Rozenkrans (2009)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 419 niet laden

Lezingen: Hand. 1.12-14; Gal.3.4-7; Lc. 1.26-38

In de muziek, dierbare gasten en parochianen van deze Rozenkranskerk; in de muziek is er een verschijnsel dat "diabolo in musica" heet. Daarmee wordt een verduiveld lastig en geniepig verschijnsel in de harmonie bedoeld. Uitvoerende musici kunnen er last van hebben. Die "duivel in de muziek" kan ze van de wijs brengen. Misschien hebben onze instrumentalisten, dirigent en koorleden er ervaring mee ...

Zó bestaat er ook, wat de Engelsen noemen een "printers devil", een druk-duivel. Je hebt een te drukken tekst heel goed nagekeken, en tóch blijkt er, nadat de tekst gedrukt is, een fout in te zitten. Die druk-duivel, dierbare gasten en parochianen, heeft óns vandaag parten gespeeld, in de tekst van de eerste lezing. De laatste regel daarvan luidt: "Zij allen bleven eensgezind volharden in het gebed samen met de vrouwen." Maar het punt is: in de bijbeltekst komt daarna nóg iets en dáárin, in wat dus volgt, "zit" precies de reden waarom wij deze tekst uit het boek der Handelingen van de Apostelen vandaag op het Rozenkransfeest überhaupt lezen, in wat volgt zit namelijk Maria. "Zij allen bleven eensgezind volharden in het gebed, samen met de vrouwen ... met Maria, de moeder van Jezus, en zijn broers." De drukduivel heeft Maria uit ons misboekje doen verdwijnen, maar wij roepen haar er weer bij, want om haar (en vanwege haar Zoon natuurlijk) zijn we vandaag naar de kerk gekomen. We draaien die druk-duivel zijn nek om.

Door Jezus' dood is er een geweldig gat geslagen in het leven van Zijn nabestaanden. Men staat voor een diepe afgrond. En die afgrond overschrijdt men, die gaat men dóór, die overbrugt men, precies door ... samen, eensgezind en trouw, of: "vurig", zoals De Nieuwe Bijbelvertaling vertaalt "te volharden in het gebed". Genoemd worden de namen van al Jezus' apostelen én de naam van Maria, Zijn moeder. Lucas, de schrijver van het boek der Handelingen, vond het belangrijk om ons te laten weten: Zij, Maria, was er bíj, ook zij maakte deel uit van de kring. En de Kerk van alle eeuwen, zéker de Rooms-Katholieke Kerk, heeft zichzelf steeds verstaan als de voortzetting van die eerste biddende gemeenschap. Door het heilig doopsel worden steeds weer nieuwe mensenkinderen in de kring opgenomen. Zij nemen de taak van de ouden over. De apostelen worden steeds opgevolgd. Maar Maria blijft Maria. Zij is in de Kerk een constante factor - al is in de loop van de eeuwen het beeld dat mensen van haar hebben steeds veranderd. In de loop van de kerkgeschiedenis is de rozenkrans ontstaan als vorm van gebed die sterk verbindt mét Maria. Wie de rozenkrans bidt, bidt samen met haar, die kan daarin Maria's nabijheid ervaren. Honderd jaar geleden bijna heeft men niet geaarzeld om dit kerkgebouw toe te wijden aan Onze Lieve Vrouw van de Allerheiligste Rozenkrans. Uit die naam alleen al spreekt de stellige overtuiging van een bewustzijn dat men destijds blijkbaar had dat het bidden van de rozenkrans niet een vorm van gebed is die voorbij zou gaan, maar dat het hier een gebedsvorm betreft die een onlosmakelijk onderdeel is van de rijkdom van de Kerk en dat de rozenkrans in en voor élke tijd waardevol en betekenisvol zou zijn. Daarvan was men honderd jaar terug stellig overtuigd dierbare parochianen en gasten. Maar, is het waar? Had men daar gelijk in? Zó moeten wij ons anno 2009 afvragen. Hebben U en ik iets aan het bidden van de rozenkrans? Doet U het wel eens? Doet U het geregeld? Heeft U het wel eens geprobeerd? En zo nee, zou U dan willen overwegen om het eens te proberen? Waarom zou U?

