zilveren priesterfeest (Frank Domen)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 194 niet laden
zilveren priesterfeest van pastoor Frank Domen

OPENINGSWOORD door pastoor Frank Domen

Lieve mensen, van harte welkom. Fijn, dat jullie met zijn gekomen om dit 25-jarig priesterjubileum te vieren.

Allereerst wil ik welkom heten, ja, toch mijn eigen lieve zus, Wiljan. Het is al jaar geleden dat zij haar rustige baantje op een wetenschappelijke bibliotheek in Nijmegen heeft opgegeven om voor mij en al de parochies, waar we hebben gewerkt, te zorgen. Naast Jezus en Maria en nog enkele engelen en heiligen is zij voor mij dè steunpilaar in dagen van voor- en tegenspoed.

Welkom ook mijn broer Mario met zijn vrouw Paula en hun twee zonen, Jorim en Martijn. Welkom alle neven en nichten. Een bijzonder woord van welkom ook voor monseigneur Hendriks, rector van onze priesteropleiding in Vogelenzang. En ook diaken John Versteeg uit Haarlem en Zaandam. Welkom, jullie allen.

Afgelopen maandag, 26 mei, zijn wij met zeven studiegenoten waaronder hulpbisschop de Jong, naar Rome vertrokken om daar, in het hart van de Kerk, onze wijding te vieren. Op 28 mei, de dag van onze wijding, hebben wij onder de Sint Pieter, bij het graf van Sint Petrus, God gedankt voor de grote gave, die wij 25 jaar geleden mochten ontvangen, de gave van het priesterschap. Een gave, ook voor onszelf, maar vooral ten dienste van God en zijn volk, wij allen. Wij hebben God gedankt voor de vele keren, dat wij te zijner ere en tot welzijn van alle mensen de heilige Eucharistie hebben mogen vieren.

God heeft veel grote gaven, de Kerk als geloofsgemeenschap, de heilige Schrift, de Bijbel, de inhoud van ons geloof, alle sacramenten, maar Gods grootste gave is zijn eigen Zoon, Onze Heer Jezus Christus. Alle andere gaven, ook die van priesterschap en Eucharistie, zijn gericht op een steeds groeiende en diepere verbondenheid met Jezus Christus, de Bron van ware liefde, vrede en vreugde.

Onze wereld heeft dringend behoefte aan ware liefde, vrede en vreugde. Iets is waar, is echt, als het uiteindelijk niet alleen voor jouzelf is, maar voor allen, is echt als het blijvend is, blijvend in eeuwigheid. En dat is iets wat alleen Jezus Christus ons kan schenken. Een liefde, vrede en vreugde, die begint in dit leven, maar reikt tot in het nieuwe leven bij God. Onze wereld zou nu al zoveel mooier kunnen zijn als alle mensen in navolging van Jezus Christus zichzelf meer en meer zouden vergeten en meer zouden denken aan de eer van God en het welzijn van hun medemens. Hoe meer je jezelf vergeet, hoe meer aandacht je van God krijgt. En wat je van God krijgt maakt jou gelukkiger dan wat je jezelf kunt geven. Er zijn tijden dan ik heel veel bid, heel veel werk, mezelf vergeet, en dan voel ik me veel gelukkiger dan in de dagen dat ik het weleens een beetje vergeet.

Ik hoop, dat het vandaag niet zozeer gaat over die 25 jaar. Dat is maar een getal. Dat was afgelopen woensdag. Dat is al voorbij. Laten wij God danken voor de grote gave van priesterschap en eucharistie waardoor Gods eigen Zoon midden ons aanwezig en werkzaam kan zijn. Bidt maar om een volhardende en zelfs groeiende liefde en trouw voor mij en voor alle priesters. Vraag het ook voor jezelf en voor al je dierbaren: liefde voor en trouw aan je eigen roeping. Dat is het mooiste en belangrijkste wat wij vandaag kunnen en mogen doen.

Soms schieten wij weleens tekort in liefde en trouw, naar God toe en onze medemensen. Daar komt alle ellende in de wereld, groot en klein, vandaan. Vragen wij samen om vergeving en vooral... beloven wij beterschap.

