Veertiende zondag door het jaar A 2-3juli 2011
De grote vakantie is weer begonnen. We zullen proberen een beetje rust te brengen in ons jachtig leven. Kunnen genieten van de natuur, van mooie dingen, van gezellige ontmoetingen. We hebben dat echt nodig.
Ons leven is immers soms zo jachtig. Heel vaak horen we zeggen: ik heb het toch zo druk… Ik heb nog zoveel te doen… Ik heb geen tijd… want… En zo maken we het nog drukker en daardoor verliezen we tijd, beweren psychologen. Ik geloof dat rustige mensen veel tijd winnen.
Het is natuurlijk zo dat men het ons niet gemakkelijk maakt. Kijk, deze week: mensen hebben een lekker weekend doorgebracht aan zee en zitten daarna uren vast in een trein… Het moet ons niet verwonderen dat die mensen zenuwachtig worden. De werken op de viaduct van Vilvoorde zorgen ervoor dat we op de rustigere secundaire banen in file moeten rijden. Kalm blijven is de boodschap.
En de wereldsituatie waarin we verkeren maakt ons ook een beetje ongerust. Er wordt toch zo veel geweld gebruikt.
We hebben zopas een profetie gehoord uit de profeet Zacharia. Die man heeft 2.500 jaar geleden geleefd. Het was een moeilijke tijd. Oorlogstijd! De mensen waren het moe opgejaagd te worden.
En luister dan naar die prachtige profetie in de eerste lezing. Deze tekst heeft zijn plaats in de wereldliteratuur. Het is een loflied op de vrede. Met sprekende beelden! Stel je voor: een koning die op een ezel rijdt en niet op een krijgspaard.
Jubel luid, gij volk van Israël
Zie uw koning komt tot u, rechtvaardig en zegevierend,
hij is deemoedig, hij rijdt op een ezel,
op een veulen, het jong van een ezelin.
Hij gooit de oorlogswagens weg uit zijn rijk,
de krijgspaarden uit Jeruzalem moeten weg;
alle dodelijke wapens moeten we breken.
Dan kondigt Jahwé vrede af onder alle volken.
Dan heerst Gods vrede over heel de aarde,
van zee tot zee, tot over de grenzen der aarde.
Zo’n tekst zou in grote letters moeten prijken in de hall van de Verenigde Naties in New York, in de paleizen van de machtigen in deze wereld. Maar let wel, het gaat ook over ons, gewone mensen die eigenlijk van geen tel zijn voor de machtigen maar die wel iets betekenen voor onze medemensen.
“Wij moeten erover waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen - zelfs over vijanden - doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan.” (cfr Karen Armstong. Handvest voor Compassie)
In de Bergrede staat die gouden regel: “Behandel anderen steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen. Dat is het hart van de Wet en de Profeten.”
Dat is het juk dat de Heer ons oplegt en waarvan sprake in het evangelie van deze zondag. Herinner je het beeld van die Zeeuwse boerin met het juk op haar schouders dat haar toelaat twee zware emmers melk te dragen. Dat juk maakt de last lichter. Welnu, de leer van Jezus in de Bergrede is geen last. Zijn juk dat hij op onze schouders legt is zacht en zijn last is licht, staat in het evangelie van vandaag. De bevrijdende Boodschap, de Bergrede waarover we het zo vaak hebben is dat juk.
Misschien ligt hierin het geheim van een rustiger leven in het navolgen van wat Jezus ons voorhoudt te doen. Zo mogen we nooit iets doen of zeggen wat de vrede met onze medemensen in gevaar brengt. Niet het eigen ‘ik’ voorop stellen maar wel het ‘wij’. Ook, en heel zeker, tijd maken om gewild rustiger te leven wat het ons mogelijk maakt inspiratie te zoeken in de boodschap van die zachtmoedige Heer. Dat is bidden!
Stel je voor, beste mensen, dat Gods vrede echt zou heersen over heel de aarde, van de enen zee tot de andere zee, tot over de grenzen van volkeren en naties, over de hele aarde. Dat is allicht een droom. Maar in onze onmiddellijke omgeving, mensen van bij ons onder elkaar: daar kunnen we toch werk van maken.
Geniet van een rustige en deugddoende vakantie. Dat is mijn oprechte wens.
Bie Boon Meise