Beste dorpsgenoten,
Vaderdag! De reclame heeft de kinderen voorgehouden waar ze hun vader een plezier mee kunnen doen: een slimme boormachine, een heel aparte stropdas of een paar pantoffels. Het evangelie van deze zondag spreekt over vader, en in de krant van gisteren stond een heel mooi stuk over vaderschap.
Ik begin met het laatste: “Vaders hebben het moeilijk. God de Vader is al een eeuw geleden vrij vakkundig doodverklaard. Vadertje Staat weet zich geen houding meer te geven. De ene dag gedraagt hij zich joviaal, de andere dag als De Baas. En de huisvader is gereduceerd tot een assistent-opvoeder, want het eigenlijke werk laat hij over aan de televisie.”
Nu laat ik Joachim Duyndam aan het woord die een boekje heeft geschreven dat Twaalf Vaders heet. Hij zegt o.a.: “De vader is betekenisgever, wegwijzer, voorbeeldfiguur, grenzensteller, en beschermer. Iemand die zelf waar maakt wat hij zijn kinderen voorhoudt. Als hij respect belangrijk vindt, moet hij respect uitstralen. Zodat het kind kan denken: “Ja, zo respectvol wil ik ook worden.” Iets anders is de vader als betekenisgever. Je ziet nu vaak dat ouders op belangrijke gebieden de keuze uit handen geven.
De vader laat zien dat jij er bent, jij wordt gehoord, je wordt gezien, jij bent uniek. Want het besef overbodig te zijn is voor een mens onverdraaglijk.”
U kunt nu terugdenken aan het verhaal dat er een stem uit de hemel kwam nadat Jezus gedoopt was: “Deze is mijn zoon, mijn geliefde, in wie ik mijn welbehagen heb” Die woorden leggen uit waarom Jezus zo uniek geworden is. Die woorden hebben Jezus zo uniek gemaakt. In die woorden hoorde Jezus dat hij er toe deed.
In de eerste lezing hebben we gehoord dat God niet met zijn profeet laat spotten. Wie zijn profeet kwaad doet, zal daar voor moeten boeten. Geen sprake van vader! Geen sprake van Onze Lieve Heer. Maar een God die met geweld te keer gaat tegen alles en iedereen die recht, solidariteit, gemeenschap beschadigt, tegen alles en iedereen die de kleinen, de zwakken en de armen van de weg afdrukt. “Verdwijnen moeten zij, als water dat wegloopt, beter nog dat het hen vergaat als de slak die tot slijm wordt in zijn spoor, of als een misdracht die het zonlicht nooit zal zien.” Aldus bidt psalm 50! Dat klinkt heel fanatiek.
Jezus beleeft goed en kwaad anders. Liever: Jezus laat het goede aan het woord komen op een intense manier, zoals hij het zelf ervaren heeft toen hij die stem uit de hemel hoorde.
Waar het lied van Rowen Hèze eindigt met de woorden: “Het dorp dat een geheim bewaart,” mogen we ons laten bemoedigen door de woorden van Jezus: “Niets is bedekt of het zal onthuld, niets verborgen of het zal bekend worden.” Voor Jezus was het grote geheim: bevrijding uit slavernij, uit armoede, uit discriminatie. Dat is precies waar God voor staat: Dat valt samen met God: gerechtigheid zodat er geen mus van een paar cent van het dak valt, gerechtigheid zodat geen haar op ons hoofd ongeteld blijft..
Dan horen we:“Ïeder die mij bij de mensen belijdt, zal ik als de mijne erkennen bij mijn Vader in de hemel.”
Wat houdt dat belijden in? Moeten we de straat opgaan en preken? Nee, wel ons bekommeren om de arme, de weduwe, de wees en de vreemdeling, die geen stem hebben of geen recht krijgen, aandacht hebben voor de mus van een paar cent, aandacht hebben voor een haar op iemands hoofd, lotsverbetering van de allerarmsten, dat en dat alleen is God ter sprake brengen, God verkondigen. Gods naam hoeft daarbij niet eens te vallen. God herkent zich in die armen, God herkent zich in die mus en in dat haar..Je zou zelfs aan aandacht voor het milieu kunnen denken!
We hebben geen grond om op te staan, kindersterfte, 30.000 per dag, kindermoord, aids, geweld dat nooit ophoudt, is dat ons thuis! Het kan alleen ons thuis worden als we brood en recht delen en geven, alleen zo krijgen we een thuis dat Jezus Vader noemt! Iedere dag Vaderdag!
Dat het zo moge worden.