PREEK door rector Jan Hendriks

Beste Pastoor Domen, familie, parochianen en vrienden, er zijn van die mensen die in een korte tijd heel veel geld hebben verdiend, heel vaak met iets op het internet. Twee jonge mensen van 31 jaar bijvoorbeeld haalden met een zakenpartner ieder 24 miljoen euro binnen met de website Hyves. Dat is eigenlijk iets waar veel mensen van dromen: je koopt een lot in een loterij in de hoop daarmee in een klap miljonair te zijn. Gemakkelijk, vlug en veel dat willen we allemaal wel. Maar aan de andere kant ervaren we wel dat het leven niet zo is en dat je eigenlijk nergens zo door gevormd wordt als door de diepere, blijde en moeilijkere ervaringen van je leven: de geboorte van het eerste kind kan twee jonge mensen heel erg veranderen, zodat ze daardoor anders in het leven komen te staan. De moeilijkheden die je in je leven hebt moeten overwinnen, hebben je gevormd. En een overlijden van een dierbaar iemand of ook dat je zelf wat ouder wordt, maakt dat je het leven toch anders bekijkt.

En heel sterk doen daarbij ook terzake je afkomst en je jeugd, het fundament dat daar gelegd is: ben je verwend of juist niet? Heb je een fijne jeugd gehad of juist niet? Heb je moeten vechten of kreeg je juist alles aangewaaid? Het gemakkelijkste is niet altijd het beste, een leven over rozen, op rolletjes zonder tegenslag, is niet altijd het meest verkieselijk. Misschien heeft de strijd die je hebt moeten voeren, je sterker gemaakt en zal die je helpen om niet te op te geven als het moeilijk wordt. Misschien heeft juist die strijd je krachtiger gemaakt, zodat je wat eerder in vreugde en vrede kunt zijn. Ook in het geloof is dat zo: Heb je de goede band met Onze Lieve Heer als het ware met de paplepel ingegeven gekregen of is het geloof tijdens je leven door bepaalde gebeurtenissen gegroeid, versterkt en verdiept? Het is niet zo verkeerd als je er voor hebt moeten vechten, als je hebt moeten kampen met twijfels, met vragen, met moeiten die je hebt moeten doen om vast te houden aan je geloof: daar ben je niet minder van geworden! Heel belangrijk is het fundament dat U met Gods hulp hebt kunnen leggen. Als dat fundament goed en stevig is, heb je iets om op terug te vallen, kun je vele moeilijkheden aan.

Daar gaat vandaag het evangelie over: over die verstandige mens die zijn of haar huis - en dat huis is je leven - heeft gebouwd op een stevig fundament, op rotsgrond. Stormen, regen, hagel en wind, ja bergstromen - dat zijn alle moeilijkheden, de pijn en noem maar op die je hebt moeten ondergaan - kunnen op dat huis van je leven beuken, maar het blijft staan, want het staat op een goed fundament. Hoe kun je bouwen aan zo'n stevig huis?

Beste pastoor Domen, beste Frank, op dit zilveren priesterfeest staat U midden in het leven. Er is veel om op terug te kijken: allereerst denken we aan het fundament van geloof dat Uw ouders hebben gelegd. Ze waren strijders voor Christus en Zijn Kerk. Het is een grote genade als je die schat van het geloof van huis uit hebt mee mogen krijgen. Toen ikzelf 25 jaar priester was gingen mijn gedachten ook vaak naar de weg van mijn roeping: hoe God in Zijn goedheid en liefde me had geleid en getrokken, geroepen om priester te worden; dat zal voor jou ook wel gelden. En de jaren in het seminarie en in de parochie: hoeveel mensen zul je hebben begeleid? Hoeveel kinderen gedoopt of de eerste communie gegeven? Hoeveel jongeren hebben een belangrijk stuk vorming aan je te danken? Hoeveel gesprekken zul je hebben gevoerd waaruit mensen weer kracht en troost konden putten? Het waren allemaal zaadjes en die zijn terecht gekomen op heel verschillende grond. Niet overal heeft het vrucht gedragen, daarbij zijn ook de teleurstellingen van een priester: je hebt je soms zo voor iets ingezet, maar het lijkt niks geworden..., waar heb je je zo voor uitgesloofd? We moeten dan eigenlijk niet te veel in onze menselijke gevoelens blijven hangen, want God werkt langs Zijn eigen wegen, we kunnen niet weten hoe de goede dingen die we zeggen en doen doorwerken in de harten van de mensen en wat God zal doen met die kleine zaadjes die wij hebben uitgezaaid. Wij moeten proberen de goede dingen te doen en aan God over te laten hoe het vruchten zal dragen.

