100-jarig bestaan harmonie

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 198 niet laden

BETOVERDE LUCHT

ZEVENDE HEMEL

Vele eeuwen lang was het een zekerheid dat het heelal uit zeven hemelen bestond. Zeven sferen, kristallen bollen, waarop de zon en de planeten rustten. De draaiende beweging van de bollen - wist men - maakte muziek, een soort bourdon-tonen van goddelijke schoonheid. Wij horen ze wel maar we nemen ze niet waar omdat ze vanaf de geboorte om ons heen zijn. De middeleeuwer hield van die constante toon die als sfeerbepaler gedurende de hele muziek uit doedelzak of draailier klonk. De harmonie van God horen we niet, zoals vissen geen weet hebben van het water.

Het idee van die kosmische muziek is nog voor Keppler in de zeventiende eeuw vanzelfsprekend. De ontwerper van het hemelconcert was, enkele eeuwen voor Christus, de Griekse wijsgeer Pythagoras. Hij had ontdekt dat aangename samenklanken ontstonden tussen even dikke snaren die zich in lengte verhielden als 1:2, 2:3 en 3:4. De tonen van het heelal werden volgens hem bepaald door de afstand van de hemelse schil tot het vurig centrum van het universum.

De fascinatie voor mooie verhoudingen, voor aangename klanken; de bewondering voor de oneindigheid van de kosmos; het besef van de nietigheid van de mens en tegelijk van zijn grootheid; die mengeling van wetenschap en mystiek, van schoonheid en berekening, door dat alles kwam er duizenden jaren geen twijfel op. De ruimte bracht een symfonie van goddelijke klanken voort die onze stemming bepaalde.
Ik kan maar