De rozenkrans, dat zijn heel veel Weesgegroetjes, Onze Vaders plus, wat heet "de geheimen van de rozenkrans". Die geheimen zijn verwijzingen naar het Evangelie en naar de geloofsleer. Door het noemen van die geheimen gaat er als het ware steeds een gordijntje open en zie je, als je de rozenkrans bidt en góed bidt steeds een bepaalde scène verschijnen. Zo is de evangelielezing die wij hoorden, waarin beschreven wordt het bezoek van de engel Gabriël aan Maria, als scène de eerste van de zogenaamde "blijde geheimen". Het is een scène die voor mij altijd lenteachtig en fris is en die mij altijd weer ontroert. De cultuur en spiritualiteit van Europa zijn door deze scène diepgaand gevormd. Eindeloos vaak is die ontmoeting van Maria en de engel afgebeeld, in de Middeleeuwen, maar ook daarna. We zien Maria alléén. Het is een privé-moment. Het is een intiem moment waarin Maria ervaart: Ik bén niet alléén. Er komt iets op haar toe, iemand, een geheimzinnig iemand, een "engel", dat woord betekent "boodschapper". Zijn er in uw leven stille momenten of zelfs uren dierbare gasten en parochianen? Hoe brengt U ze door? Wat gebeurt er met U als U alleen bent? Ik denk dat wat wij vandaag horen dáár alles mee te maken heeft.

Je kunt de t.v. aanzetten. Je kunt iemand opbellen. Je kunt gaan surfen op het net. Je kunt nuttige dingen doen, een waardevol boek lezen bijvoorbeeld. Je kunt ook onnuttige en schadelijke dingen doen. Je kunt jezelf wat inschenken, hopelijk niet te veel. Maar zou je misschien ook de rozenkrans kunnen gaan bidden? Zou je ook kunnen verwijlen, zou je ook kunnen stilstaan bij al die geheimen, bijvoorbeeld bij dat van het bezoek van de engel aan Maria? Het geheim daarvan tot je laten doordringen? Ik verzeker U mensen: Als je het doet, als je jezelf erop toelegt, als je jezelf er in oefent, dan ga je van lieverlede ervaren dat je er in ópgenomen wordt, in die geheimen. Ze krijgen vat op je bestaan. Ze gaan voor je leven. Wat je gaat ervaren is dat die engel mét Maria jóu bezoekt. En dát, dierbare parochianen en gasten, is toch niet niks. Je leven komt in een hoopvol en krachtig perspectief te staan. Misschien heeft U dat niet nodig. Misschien heeft U dat "zó ook al". Gefeliciteerd daarmee, U hebt misschien een rijk leven, met veel mensen, veel liefde, veel mogelijkheden. Fijn voor U. Maar, wat is uw buffer? Waar kunt U op terugvallen in tijden van moeilijkheden en stress? En wat als uw mogelijkheden ooit radicaal krimpen? Het gebeurt, dierbare parochianen en gasten: mensen die opeens niets of niet veel meer kunnen. Ik heb de hele afgelopen week vaak gedacht aan die werknemers van France Telecom die er niet meer tegen kunnen, tegen de druk en tegen de stress en die tot de beslissing komen om maar een einde aan hun leven te maken. Arme mensen. Mensen, zo ben ik bang, zónder of met een gebrekkige en in elk geval een falende "spirituele buffer". Ik ben ervan overtuigd: het bidden van de rozenkrans is een manier en voor katholieken zelfs een uitgelezen manier, een manier par exellence om die buffer te ontwikkelen, te voeden en te behouden. Wie zo'n spirituele buffer hééft, wie door bijvoorbeeld het bidden van de rozenkrans werkelijk lééft met Maria, met Jezus, met de Vader en de Geest, die staat stevig. Bij zo'n mens krijgt de duivel geen kans. Ik wens het U allen van harte toe. Amen.