14e zondag door het jaar A (2008)

Onder lasten gebukt, dat zijn er velen. Ieder huisje heeft wel zijn kruisje, is het gezegde, m.a.w. bijna ieder heeft wel wat waar hij of zij het moeilijk mee heeft, iets dat als onprettig wordt ervaren of als heel verdrietig, iets dat zijn levensgeluk min of meer in de weg staat. De een heeft soms zwaardere lasten te dragen, een ander lichtere. Bij de een kun je dat als buitenstaander zien, bij een ander blijft het voor de buitenwereld verborgen.
Soms is het een last die men aan zichzelf te danken heeft, als iemand teveel wil in het leven, teveel hooi op zijn vork neemt, te hoog grijpt, zich te druk maakt om minder belangrijke dingen. Het kan ook een last zijn die door pure pech iemand overkomt, en dan kun je denken aan ziekte, aan invalide worden, aan de kwalen en de slijtage van de oude dag, of ook verdrietige dingen die familie of vrienden overkomen.
Het verbaast me altijd weer hoe moedig de meeste mensen hun lasten dragen. Je hebt mensen die best een zwaar kruis te dragen hebben, maar die dat doen zonder klagen, die toch zichzelf blijven en ook nog vreugde in het leven vinden. Terwijl er andere mensen zijn die relatief genomen slechts een klein kruisje te dragen hebben, maar daar verschrikkelijk zwaar aan tillen, altijd lopen te klagen en zich doodongelukkig voelen.
Het blijft me altijd verbazen hoe sommige mensen zo sterk zijn en anderen zo zwak. Je hebt natuurlijk mensen die van nature sterk zijn, of die door alles wat ze al hebben meegemaakt in hun leven, sterk geworden zijn. Maar ik denk dat het ook heel veel te maken heeft met iemands levenshouding, hoe hij in het leven staat, tegenover de waarden van het leven, als er nog niets aan de hand is.
Iemand die in alles de gemakkelijkste weg door het leven gaat, die moeilijke dingen altijd uit de weg gaat, zo iemand zal het veel zwaarder hebben als een onontkoombare last hem treft, dan iemand die ook in het gewone leven moeilijke dingen niet uit de weg gaat.
Ik denk daarom dat gemiddeld genomen de jongere generatie die van kinds af aan verwend is met alle mogelijke gemakken om zich heen, het moeilijker heeft dan de oudere generatie die het vroeger vaak best zwaar hebben gehad en die daardoor toch wat sterker in hun schoenen staan. Iemand die alleen maar leeft voor zichzelf, alleen maar aandacht heeft voor eigen belangen en pleziertjes, die kan lasten moeilijker aan dan iemand die veel aandacht heeft voor anderen, die ook iets voor anderen over heeft.
Ik vind het vaak heel indrukwekkend hoe mensen die zelf in een hele moeilijke levenssituatie verkeren, toch volop geïnteresseerd blijven in anderen, volop meeleven, en juist daardoor ook hun eigen lasten wat relativeren en minder voelen. En van de andere kant is het soms heel verdrietig te zien hoe er ook mensen zijn die helemaal opgaan in hun eigen kruis, zich in een heel klein wereldje bewegen en daardoor juist hun pijn dubbel voelen.
Iemand die niet gelovig is en meent alles wel op eigen kracht aan te kunnen, die loopt het risico zwaarder te tillen aan zijn lasten dan iemand die in zijn geloof steun en kracht zoekt en vindt bij God.
Komt allen die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, zei Jezus. Als je dat verstaat als: kom tot mij dan los ik al je problemen wel even op, dan neem ik al je lasten wel even van je af, dan kom je beslist bedrogen uit, want dat gebeurt niet, tenminste bijna nooit, ook al bid je O.L. Heer van het kruis.
Kom tot mij, ik zal u rust en verlichting geven, en er staat bij: neem mijn juk op uw schouders, leert van mij. Leer van mij het ware leven, een leven dat dienstbaarheid en zachtmoedigheid kent. Want als je zo leeft, als je wat voor anderen over hebt, als je bereid bent lasten van anderen mee te dragen, dan zul je je eigen lasten minder voelen, mede omdat anderen dan ook jouw kruis mee helpen dragen.