Parochie 40 jaar (1997)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 198 niet laden

De kansen van de toekomst: parochiejubileum 

MIJN VROUW MAG HET NIET WETEN...!

Een half jaar geleden belde iemand aan. Een man van rond de zestig stond met zijn fiets in de hand voor mijn deur. Hij was uit Hoensbroek gekomen. "Bent u pastoor van de parochie Kunrade...? Kunt u me dan zeggen wanneer de fancy-fair gehouden is bij de oprichting van de parochie?" Mensen hebben mij zo vaak overdonderd met vreemde vragen dat ik me uit zelfbescherming heb aangewend maar te doen of elk probleem de normaalste zaak van de wereld is. "Nee, mijnheer, dat zou ik moeten nakijken. Het is binnenkort veertig jaar geleden." "Ja", zei hij, "dat weet ik, hier heb ik een krantenartikel uit die tijd. Maar daar staat iets in over Pinksteren en ik weet niet wanneer in 1957 de paasdatum viel; ik dacht, misschien staat het in het parochie-archief." "Tja", zei ik, "misschien is dat zo, maar er is weinig bewaard uit die eerste jaren."
Dat is altijd zo. Het eerste begin wordt niet gedocumenteerd. Dat was in de jonge kerk al. Pas wanneer de eerste generatie begint te sterven ontstaat plotseling belangstelling voor de geschiedenis.
"Weet u wat, ik kijk het na en dan bel ik U op. Wat is uw telefoonnummer?" "Nou", schrok de man, "dat lijkt me niet zo'n goed idee, want dan krijgt u mijn vrouw misschien aan de lijn..." Ik besloot mijn principe los te laten en toonde nieuwsgierigheid: "Uw vrouw mag niet weten wanneer die fancy-fair was?" Hij begon te lachen en legde uit: "Weet U: ik wil mijn vrouw verrassen. We zijn dit jaar 40 jaar getrouwd en we hebben elkaar leren kennen op de fancy-fair bij de oprichten van de parochie Kunrade!"

PAROCHIE IS ZOVEEL MEER...

Ineens drong het tot mij door: een parochie is zoveel meer dan een kerk met oudere mensen en een huilend kind dat wordt afgevoerd. Een kerk is zoveel meer dan hoesten en niezen dwars door de gebeden heen. Een parochie is zoveel meer dan enthousiaste vrijwilligers die een interessante gast hebben uitgenodigd en nu door de beregende glazen deuren turen langs de straat of er publiek komt. Een parochie zoveel meer dan een bedelbrief om gezinsbijdrage te betalen.
Parochie is ook een fancy-fair en een man die verliefd wordt op een vrouw en daar na veertig jaar dankbaar om is.
Parochie is ook een man die meelijdt met zijn overburen waar iemand gestorven is en een eindeloos mooie brief schrijft.
Parochie is ook een vrouw die belt en zegt: "daar is iemand ziek en misschien vind-ie het leuk als u op bezoek gaat..."
Parochie is ook een anonieme gift in mijn brievenbus met de opmerking: "Dit is voor een arm mens".
Parochie is ook een wandeling door de natuur en een gebed van verwondering op de binnenplaats van een boerderij.
Parochie is ook een oplichter die denkt: die pastoor praat ik wel 100 gulden uit de zak.
Parochie is ook: 120 kinderen die op de stoep over vrede tekenen.
Parochie is ook nieuwe bewoners welkom heten en onverwacht een avond Engels moeten praten.
Parochie is ook oude meubels sjouwen naar de kale kamer van een radeloze vluchteling.
Parochie is ook frieten met mayonaise eten in het credozaaltje na een lange avond kerstversieringen aanbrengen.
Parochie is ook een bijbeltekst helpen te vertalen in Brailleschrift.
Parochie is op woensdagavond een groepje tieners in je kamer ontvangen en met ze praten over leven en vriendschap, over goed en kwaad.

HET GEWETEN VAN DE WIJK

De parochie is het geweten van een wijk, de intentie van mensen om goede mensen te zijn.
Parochie is dat "meer" van een reeks straten, dat meer dan enkel huizen te zijn van individuele bewoners. Dat "meer" is dit: We voelen verantwoordelijkheid voor deze wereld, en we hebben een gezamenlijke kijk op goed en kwaad en leven en dood; althans dezelfde interesse en de behoefte om dat met anderen te delen.

RUIM BAAN VOOR VRIJWILLIGERS

In onze dagen maken we het mee dat in Europa de rol van de clerus, van de gewijde ambtsdienaren, dramatisch wordt teruggedrongen. Over een jaar of tien zijn priesters zeldzame figuren, die hun diensten aanbieden aan veel parochiegemeenschappen. Maar in die parochies, daar krijgen de gelovigen kansen als nooit eerder in Europa. En dat zal voor de kerk van levensbelang zijn, dat ze een fris, modern en jong vrijwilligerskader ontwikkelt, dat goed geschoold wordt en dat de kern van een parochie vormt. Dringend nodig is dat de parochianen zulke medewerkers en medewerksters ruimte geven en erkenning. Van vitaal belang is het dat men zich ook door niet-gewijde voorgangers laat leiden. De eerste stappen hebben we op die weg gezet. Er is een pastoraatsgroep die ook zieken bezoekt. Er is een liturgiegroep die ook avondwaken verzorgt en gebedsdiensten. Dat zijn geen modegrillen of hobby's van deze pastoor. Het zijn overlevingsstrategieën. Wen er maar aan, dat over tien jaar in Nederland en daarbuiten de helft van de uitvaartdiensten geleid zullen worden vrijwilligers. Die moeten dan wel de kans krijgen zich daarin te bekwamen.

Kortom, laten we niet slechts de kwade invloeden zien die parochies bedreigen, laten we vooral de nieuwe kansen zien die de toekomst zal bieden. Parochie is zoveel meer dan een kerk met mensen. Het is ook een man en een vrouw die verliefd worden en dat na veertig jaar dankbaar herdenken.

ICOON KLEUREN

Lieve kinderen. Er is feest deze week. Want onze parochie bestaat veertig jaar. En als jullie blijven meedoen, dan bestaan we vast nòg eens veertig jaar. Daarom moeten we jullie te vriend houden. Dus wil ik jullie een klein geschenkje geven. Ik heb hier kleurplaten van de parochiekerk. Ik leg die dadelijk op de trappen en dan mag je er een komen halen en mee naar huis nemen. Je mag er een extra meenemen voor een broertje of zusje, en thuis mag je hem kleuren en ze mooi mogelijk maken. Als je hem erg goed gelukt vindt dan breng hem maar mee naar de kerk, dan hangen we ze de volgende zondagen op.