Mensen van liefde en vrede (2005)

A-cyclus · Tijd door het jaar · 11e zondag · groen

“Bij het zien van de mensenmenigte werd Jezus diep bewogen door hen, omdat zij geplaagd en gebroken waren als schapen zonder herder.”
Diep bewogen was Jezus.
Deze diepe bewogenheid vormde ook de bron van zijn handelen.

Het geeft aan hoe Jezus meeleefde met de ander die door een kwaad getroffen was.
Jezus wil genezend en helend aanwezig zijn bij mensen die er hoe dan ook slecht aan toe zijn.
Die mensen waren er toen, nu zijn ze er ook.
Een meisje trillend van angst en spanning rent weg bij de vuurzee van de zoveelste aanslag in Irak.

Een tragisch beeld ligt op uit het door oorlog en ziekte zo zwaar geteisterde Afrika: Drie kinderen klemmen zich aan elkaar vast - uitgemergeld zijn ze - op zoek naar voedsel. Hun ouders zijn dood, door aids weggeteerd.
Wie bekommert zich om de kinderen en slaat de armen om hen heen?
Ze horen bij niemand; enkel nog bij elkaar.
Zulke dingen raken ons.

Niets is immers erger dan nergens bij te horen.
Te ontdekken dat niemand écht naar je vraagt, naar je omziet.
Geen plek van troost kunnen vinden.

Jezus trekt het land door. Hij ziet ze langs de kant van de weg.
Ze strekken hun armen naar Hem uit.
Ze zitten te bedelen bij de poort van de stad, achteloos voorbij gelopen door in- en uitgaande mensen.
Zoals de haastige reiziger een verkoper van de daklozenkrant passeert.
Schapen, afgetobd, verdwaald, door het leven geslagen, weggelopen, zonder herder.
Wie ziet naar hen om?

Daar was het Jezus nu juist om te doen: omzien naar mensen, die verloren dreigden te lopen.
Daar ligt ook het hart van de beweging, die met Jezus is begonnen.
In Jezus wordt zichtbaar hoe God met mensen omgaat.
Daar spreekt de eerste lezing over:
“Met eigen ogen hebben jullie gezien hoe Ik ben opgetreden tegen Egypte;
hoe Ik jullie op arendsvleugelen gedragen en hier bij Mij gebracht heb.”

Een prachtig beeld is dat.
De arend die onder zijn of haar jongen gaat vliegen, als ze leren vliegen.
Als ze moe worden kunnen ze op de ouderarend gaan zitten die onder hen vliegt.
Het is een prachtig beeld van Gods zorg, van Gods bewogenheid met mensen.
Bewogen worden door mensen, dat is het begin van de kerk en van elke vorm van herderschap, van pastoraat.
Zulke mensen zoekt Jezus.
Jezus heeft mensen nodig die het met Hem aandurven, die zich door Hem durven laten uitzenden.
“Hij riep zijn twaalf leerlingen.”
Jezus roept zijn twaalf leerlingen.
Hele gewone mensen zijn het, die met naam en toenaam genoemd worden.
Als eerste wordt Simon genoemd, bijgenaamd Petrus.
Hij heeft zijn naam “Rots” niet zozeer vanwege zijn persoonlijke vastheid van karakter.
Ook niet op grond van een rotsvast geloof.
Zijn naam heeft hij veeleer van Jezus gekregen, omdat Deze zelf zijn rotsvaste kracht zal zijn.
Jakobus en Johannes - zonen van de donder - zij worden door de genade omgevormd,
tot ze niet meer de bliksems van hun toom slingeren,
begeleid door de donderslagen van hun dreigingen.

Johannes wordt de beminde leerling en de verkondiger van de liefde.
Jezus roept zijn twaalf leerlingen.
Wel een uiteenlopend stel mensen.
Jezus roept mensen.
Wie wil Hem volgen?
Antonius van Padua voelde zich geroepen voor de dienst van het evangelie.
Hij wilde het evangelie in woord en daad verkondigen.
Juist omdat hij voelde, dat het evangelie een goddelijke kracht is, voor ieder die er in gelooft (Rom. 1,9).

Dit evangelie houdt Antonius zijn toehoorders voor en spoort hen aan om samen naar de geest van het evangelie te blijven zoeken en hun leven daar naar ook in te richten.
Daarom roept hij de aanwezige christenen op tot bekering en een evangelische wijze van leven. En hoe!…
Tegen de bisschoppen zegt hij, niet alleen duidelijk, maar zelfs ongemeen fel:
“Als iemand iets misdoet tegen de voorschriften van de paus of de kerk,
wordt hij aanstonds aangeklaagd.
Maar als iemand iets misdoet tegen het evangelie van Christus. dan is er niemand die hem aanklaagt of bestraft.
Jullie zoeken allemaal je eigen belang, niet dat van Jezus.”

Naar de samenleving toe hamert Antonius er telkens opnieuw op, dat verzoening met God alleen echt is, als zij gepaard gaat met verzoening met elkaar.

In dat verband haalt hij steeds weer ongehoord scherp uit naar de woekeraars en geldwolven van die dagen. Zij zijn het die het bezit van de armen verslinden. En Antonius heeft succes want op een gegeven moment wordt er in Padua een wet ingevoerd. waardoor woeker verboden wordt; de armen zijn gered … ! Dit is het grootste, niet vermelde wonder, van zijn leven … ! Jezus kiest heel bewust twaalf medewerkers: ze vertegenwoordigen de twaalf stammen van Israël, heel het volk, iedereen. Want alle mensen worden door God van harte bemind en als zijn kinderen aanvaard. En allen zijn wij geroepen om de weg van Jezus te volgen. Laten we proberen mensen van liefde en vrede te zijn. Ook bij onrecht dat ons misschien wordt aangedaan. Het is juist dan een uitdaging om in onze wereld - waarin God steeds meer lijkt te vervagen - iets te laten zien van zijn Blijde Boodschap.

Zoeken in Preken Online