22° Zondag C (2010)

De laatste tijd publiceren kranten dikwijls over bedreigde economie en het monster van de financiële crisis dat nog niet overmeesterd is. Allemaal verwijzen ze naar oorzaken en gevolgen. Het valt op dat ze nu dikwijls verwijzen naar een nieuw, sociaal aspect: namelijk dat er voor individuele mensen een taak ligt.
Dat slaat op een heel oud model waar mensen eeuwenlang naar geleefd hebben, tot vóór de industrialisatie, vóór het ontstaan van de sociale staat en de globalisatie, die zich snel achter elkaar ontwikkelden: mensen die elkaar nodig hadden want er was niets anders.
De boodschap luidt min of meer subtiel: tot nu toe konden we als individu veel en vaak steun vinden via AOW, verzekeringen en subsidies, bv. thuiszorg maar...we moeten gaan wennen aan inleveren terwijl we tot nu toe konden rekenen op krijgen. In die context vallen dan zware woorden als "coördinatie tussen individuen, postglobale samenwerking."
Ik kan me voorstellen dat er onder u mensen zijn die vanuit hun ervaring of hun beroep bovenstaande visie kunnen en willen corrigeren. Heel graag.
Waar ik de nadruk op wil leggen is niet de dynamiek van de economie, maar op het  model van mens-zijn dat opnieuw ontdekt gaat worden. Dat model trekt mij erg aan: ik herken het in Jezus van Nazareth. (Wij kunnen wel geen wonderen doen. Toch kan bv. aandachtig luisteren, zonder vragen of verklaringen, vaak een helende uitwerking hebben!) Het staat getekend in het evangelie vandaag: "Als ge een gastmaal geeft, nodig dan armen, gebrekkigen, kreupelen en blinden uit. Gelukkig zult gij zijn omdat zij het u niet kunnen vergelden."
We mogen hopen dat de komende veranderingen ons brengen tot nieuwe en concrete ontdekkingen van mens-zijn en vermenselijking van onze mensenmaatschappij: mensen die blij en dankbaar zijn, niet om wat ze krijgen maar juist om wat ze elkaar kunnen geven en achterlaten aan vreugde, dankbaarheid en bemoediging: "They celebrate relationships."