50-jarig priesterjubileum

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 362 niet laden
Evangelie: Lc. 1, 26-38

Er is een moment geweest dat iemand "ja" heeft gezegd. Zo lezen we in dit evangelie.

Hoe dit biologisch en theologisch in mekaar zit zou ik u niet kunnen uitleggen. Ik weet alleen dat met dat jawoord, teken van persoonlijke vrijheid, iets nieuws is begonnen. De loop der geschiedenis heeft een andere bocht genomen. God kreeg een gezicht, werd iemand van ons, kwam onder ons wonen. Hij werd een Mensenzoon.

Dat jawoord staat niet op zichzelf als een alleenstaand feit. Het is voorafgegaan en gevolgd door zoveel andere jawoorden, door zoveel inzet en levensmoed en wijsheid van zoveel andere mensen ervoor en erna.

Ook in jouw eigen leven zul je momenten ontdekken dat je "ja" hebt gezegd, aan een uitdaging, een vraag, een partner of een ideaal, een woord hebt gesproken dat iets teweeg heeft gebracht.

Vijftig jaar geleden heb ik ook "ja" gezegd.

Heeft dat woord ook iets teweeg gebracht? Wie zal het zeggen? Ik zie alleen mensen samenkomen rond brood en wijn die telkens getroost, gesterkt, bemoedigd en een beetje serener naar huis zijn gegaan.

Als mijn jawoord van toen iets teweeg heeft gebracht dan is dat toch maar een kleine golfbeweging in een oceaan van evolutie. Want wat is er op die vijftig jaar niet gebeurd ten goede ?

Vijftig jaar geleden was het sociale onrecht zoveel groter. De maatschappij in de oorlog en de na oorlog was gebouwd op tegenstellingen: tussen oost en west, tussen rijk en arm, tussen gelovig en niet gelovig. En maatschappij die gebouwd is op tegenstellingen is een harde maatschappij.

Ook vandaag is er nog zoveel onrecht dat moet rechtgetrokken worden, akkoord, maar ik zie een gevoeligheid groeien in de meest uiteenlopende middens naar dezelfde waarden: gelijke kansen voor iedereen. Een trend naar menselijkheid en gerechtigheid.

Wat is er op die vijftig jaar gebeurd met de kerk? Wat een evolutie ten goede. Ik hecht geen geloof aan de onheilsprofeten van de aftakeling die voortdurend wijzen naar de lege stoelen en de grijze koppen en de lege seminaries.

Juist dat gebeuren rond brood en wijn is nu zoveel echter en zo veel dieper geworden met mensen die er met hart en ziel zelf bij betrokken zijn. De kerk gaat niet teloor. Zij maakt een gedaanteverandering door.

Heb je geluisterd naar de eerste lezing? David wilde een tempel bouwen voor de Heer. Wat denkt gij nu zegt God. Ik zal wel zelf mijn kerk bouwen.

Vervang de naam David door Benedictus en dan begrijpt je wat ik bedoel. God is bezig zijn kerk te bouwen en dat is niet altijd op dezelfde manier als wij mensen het zouden doen: met minder macht en minder aanzien, maar met meer diepgang en een grotere zorg voor gerechtigheid.

Als er vandaag gevierd wordt, dan is dat niet alleen mijn vijftig jaar priester zijn, laat ons dan ook een beetje vijftig jaar kerkgeschiedenis vieren en eens vooruit kijken naar de kerk van morgen. Die zal niet meer te herkennen zijn.

Als u zich afvraagt wie er binnen vijf, binnen tien jaar hier in mijn plaats zal staan.

Wees er gerust in. Met het woord van Johannes de Doper durf ik zeggen: "Wie na mij komen zijn groter dan ik, Ik ben zelfs niet waard de riem van hun sandalen los te maken."

Het zullen mensen zijn, vaders, moeders, alleenstaanden die op hun beurt ergens "ja" hebben gezegd, in volle vrijheid. Zij zullen mensen samenbrengen rond brood en wijn en weer een kleine golfbeweging veroorzaken van menselijkheid en gerechtigheid in de wijde oceaan van menselijke evolutie. Door hun ja woord zullen zij God een nieuw gezicht geven.