# Kerkwijdingsfeest van de Lateraanse Basiliek (2008)

- Auteur: Ad van der Helm
- Datum: 8 november 2008
- Liturgie: Feest · 9 november · Lateranen · wit
- Bron: https://preken.be/feesten/november/9-lateranen/kerkwijdingsfeest-van-de-lateraanse-basiliek-2008/


Het is vandaag de dag van kerkwijding
van Sint Jan van Lateranen, de moeder van alle kerken, de kathedraal
van de stad Rome, de kerk met de zetel van de bisschop van Rome. We
staan vandaag stil bij de betekenis van ons eigen kerkgebouw. Het
gaat dan niet zozeer om de voortgang van de restauratie of de hoge
kosten die nog gemoeid zijn met dit laatste stukje. Het gebouw is
eigenlijk nooit af. Vrijdag is in onze kerk een nieuw raam onthuld en
door de bisschop ingezegend. Ramen ter ere van Edith Stein en Titus
Brandsma. U kunt na afloop va de viering uitgebreid deze twee ramen
bewonderen. Twee eigentijdse mensen in een klassiek neogotisch kader.\
Het herinnert ons aan het feit dat we
allemaal ineens voor een keuze gesteld kunnen worden. Leven we vanuit
ons geloof en maken we keuzes vanuit dit geloof of laten we het links
liggen? Gaan we de uitdaging aan en tonen wij aan de mensen om ons
heen het licht van Christus? Is het geloof werkelijk ons huis waarin
wij betekenis geven aan ons bestaan of is het franje en buitenkant,
voor de tijd die we over hebben?

Wie de kathedraal bezoekt van Sint Jan van Lateranen, de grote
Basiliek op de plek waar eeuwenlang de pausen geresideerd hebben,
wordt op de weg naar het altaar begeleid door metershoge beelden van
de apostelen met hun imposante attributen: een knuppel, een
andreaskruis, een mes, een zwaard, of sleutels enzovoort. Als je een
kerk binnenkomt, zoals ook onze eigen Jacobus, ontvouwt zich een
lange rechte weg die je een duidelijk einddoel voorhoudt: het altaar,
de plek bij uitstek van de ontmoeting met het mysterie van Gods
aanwezigheid in Christus, in zijn lichaam en zijn bloed die temidden
van zijn volk de bron openen van Gods helende kracht, de levensadem
van zijn Geest. De kerk openbaart als het ware de weg die voor je
ligt en roept als het ware de levensvraag bij je op: 'waar sta je op
die weg? Ben je al wat gevorderd, of maak je nog steeds omtrekkende
en aarzelende bewegingen?'

De woede-uitbarsting van
Jezus bij de aanblik van de geldwisselaars en handelaren in de tempel
van Jeruzalem, is geworteld in de constatering dat deze tempel door
de drukte en de commercie niet meer de aanwezigheid van God temidden
van zijn volk verheldert, maar juist verduistert. Je kunt dan geen
persoonlijke vragen meer stellen over je levensweg: je kunt je
richten op de handel die je wordt voorgehouden zodat je niet meer op
weg hoeft te gaan. Je bent er al.

Israël had altijd
aarzeling om een tempel te bouwen. U kunt zich vast nog wel nog
herinneren dat David een tempel in zijn nieuwe hoofdstad Jeruzalem
wilde bouwen. God wilde liever in zijn tent blijven wonen, ter
herinnering aan de tijd van de woestijn toen het volk moest reizen
van plaats naar plaats, van oase naar oase. Door de tabernakeltent
besefte Israël dat het verbond met God de eigenlijke bron van leven
is, een bron die steeds opnieuw zich weer openbaart. De aarzeling van
David blijkt in dit verhaal van de tempelreiniging door Jezus
terecht: als de mens God opsluit in een tempel van steen, kan de mens
het zicht verliezen op het mysterie van God die met mensen meetrekt.
God wordt arrivée, aangekomen, onbeweeglijk, gebonden aan een huis
van steen.

Jezus richt echter een
nieuwe tempel op. Het is de nieuwe mens zelf die vervuld van de Geest
van God opstaat tot een leven dat voortdurend in beweging is. Dat
herinnert mij aan de woorden die bisschop van Luyn vrijdag in de
gebedsdienst bij gelegenheid van de zegening van het nieuwe raam,
aanhaalde van Edith Stein. Een klein briefje dat zij uit de trein op
weg naar Auschwitz gooide: '*Unterwegs ad orientem*'. Het
briefje heeft zijn weg gevonden naar het klooster in Echt. Deze drie
woorden geven een levensprogramma aan voor deze vrouw die haar hele
leven gezocht heeft naar een richtinggevend element in haar bestaan.
Ze wilde als zeer rationele en intelligente vrouw de wereld en de
werkelijkheid begrijpen. Zo zocht naar de waarheid.

Het leven is niet te
vatten in definities en in vaste zekerheden omdat het leven
voortdurend in ontwikkeling en in beweging is. Het leven is steeds in
verandering en beweging. Zoals het water dat uit de tempel stroomt in
het visioen van Ezechiël zo is het leven dat van God komt en aan
mensen geschonken is, voortdurend in beweging. Edith Stein begreep
dat als haar leven gericht bleef op Christus, nooit als een
stilstaande poel zou zijn, maar altijd als een rivier, soms een
woeste beek, dan weer een kalme rivier, die de weg vindt naar de
oceaan, naar God zelf die alles in zich opneemt.

Onze kerk is een huis van
steen dat ons echter in beweging wil brengen. Het wil ons naar voren
halen, dichter naar het altaar brengen waar de hemel de aarde raakt,
waar de mens wordt opgetild en opnieuw tot kind van God wordt
gemaakt. Het kerkgebouw is georiënteerd en we richten ons in ons
gebed op de opgaande zon. Zoals de opgaande zon iedere dag weer de
wereld vernieuwt en bron is van seizoenen en van de cyclus van het
leven, kan Christus ook ons leven van dag tot dag vernieuwen.

De zorg voor ons
kerkgebouw moge teken zijn voor de zorg voor ons geloof en voor onze
levensweg die op weg is *ad orientem*, naar de opgaande zon,
naar Christus. Zoals deze ruimte gewijd is en geraakt door God, moge
ook wij geraakt worden door de Geest van God

Amen.

