Eén worden

 

HOMILIE 27STE ZONDAG DOOR HET JAAR B

Eerst en vooral wil ik jullie hartelijk danken om de warme ontvangst die mij te beurt viel een paar weken geleden. Het deed deugd te ervaren dat zoveel mensen aanwezig waren, zich hebben ingezet. Het was een goed begin van wat een federatie moet worden. Ook de vergaderingen die ik reeds mocht meemaken op de vijf parochies van onze federatie St. Elooi, gaven mij een goed gevoel. Met man en macht is men bezig met de pastorie op te frissen, noodzakelijk voor een frisse start. Voor dit alles en nog zoveel meer wil ik jullie danken.

Om te beginnen zou ik een beeld willen gebruiken. Toen ik tien jaar geleden toekwam in Lo, legde men heel de stad open. Je kon amper geraken waar je moest. De mensen moesten over planken de kerk binnensukkelen. Toen de bisschop mij benoemde als moderator van deze federatie, begon men in Lo de straten weer open te breken. Vooral de oversteekplaatsen moesten er aan geloven. Misschien om mij te beletten over te steken naar hier. Maar toen ik de streek kwam verkennen, werd mij dit aardig moeilijk gemaakt, want ook hier begon men her en der de straten open te breken. Toen het nog niet genoeg was werd ook de autostrade in Roeselare aangepakt. Ik nam de oude baan vanaf Lichtervelde, waar ik geboren ben en alles begon moest, jawel 7 serieuze omleidingen volgen om uiteindelijk in de federatie St. Elooi te belanden. En alsof dat nog niet genoeg was, werden ook de straten van de ene parochie naar de andere onder handen genomen.

 

Het deed mij volgende bedenkingen maken.

  • 1. Het is een beetje zoals in de kerk: er moet baanbrekend werk verricht worden. Maar dat loopt echt niet van een leien dakje.
  • 2. Baanbrekend werk verrichten, dat wil zeggen openbreken en opbreken.
  • 3. Dat gaat ook altijd met veel ongemakken gepaard. Alles geraak zo onbereikbaar, buiten handbereik.
  • 4. Je moet het oude vertrouwde zien verdwijnen opdat het er uiteindelijk er allemaal nieuw zou uit zien. Het vraagt een hele tijd om er aan te wennen, je aan te passen.

Monseigneur De Smedt zei het bijna profetisch, tijdens onze opleiding als priester. Jullie zijn een generatie de je voortdurend zal moeten aanpassen en ge zult de mensen moeten helpen om dat ook te doen.

Wel, we zijn begonnen. De federatie St. ELooi  is een werkelijkheid geworden. We zijn scheep en we moeten varen. We moeten opbreken en openbreken om baanbrekend werk te kunnen verrichten, met alle ongemakken en aanpassingen van dien. Maar uiteindelijk zal het iets moois moeten worden.

Wat zijn nu de grootste veranderingen om te beginnen. Het is allemaal na heel wat bijeenkomsten met mensen uit de vijf parochies en in samenspraak met het bisdom tot stand gekomen.

Eerst wat niet verandert. Wat vast ligt, ligt vast. Doopsels, eerste communie, H. Vormsel. Huwelijken... Wat daaraan moet veranderen zal geleidelijk moeten gebeuren. Dus op dat vlak geen paniek.

Elke parochie behoudt één eucharistie in het weekend. Dit is niet evident, maar we hebben er voor gekozen omdat  we nog met drie gewijde ambtenaren benoemd zijn. Weet dat dit in de toekomst zal veranderen. We gaan naar situaties zoals in Frankrijk: om de veertien dagen, om de drie weken, om de maand.

Bij ziekte, we zijn ook niet van ijzer en staal. En drie maal zeven ook al niet meer, moet het werk door één persoon kunnen worden gedaan. We komen dus alle drie overal.

Voortaan heb je vijf kerken waaruit je mag kiezen. Waar zal onze familiemis doorgaan; waar wordt ons kindje gedoopt, waar word ik begraven; waar zullen wij huwen; waar zal onze feestmis of jubileummis doorgaan....  Op alle vlakken in de maatschappij gaat het ver mobiliteit, soepelheid, dit is in de kerk niet anders.

Voor de doopsels zijn er drie weekends per maand. De eerste drie . Het eerste weekend ikzelf; het tweede weekend priester Henri Verstraete; het derde weekend diaken Norbert Laperre.

Je kunt je kindje laten dopen op zaterdag om 16 u. en op zondag om 12u  Hier volgen we de federatie Avelgem, maar we hebben meer doopweekends omdat we nog met drie zijn.

In de goede Week, op Lichtmis en wellicht nog andere gelegenheden zal er nog één dienst zijn in één van de vijf kerken. Maar we zullen wel alle kerk gebruiken, we gaan rond.

Begrafenissen worden voortaan bij de moderator, dus bij mij aangevraagd.

Ik hou het hierbij, het is genoeg voor vandaag. Van bij je geboorte tot aan je dood, moet een mens zich voortdurend aanpassen. Stilstaan is doodgaan. Alleen evolutie brengt leven. De lezingen van dit weekend gaan over één worden. Dat is zo in het huwelijk, maar evenzeer daar waar mensen kerk mogen vormen.

Ik dank alle mensen die mee hebben gedacht, de ons begeleiden. Op tijd en stond zullen de dingen geëvalueerd worden en desnoods gewijzigd.

Mag ik rekenen op het gebed van alle gelovigen? Want uiteindelijk is het de Geest die ons zal/moet leiden en niet het eigenbelang. Kom Heilige Geest. AMEN.