stond een nieuwe wagen, de kinderen mogen niets tekort komen, moeten kunnen studeren zoals iedereen, enzovoort, maar aan dit alles hangt een hoog prijskaartje: veel en hard werken, met twee uiteraard, overuren presteren, vaak ten koste van het gezinsleven. Een modern slavenjuk dat we onszelf opleggen, waar we eigenlijk niet meer vanaf geraken. Je bent verplicht om in heel die mallemolen mee te draaien. Tot we allen moe en dolgedraaid aan vakantie en rust toe zijn. Dus allen in de auto, lange files trotseren om toch maar een plekje te veroveren op een reeds overvol strand.

Of men dan werkelijk tot rust komt is een andere vraag. Ik stel nog iets anders vast. Voor de