Lezingen Ex 19, 2-6a · Ps 100 (99) · Rom 5, 6-11 · Mt 9, 36 – 10, 8
Ik wil met u even een beetje dromen, soms is dat goed.
Stel u voor: we leven in het jaar 2010.
Het parochiebestuur van Overloon is weer eens op zoek
naar een nieuwe pastoor.
In ons Eigen Erf wordt een advertentie geplaatst:
wie is bereid pastoor te worden van onze parochie.
Zoals wel vaker bij die algemene oproepen: niemand reageert.
In een vergadering wordt er door het parochiebestuur eens gekeken
wie een geschikte kandidaat zou zijn.
Iedereen vindt dat Mientje Leek een goede pastoor zou kunnen zijn.
Haar man werkt bij de spoorwegen en de kinderen zijn al de deur uit.
Zijzelf is al vele jaren actief op verschillende terreinen
en ze heeft ook meerdere cursussen gevolgd in liturgie en pastoraat.
Als het parochiebestuur bij Mientje komt, stribbelt zij eerst wel tegen,
maar als ze haar overtuigd hebben
dat ze heel veel hulp zal krijgen van andere parochianen, stemt ze toe.
Het parochiebestuur schrijft een brief naar de bisschop
met het verzoek Mientje te wijden als pastoor van Overloon.
En, na een gesprek met Mientje, is de bisschop bereid haar te wijden
want de wetten in de kerk die vrouwen verboden priester te worden
zijn een jaar tevoren door de nieuwe paus afgeschaft.
En zo gebeurt het dat in 2010 Overloon zijn eerste vrouwelijke pastoor krijgt
en de parochianen zijn heel gelukkig met haar.
Dromen zijn bedrog, zegt men wel,
maar deze droom zou best eens uit kunnen komen.
Op het ogenblik houdt de leiding van de Kerk nog krampachtig vast
aan de traditie dat alleen mannen priester gewijd kunnen worden.
In de Rooms-katholieke kerk kunnen bovendien
alleen ongehuwde mannen gewijd worden.
In de oosterse kerken kunnen priesters wel gehuwd zijn.
In de Anglikaanse kerken kunnen ook vrouwen priester en bisschop worden.
Maar de paus en veel bisschoppen zijn hier nog fel tegen.
Ze zeggen dat het beslist bij goddelijk recht niet kan
maar overtuigende argumenten hebben ze eigenlijk niet.
Meestal wordt verwezen naar het evangelie van vandaag:
Jezus koos twaalf mannen als zijn apostelen en geen vrouwen.
En dus wilde Jezus geen vrouwen als priesters en bisschoppen,
zegt men dan. Maar die conclusie gaat wel erg kort door de bocht.
De joodse samenleving van toen was een mannenwereld,
de vrouw hoorde in de keuken thuis en kon geen officiële functies vervullen.
En dus is het vanzelfsprekend dat in die situatie Jezus alleen mannen kiest,
maar het is niet terecht om daaraan de conclusie te verbinden
dat Jezus principieel vrouwen afwijst als apostelen, als priesters.
Als Jezus in onze tijd geleefd zou hebben, in onze cultuur,
dan had hij vast ook vrouwen als apostelen uitgekozen.
Het gaat hem om herders voor de schapen,
mensen die zorg dragen voor hen die het moeilijk hebben, die verloren lopen.
En vrouwen kunnen dat even goed, misschien nog wel beter dan mannen.
Als je trouwens kijkt naar dat groepje mannen dat Jezus geroepen heeft
dan moet je zeggen dat het maar van bedenkelijke kwaliteit is.
Ruwe ongeletterde vissers, een tollenaar met een slechte naam,
een Petrus die hem verloochenen zal, een Judas die hem verraden zal.
Volgens de maatstaven van de bisschoppen nu:
echt geen geschikte kandidaten.
Van Petrus is bovendien bekend dat hij getrouwd was
en het zou een wonder wezen als al die anderen celibatair waren.
Echt geen elitegroep met een uitgebreide theologische opleiding.
En toch: zij zijn de eerste helpers, het fundament van zijn Kerk,
zij zijn de eerste bisschoppen, de eerste pastoors, de eerste herders
in de geloofsgemeenschap.
We kunnen wel dromen dat gehuwde mannen en vrouwen priester kunnen zijn,
maar in 2005 is de werkelijkheid nog lang niet zover.
En de Kerk van nu ziet zich geconfronteerd met grote problemen.
Dan kun je denken aan het feit dat steeds minder mensen
zich aangesproken voelen door die Kerk
Dan kun je denken aan al die seksschandalen in Amerika,
die zijn ook een gevolg van het krampachtige beleid van de Kerk.
Dan moet je denken aan het schaarse aantal priesters dat er is:
ze dreigen overwerkt te raken door de hoge werkdruk,
of ze raken gefrustreerd doordat ze niet meer kunnen doen
wat ze als herders in de gemeenschap zouden willen doen.
Dan kun je ook denken aan al de gemeenschappen
waar parochianen hun uiterste best doen
om, zonder eigen pastor, alles draaiende te houden.
Op zich is het natuurlijk iets goeds dat de parochianen
zelf verantwoordelijkheid gaan dragen voor het reilen en zeilen in hun parochie.
En het is goed dat men gaat beseffen dat een parochiegemeenschap
niet alleen om de sacramenten draait.
Anderzijds: de parochianen hebben er ook recht op
dat ze samen de sacramenten kunnen vieren,
en daar zijn priesters voor nodig, mannen of vrouwen, gehuwd of ongehuwd,
maar mensen die namens de gemeenschap voorgaan.
Die komen er echter alleen
als er veel verandert in het officiële kerkelijke denken.