14e zondag door het jaar A (1999)

A-cyclus · Tijd door het jaar · 14e zondag · groen

Er zaten eens drie missionarissen bij elkaar op de vooravond van hun vertrek naar hun missiegebied. Ze spraken met elkaar over hun verwachtingen en dromen. Plotseling stond Jezus in hun midden en ze mochten alle drie een wens doen. Die wens moest wel verband houden met hun missiewerk. De eerste wist meteen wat hij wilde: Geef mij maar een blanco cheque, opdat ik nooit financiële zorgen aan zijn hoofd zal hebben De tweede wenste geleerdheid, opdat hij een antwoord zou hebben op alle vragen. De derde vroeg: Geef mij maar een talenknobbel, opdat ik de taal van de mensen goed kan verstaan en spreken. Hun wensen werden ingewilligd en ze gingen alle drie aan het werk.
Na 25 jaar zaten ze onder een vakantie weer bij elkaar, en opnieuw kwam Jezus in hun midden en Hij vroeg hun hoe het hun vergaan was in die 25 jaar, wat ze met hun gaven gedaan hadden? De eerste missionaris begon op te scheppen over de vele kerken die hij gebouwd had, de een nog mooier en groter dan de andere. Hij was trots op zijn werk, maar Jezus vroeg hem: hoe waren jouw contacten met de mensen? Oh, zei de missionaris, die waren er volop, ik zag ze elk weekend in de kerk.
De tweede missionaris vertelde hoe hij wel tien boeken geschreven had over theologie en aanverwante zaken. Hij vond dat hij een hele prestatie geleverd had, maar Jezus vroeg ook hem: hoe waren jouw contacten met de mensen? Oh, antwoordde de missionaris, ik denk dat die er heel veel waren, want mijn boeken zijn goed verkocht, dus veel mensen hebben die gelezen.
De derde missionaris zei bedeesd: ik heb eigenlijk niet veel te vertellen, ik heb gewoon dag in dag uit met de mensen geleefd, ik heb naar hun verhalen geluisterd, ik heb ze getroost als ze verdrietig waren, ik heb ze geholpen waar ik kon. Maar verder heb ik eigenlijk niets bijzonders gedaan. Maar Jezus zei tegen hem: jij bent van deze drie de enige echte missionaris, want jij bent de enige die echt contact met de mensen hebben gehad. De andere twee hebben voor zichzelf gewerkt, voor hun eigen eer en glorie, maar jij hebt voor mij gewerkt, door jou hebben mensen mij leren kennen.
Deze drie missionarissen staan symbool voor de kerk van Jezus de geschiedenis door, ook voor die van vandaag. In de kerk heeft geld altijd een grote rol gespeeld. Als zodanig heeft de geloofsgemeenschap niets met geld te maken, het is meer een noodzakelijk kwaad om de nodige organisatie en structuren te kunnen bekostigen, en niet te vergeten de nodige gebouwen. Door de eeuwen heen zijn er grote kerken en prachtige kathedralen gebouwd, vaak indrukwekkende en monumentale gebouwen, tegenwoordig ook druk bezocht door de toeristen. Met veel pracht en praal werd en wordt in die kerken en kathedralen de verbondenheid met Jezus gevierd, maar je kunt je de vraag stellen: kwam de ware Jezus daar wel echt tot leven?
In de kerk heeft de wetenschap steeds een grote rol gespeeld. Theologen en exegeten hebben stapels boeken geschreven, als je alle boeken en geschriften op een grote hoop zou gooien, dan kreeg je een berg drie keer hoger dan de Eiffeltoren. En het is goed en nodig dat er gestudeerd wordt op de bijbel en op de boodschap van Jezus, op het samen kerk van Jezus zijn. om de inzichten te verdiepen en de bedoelingen beter te verstaan. Het probleem is dat de meeste gewone gelovigen mensen die dikke boeken niet kunnen lezen, vroeger al helemaal niet maar ook tegenwoordig niet, ondanks alle scholing zijn die toch te moeilijk. Maar de vraag is ook: komt de ware Jezus hierin echt tot leven?
Jezus ontmoet je niet in grote gebouwen, ofschoon die wel een grote rol spelen is in het levend houden van zijn persoon, zijn woorden en daden. Jezus kom je niet tegen in boeken, hoe goed en belangrijk die ook zijn Jezus kom je op de eerste plaats tegen waar mensen elkaar ontmoeten, waar ze luisteren naar elkaar, waar ze de taal van de liefde spreken, waar ze zorg dragen voor elkaar. Daar komt Jezus tot leven. En misschien wordt dat ook in de kerk van vandaag te vaak vergeten. Misschien maakt de kerk zich nog steeds te druk om uiterlijkheden, draagt zij nog veel teveel overbodige bagage met zich mee.
En wij? Wij die hier op onze manier proberen de kerk van Jezus te zijn? Hebben we voldoende oog voor waar het werkelijk om gaat: in een geest van saamhorigheid open staan voor elkaar, zoals Jezus ons heeft voorgeleefd. Of maken wij ons ook vaak te druk om zaken die voor Jezus in feite bijkomstigheden zijn?

Zoeken in Preken Online