4e zondag in de advent A (2004)

Over 1 week, met Kerstmis, vieren wij het geboortefeest van Jezus en vertellen wij elkaar opnieuw hoe Hij in een stal geboren werd.
Dat verhaal vertellen we elk jaar weer en wij verstaan er in hoe God zich in Jezus opnieuw aan mensen verbond en
hoe Hij voor ons een weg opende naar vrede, naar toekomst.

Wij bereiden ons voor op dat kerstfeest door onze huizen en straten te versieren, een kerststal en een boom te plaatsen, kerstkaarten versturen, een kerstmaal voorbereiden en we maken afspraken met familie of vrienden.
Aan de materiële kant van zo’n feest wordt enorm veel aandacht gegeven. Maar hoe zit het met de geestelijke kant?

En wat vieren wij precies? De geboorte van een kind.
Niet zomaar een kind, hoewel ieder kind is een wonder.
Maar dit kind is iets bijzonders. Dit kind is Immanuël, God met ons.
Ook dat zou je kunnen zeggen van ieder kind,
want ieder kind toont in zijn onschuld, in zijn ogen, in zijn hele manier van doen, iets van God

Toch is dit kind iets heel bijzonders. Dit kind zal de redder zijn van heel veel mensen.
Voor mensen, die zwaar teleurgesteld in het leven staan en die zeggen:
Voor mij hoeft het niet meer. Al die mensen kunnen door Hem gered worden.
Daar moeten ze in geloven en dat geloof is niet eenvoudig.

In het evangelie horen wij hoe Jozef dat heeft ondervonden.
Hij merkte dat Maria, zijn aanstaande vrouw, zwanger was.
Wat moet hij toen gedacht hebben?
Is er een andere man in het spel?
Hij overweegt in stilte van haar te scheiden.
Het houdt hem wakker en dat is heel begrijpelijk.
Maar als hij toch doodvermoeid in slaap valt, droomt hij, dat een engel van de Heer tegen hem zegt:
Jozef zoon van David, wees niet bang Maria tot uw vrouw te nemen;
Het kind in haar is van de heilige Geest. Zij zal een zoon ter wereld brengen,
die gij Jezus, God redt, moet noemen, want Hij zal zijn volk redden van hun zonden.
Misschien zou je met andere woorden moeten zeggen: in haar schoot groeit nieuw leven, dat vol is van de geestkracht van God.
Dat droomde hij en daar moest hij het mee doen.
Als een waar rechtschapen man staat hij open voor de bedoelingen van God.
Hij overweegt in stilte wat hem te doen staat.

Hij stuurt Maria niet weg, maar neemt haar tot zijn vrouw. En hij geeft zich over aan zijn droom.
Stel je eens voor, dat je in Jozefs schoenen zou staan. Hoe zouden wij dan reageren?
Agressief van ons afslaan, omdat er heel wat anders gebeurt dan we zelf hadden gedacht, hadden gedroomd?
Misschien weten we ons geen raad, omdat we bang zijn voor de mensen en voor wat men ervan zal denken en zeggen.

Het zou best kunnen dat ook Jozef bang is geweest voor zijn omgeving.
Maar hij laat zich leiden door diep respect voor Maria. Hij heeft blijkbaar vertrouwen
dat de weg die zij gaat, goed is.
De droom van Jozef zouden wij ook kunnen verstaan als een sterk aanvoelen dat het goed was.
Dat op de een of andere wijze God aanwezig was in het gebeuren.

Als wij, mensen, uitgaan van een diep vertrouwen
in de integriteit van de ander, kunnen wij soms hardop zeggen dat God in het geding is.
In zo’n situatie kan er iets groots gebeuren.
In een houding van respect en eerbied voor elkaar opbrengen en ruimte geven aan de ander daar groeien mensen sterk naar elkaar toe.
Waar mensen eerbied hebben voor elkaar,
is er ruimte om de ander te laten zijn, zoals die is en graag wil zijn. Eerbied biedt misschien wel de sterkste basis
om de onderling band te bewaren, wat er ook gebeurt.

Nog even en dan vieren wij het kerstfeest. En dat gaan wij samen vieren.
En durven wij te laten zien wat Kerstmis voor ons betekent?
Of trekken wij het gebeuren in twijfel, dat er een kind geboren wordt dat redder zal zijn van vele mensen?

Laten wij dan eens kijken naar een pasgeboren kind, en ons verwonderen over het wonder van nieuw leven.
Geloven dat er ook in ons een kiem van nieuw leven is.
Geloven dat er ook in ons een redder van mensen schuilt.
Misschien voelen wij het nog niet, net zomin als wij nu in de dode bomen nog leven zien. Maar het zit erin.
Vroeg of laat zullen we ook dit bij onszelf ontdekken.

Ik hoop en ik zou dat jullie ook willen toewensen met Kerstmis
Dat wij allemaal als een kind zullen worden, klein en kwetsbaar, maar ook open en ontvankelijk, nog alles verwachtend van het leven, wat ons nog rest.
En dat God zichtbaar zal worden voor ons in ons doen en laten.