Toen Jezus ging sterven aan het kruis moest Hij alles loslaten, overgeven, Hij kon niets meer regelen of in eigen hand nemen, Hij stond machteloos, maar dat wilde eigenlijk zeggen dat alle zin en alle vruchtbaarheid van wat er nu ging gebeuren, van God, van Zijn hemelse Vader, moest komen. De pastoor heeft op zijn uitnodiging laten zetten: "Laten ook wij gaan om met Hem te sterven". Want ook wij worden uitgenodigd om die weg te gaan: loslaten, overgeven, zoals ouders dat op een gegeven moment moeten doen met hun kinderen, zo moet een pastoor dat met zijn mensen: uiteindelijk moet je ze overgeven aan de hemelse Vader en zeggen: Hemelse Vader, nu kan ik niets meer doen, wilt Gij hen nu beschermen en bewaren...

Zo heb je vijfentwintig jaar in de wijngaard des Heren gewerkt, met geloof en vuur, ijverig in de dienst van de Heer. Daar kijken we vandaag dankbaar op terug, dankbaar ook voor de steun die je zus, Wiljan, je al die jaren heeft gegeven. Samen stonden en staan jullie sterk! We bieden vandaag de vruchten aan van deze vijfentwintig jaar, de vruchten die we kennen en zien en de vele vruchten die voor onze ogen onzichtbaar zijn gebleven, die we niet kunnen meten.

Het was niet altijd gemakkelijk, er waren soms stormen, tegenwind; die hebben je ook gevormd en sterker gemaakt. De Heer was er altijd, Hij was het fundament en dan staat het huis van je leven stevig en goed.

Hij zal ook met je meegaan in de jaren die komen, Hij zal er altijd zijn; Waarheen de wegen van je pastorale zorg ook worden geleid, Hij zegt je - en Hij zegt aan ons allen -: Ik ben jouw fundament, jouw rots, Ik ben altijd bij je! Amen.

SLOTWOORD door pastoor Frank Domen

Mag ik aan het einde van deze viering jullie allen van harte danken. Onze drie koren, die zo mooi hebben gezongen; het Gemengd Koor Sint Jozef o.l.v. Gerard van Roon en Ria Burger als organiste; Between o.l.v. Truus Scheirlinck met als pianist Jean-Claude Vieillard; het Jeugdkoor Sint Jozef o.l.v. Ageeth Backer met wederom Jean-Claude als pianist. Bedankt voor de bloemen", dat zegt de paus altijd. En de kerk ziet er inderdaad prachtig uit. Akolythen en kosters bedankt, het kerkbestuur. Een woord van bijzondere dank aan monseigneur Hendriks voor de mooie homilie. Ik weet, dat het ook voor u persoonlijk op het seminarie een drukke dag is. Des te meer waardeer ik het dat u toch bent gekomen. John Versteegh, de diaken, en Berry Klaassens, onze stagiair, hartelijk dank voor jullie komst en bijdrage. Jullie allen bedankt! Ik heb al veel kaarten met goede wensen gekregen. Zoveel, dat zelfs de postbode vroeg wat er toch aan de hand is. Ik hoop dat wij zo aanstonds een heel gezellige receptie hebben. Niet alleen een moment om te feliciteren, maar ook een tijd van ontmoeting met oude bekenden, die wij misschien al enige tijd niet hebben gezien. Nogmaals dank voor de komst, maar nog belangrijker vind ik dat jullie voor mij en voor alle priesters bidden. Bidt om meer liefde en trouw. Ook voor jezelf. Bidt om nieuwe roepingen, op dat de Blijde Boodschap van Onze Heer Jezus Christus altijd verkondigd zal kunnen blijven worden. Ik hoop, dat wij door deze viering en deze dag allemaal een beetje dichter komen bij God en bij elkaar. Dan is het Rijk Gods, het Rijk van Liefde, vrede en vreugde, weer ietsje gegroeid.